Arie Slob

En zo cre�ert elkeen z'n eigen werkelijkheid

Sat, 06 Mar 2010 23:24:15 +0100

Ik schrijf deze weblog een dag na de gemeenteraads-verkiezingen. De uitslagen zijn bekend. Zoals het er nu naar uitziet, heeft de ChristenUnie op een paar zetels na de grote winst van 2006 weten vast te houden. We maken ook onze entree in een aantal nieuwe gemeenten (Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois), maar moeten helaas in een aantal andere gemeenten onze zetel prijsgeven.

Er zijn ook gemeenten waar winst wordt gepakt. Onder andere in mijn eigen woonplaats Zwolle (van 5 naar 6 zetels). Zouden mijn flyeractiveiten in de vroege ochtend van 3 maart (07.30 uur bij het NS-station, gaap) daar nog invloed op hebben gehad?

We mogen als ChristenUnie landelijk tevreden zijn over de uitslag. Als derde coalitiepartner is ons niet overkomen wat D66 vier jaar geleden wel heeft meegemaakt. We zijn goed overeind gebleven. Al kan het natuurlijk altijd beter. Het valt mij op dat met name die steden en dorpen waar het minder ging, me bezighouden. Vaak ken ik de mensen daar persoonlijk. Uit eigen ervaring weet ik hoe zwaar het is als de uitslag tegenvalt en posities (bijvoorbeeld die van wethouders) onzeker zijn. Het hoort wel allemaal bij politiek. Als je in de politiek alleen maar kunt winnen, hoor je er niet thuis. Sterker nog: ook verliezen moet je meemaken. Dan smaakt de overwinning een volgende keer veel beter. Kijk maar naar D66. De opluchting straalt eraf.

Ik ben trots op al die ChristenUnie-mensen die in de afgelopen maanden, weken, dagen, zo keihard gewerkt hebben. Tijdens mijn rondtour door het land ben ik er veel tegengekomen. En dan heb ik het niet alleen over de kandidaten voor de gemeenteraad, maar ook over de folderaars, de posterplakkers en noem maar op wat er allemaal voor een campagne moet gebeuren. Voor zover deze mensen deze weblog lezen: heel hartelijk dank voor jullie inzet.

Bijzonder hoe veel partijen de verkiezingsuitslag naar hun hand proberen te zetten. Ik hoorde Wouter Bos voor de televisie zeggen dat de PvdA weer 'helemaal terug' was. Hoezo helemaal terug met meer dan 660 zetels verlies? Het CDA benadrukt voortdurend dat ze lokaal nog steeds de grootste partij zijn, maar daar moet het verlies toch ook hard aangekomen zijn. Wilders kraaide op de verkiezingsavond victorie, maar hij deed toch echt maar in twee steden mee. Rita Verdonk heeft het dan objectief gezien veel beter gedaan (meer dan 50 zetels winst). Duidelijk is dat iedereen zo zijn of haar eigen werkelijkheid creëert. En bijna altijd om er zelf beter uit te komen. Daar zullen burgers toch ook wel eens heel erg moe van worden.

Deze week werden we opnieuw geconfronteerd met de naweeën van de kabinetsval. Met name Bos en Balkenende houden maar niet op erover te spreken. Balkenende sloot min of meer de PvdA uit als nieuwe coalitiepartner. Zo uitgesproken is hij over de PVV nog nooit geweest. Bos liet op zijn beurt ook merken weinig meer op te hebben met het CDA. Zo komen we er wel! Als iedere partij nu zo bezig gaat op weg naar 9 juni, zal het nog heel erg moeilijk worden om coalities te vormen. En dat is het alleen op basis van de peilingen nu al. Wat we nu nodig hebben is samenbindend leiderschap. Daar hoort toch echt een andere attitude bij dan verongelijkt en gefrustreerd natrappen.

Een paar weken geleden verwachtten we nog na 3 maart even wat gas te kunnen terugnemen. Dat zal door de val van het kabinet nu niet kunnen. Er wordt hard gewerkt aan kandidatenlijsten en verkiezingsprogramma's. We gaan full speed door. Al zal ik dit weekend toch even wat afstand nemen. ik heb mijn echtgenote beloofd een weekendje met haar weg te gaan. Dat heeft ze wel verdiend na al die weken waarin ik eerder minder dan meer thuis was. Ik schrijf mijn weblog daarom nu maar wat vooruit. Politiek is leuk, maar er zijn grenzen. Mijn huwelijk wil ik er in ieder geval niet voor op het spel zetten.

Nawoord
Ik had net mijn weblog afgerond, of het bericht van het terugtreden van Agnes Kant als fractievoorzitter van de SP komt door. Ik heb donderdagmorgen nog met haar in het televisieprogramma Goedemorgen Nederland gezeten. Ik had goed drie uur geslapen, maar zij helemaal niet. In de uitzending sloot ze nog uit dat Jan Marijnissen zou terugkeren als lijsttrekker. Haar vertrek maakt maar weer eens duidelijk hoe hard de politiek kan zijn. Ik heb veel respect voor haar keuze.

Arie Slob

Kunnen we in dit land nog met verschillen omgaan

Sat, 27 Feb 2010 14:19:52 +0100

Hoe gaat het? Die vraag is me in de week na de val van het kabinet veel gesteld. Ik heb erg veel meeleven en bemoediging ervaren. Niet alleen vanuit de ChristenUnie-achterban. Fijn om ook te horen en te lezen hoe veel mensen het optreden van de ChristenUnie gewaardeerd hebben. Dat doet goed.

Natuurlijk is er bij mensen ook onbegrip. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Die vraag moet vooral door de PvdA beantwoord worden. Naar onze oprechte mening was er een voor iedereen bevredigende oplossing voorhanden en had een kabinetsbreuk voorkomen kunnen worden. Helaas is dat niet gebeurd.

Dat betekent dat we nu met een andere politieke werkelijkheid te maken hebben. Er zal geschakeld moeten worden. Ook door de politici van de ChristenUnie. Dat hebben we deze week dan ook gedaan. Dat kon ook niet anders, met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitschiet. Dit was de laatste volle week dat er campagne gevoerd kon worden.

De maandag stond nog in het teken van de val van het kabinet. Ik ben weer naar den Haag gereisd en heb daar met onze fractie vergaderd over de politieke stand van zaken. Met elkaar moesten we ook een advies voorbereiden aan Hare Majesteit de Koningin. Met haar heb ik aan het eind van de middag op paleis Noordeinde zo'n drie kwartier gesproken. Een bijzondere ervaring. Een dag later besloot Koningin Beatrix, na raadpleging van alle fracties en haar vaste adviseurs, dat de CDA- en ChristenUnie-bewindspersonen demissionair verder zouden moeten gaan.

Ik had persoonlijk graag nog een korte informatieronde gehad om draagvlak in het parlement te peilen, maar materieel komt het besluit van Hare Majesteit wel op het ChristenUnie-standpunt neer, namelijk dat het kabinet slechts de hoogstnodige zaken nog kan doen en de verkiezingen moet voorbereiden. Die zullen 9 juni gaan plaatsvinden.

Verantwoordelijk
Ondertussen hebben de ChristenUnie-bewindspersonen er een aantal portefeuilles bijgekregen. André Rouvoet zal nu ook het ministerie van OCW gaan leiden, Eimert van Middelkoop neemt de WWI-portefeuille op zich en Tineke Huizinga is 'gepromoveerd' tot minister van VROM. Wat een ontwikkeling.

Als ChristenUnie laten we opnieuw zien niet weg te lopen voor het nemen van verantwoordelijkheid. Onze bewindspersonen, inclusief onze kandidaatlijsttrekker voor de verkiezingen, zijn daarvoor beschikbaar. Dat doen we in een tijd waarin de meeste (beoogde) lijstrekkers (denk aan Wouter Bos) de handen vrij hebben om zich alleen te richten op de verkiezingscampagne. Toch is er bij mij weinig aarzeling geweest of dit wel de juiste keuze is. Het zou zeer onverantwoord zijn geweest en ook slecht voor het land als wij nu waren weggelopen. Landsbelang gaat nog altijd voor partijbelang.

Ronduit stuitend heb ik de discussie over de portefeuille van André Rouvoet gevonden. Nog voordat er maar een woord over de portefeuilleverdeling was gevoerd, werd al door kwaadwillende mensen in de media geroepen dat Rouvoet uitsluitend de portefeuille homozaken van Plasterk geweigerd zou hebben. Wat een laster. Met zeer goede redenen heeft Rouvoet besloten de vrijgevallen portefeuille van staatssecretaris Dijksma over te nemen (kinderopvang, speciaal- en primair onderwijs). Dat sluit veel beter aan bij zijn huidige portefeuille van Jeugd en Gezin. De pogingen om rondom hem een rel te schoppen, zijn voor mij uitingen van de zwarte kanten van de politiek.

Verschillen
Dat vind ik overigens ook als ik kijk wat er in de rooms-katholieke kerk in Den Bosch allemaal gaande is (de weigering om de hostie uit te reiken aan een homoseksueel, en de politieke reacties daarop). PvdA-partijvoorzitter Lillian Ploumen riep zelfs iedereen op komende zondag de mis bij te wonen. Nu is een oproep tot kerkgang zeer prijzenswaardig, maar de politiek moet buiten de kerk blijven. En de homolobby in Nederland moet zich echt afvragen of men wel op de goede weg is. Natuurlijk moet iedereen in Nederland zich veilig weten. Homodiscriminatie moet dan ook bestreden worden. Maar sinds wanneer moet iedereen in Nederland hetzelfde denken over de ethische vragen rond homoseksualiteit? Kunnen we nog met verschillen van opvatting omgaan in dit land? Er is op dit moment een sterke neiging om juist bij dit onderwerp eenheidsdenken af te willen dwingen. Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling, zeer on-Nederlands ook.

Ongetwijfeld zullen de uitlatingen van mevrouw Ploumen (die ik overigens persoonlijk zeer waardeer) vooral als campagnetaal moeten worden beschouwd. Zoals er deze week meer rond ging. Opvallend hoe groot de PVV weer gemaakt wordt. De partij doet slechts in twee steden mee, maar ze krijgen zo goed als de meeste publiciteit in de media. En nergens gaat het over de vraag waarom de PVV niet in meer steden meedoet. Zoals bijvoorbeeld de ChristenUnie: in meer dan 200 gemeenten. Dat is pas verantwoordelijkheid nemen.

Lokale lasten
Uit onderzoek van de Volkskrant bleek deze week dat de (bijna 90) ChristenUnie-wethouders, samen met hun VVD-collega's, het meest zuinig met gemeenschapsgeld omgaan. Verantwoord rentmeesterschap noemen we zoiets. Andere media hebben het tot nu toe niet opgepikt. Ik hoop dat de kiezers in Nederland hun ogen goed open houden. En zich niet mee laten zuigen in al dat landelijke mediageweld.

Zelf ben ik deze week kris kras door het land gereisd. Ik was in Almelo, Groningen, Veenendaal, Ede, Amsterdam, Linschoten, Lopik, Hardinxveld-Giessendam, Montfoort. Geweldig om overal zoveel enthousiaste mensen actief te zien voor de ChristenUnie. Mannen en vrouwen, jong en oud. In Lopik is de lijsttrekker 66 jaar en de nummer 2 (een studente bestuurskunde) 22 jaar oud. Ook in Groningen stond een jongedame van 22 jaar hoog op de lijst. Er zit veel jong en getalenteerd bloed in de partij. Geweldig om te zien.

In Hardinxveld-Giessendam staat hoog op de lijst een oud-stagiair van onze fractie (Cor van Vliet, nummer 5). Op nummer 19 van diezelfde lijst staat (jawel) Arie Slob, een voor mij onbekende naamgenoot. Hij was er zelf niet die avond. Ik ben mijn spreekbeurt maar begonnen met te zeggen dat ik het een eer vond dat ik als nummer 19 op de lijst het woord mocht voeren! In Den Haag is nummer 18 op de lijst overigens ook een Slob. En wel mijn 21-jarige zoon Aron Slob. Als vader ben ik daar hartstikke trots op. Woont u in Den Haag en wilt u op een Slob stemmen, dan is dat dus mogelijk.

Maandag zal de ChristenUnie in Almere nog een slotbijeenkomst houden. Waaronder ook een bidstond.

Arie Slob

Geen weblog! Hoe kan dat nu?

Tue, 23 Feb 2010 16:46:19 +0100

Ongetwijfeld zullen er afgelopen zaterdag mensen naar mijn site zijn gesurfd om mijn wekelijkse weblog te lezen. Nooit worden ze teleurgesteld. Altijd is er een weblog. Maar dit keer geen verse tekst. En dat aan het eind van een week die toch zo turbulent verliep dat er wel wat over te melden was.

Mijn excuses daarvoor. Ik had een er week van meer dan tachtig uur werken op zitten. Het grote NOS-televisiedebat van maandag, het Kamerdebat over het rapport van de commissie-Davids op dinsdag, een lange dag campagnevoeren in Arnhem en Apeldoorn op woensdag, een spoeddebat over het ontstane gedoe over Uruzgan op donderdag, en als uitsmijter van de week: in de nacht van vrijdag op zaterdag de val van het kabinet. Misschien wel de meest intensieve week uit mijn politieke bestaan. En ik ben ondertussen echt wel wat gewend. Niet vreemd dat ik zaterdagavond ontzettend moe was. Alles deed pijn.

Nadat ik zaterdag tegen de avond (eindelijk) was thuisgekomen, heb ik nog met mijn gezin gegeten, een kopje koffie gedronken, een bad genomen en ben ik mijn bed ingekropen. De nacht ervoor had ik slechts anderhalf uur geslapen. Om over de ook al beperkte nachtrust in de dagen ervoor nog maar te zwijgen. Binnen de kortste keren was ik onder zeil. Om twaalf uur later pas weer wakker te worden.

Ik heb nog steeds een katterig gevoel. Op de site van de ChristenUnie hebben we ons uitvoerig verantwoord voor wat er vorige week allemaal gebeurd is. Het gevoel en de overtuiging blijft hangen dat dit niet nodig was. Maar het is wel gebeurd. Als ChristenUnie hebben we gedaan wat mogelijk was om te voorkomen dat het kabinet zou vallen. Het mocht niet baten. Met zo'n resultaat kun je niet blij zijn.

Alles is er nu op gericht om te werken aan een verantwoord vervolg. Daarover kunt u op onze site ook het één en ander terugvinden. Onder andere het advies dat ik maandagmiddag aan Hare Majesteit de Koningin heb gegeven. Ik hoop me aanstaande zaterdag weer via mijn weblog bij u te melden.

Arie Slob

Een onrustig weekje

Sat, 13 Feb 2010 21:48:07 +0100

Er zijn wel eens weekjes die rustiger verlopen. Deze week veel onrust. Vooral over onderwerpen als Irak en Afghanistan. Opvallend hoeveel emotie er bij deze onderwerpen kan loskomen. Over het rapport van de commissie Davids wist het kabinet uiteindelijk dinsdagmorgen met een reactie naar buiten te komen. Het wachten is nu op een besluit over Afghanistan. De opvattingen over wat daarin wijsheid is lopen helaas nogal wat uit elkaar. Toch zal er een keer een knoop moeten worden doorgehakt.

Uitgaande van het gegeven dat de regering regeert en de Kamer controleert, is het kabinet allereerst aan zet. Het lukt me nog met mijn fractie om op dat moment te wachten. Het vraagt wel om enige zelfbeheersing.

Wat doe je als coalitiefractie in dit soort weken? Allereerst wordt er veel gepraat. In de fractie (deze week een extra fractievergadering gehad), met onze woordvoerder Joël Voordewind (zowel van Defensie als van Buitenlandse Zaken), in de coalitie (de contacten tussen Hamer, van Geel en mij zijn onverminderd goed), en van tijd tot tijd is er ook contact met de eigen bewindspersonen. Dat laatste gebeurt vooral tijdens het zogenoemde bewindspersonenoverleg (bpo) op donderdagavond. Ik heb geen enkele behoefte om op hun stoel te gaan zitten. Je kunt wel wat gedachten en gevoelens uitwisselen. Ik hecht zeer aan zuivere verhoudingen in dit soort situaties. Het zou wel fijn zijn als er een keer een besluit valt. Dit lange wachten is voor niemand goed. Maar dat besluit zal wel in het kabinet genomen moeten worden. Wie weet wat de komende week ons weer gaat brengen.

Ondertussen gaat het 'gewone' kamerwerk onverminderd door. Onze Kamerleden zijn druk met van alles en nog wat. Ik blijf het geweldig vinden om hen zo aan het werk te zien. Soms vliegen ze van het ene naar het andere overleg. Veel werk wordt niet eens door de buitenwereld opgemerkt. Al kreeg Esmé Wiegman deze week veel aandacht tijdens het debat over de twintig weken-echo. Wat triest dat er zo weinig steun in de Tweede Kamer is bij dit soort onderwerpen. In de coalitie staan we op dit soort momenten helemaal alleen. Geen reden om niet te blijven vechten voor de beschermwaardigheid van het leven.
Vrijdag ben ik met de complete fractie op werkbezoek geweest in Papendrecht en Sliedrecht. Dat was de moeite waard. Fijn om te zien hoe ons lokale ChristenUnie-mensen het waarderen dat we hen komen ondersteunen. In Papendrecht bleek een oud-huisgenoot uit mijn studententijd al jaren raadslid voor de ChristenUnie te zijn. Zo ontmoet je weer eens iemand.

Maandag heb ik nog opname gehad voor Andries Radio, het wekelijkse radioprogramma van Andries Knevel. Dat was leuk om te doen. Het gesprek, over de gemeenteraadsverkiezingen, wordt volgende week zaterdag uitgezonden.
Maandagavond en dinsdagochtend was ik op het NOS-Journaal te zien met een reactie op het veto van de PvdA over bezuinigingen op onderwijs. Nu gaan mijn gedachten in eerste instantie daar ook niet naar uit, maar we hadden wel met elkaar in de coalitie afgesproken het heroverwegingsproces niet onnodig te belasten met allerlei blokkades. Inmiddels ligt er van zowel CDA als PvdA al weer heel wat op de weg. Dat schiet niet op.
Dinsdagavond heb ik in het programma Standpunt Café commentaar gegeven op de kabinetsreactie op het rapport van de commissie Davids. Andere verzoeken van de media heb ik naast me neergelegd. Ik had die avond ook nog een bijeenkomst van mijn gebedsgroep in de agenda staan. Dat ging uiteindelijk voor.

Deze week een paar interviews afgegeven. Onder meer voor een plaatselijke krant in Zwolle. Eddy van Hijum, Esmé Wiegman en ik zijn ooit raadslid in Zwolle geweest. Wij mochten met de raadsverkiezingen in het vooruitschiet iets zeggen over die tijd en ook hoe we één en ander nu ervaren. Leuk om te doen.
Donderdag een interview aan het Nederlands Dagblad gegegeven, dat vandaag gepubliceerd is. Ik heb naar buiten gebracht dat ik - na een langdurig en in een aantal opzichten niet eenvoudig denkproces - me weer beschikbaar heb gesteld voor de nieuwe kandidatenlijst van de ChristenUnie. Fijn om te zien wat voor reacties ik inmiddels op dat besluit heb gekregen. Nu maar afwachten wanneer die verkiezingen zijn. Ik ga nog steeds voor mei 2011.

Arie Slob

De verkiezingskoorts loopt op

Sat, 06 Feb 2010 15:17:46 +0100

De campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen begint steeds meer op gang te komen. Overal in het land zie je de verkiezingsborden weer staan. Ik vind het altijd wel wat hebben. Het zijn spannende tijden. Hoe dichter de verkiezingsdatum nadert, hoe hoger de verkiezingskoorts oploopt.

3 maart komt er nu snel aan. Ook de Haagse politiek staat voor een groot deel in het teken van de naderende verkiezingen. Alleen al vanwege het feit dat we overal in het land onze lokale mensen ondersteunen. Zelf was ik deze week in Nijmegen en Zwartewaterland. In Nijmegen mocht ik een gastcollege houden aan de Radboud Universiteit voor studenten politicologie. In Zwartewaterland ben ik met de lokale lijsttrekker op campagne gegaan.

Tijdens de start van onze campagne (11 januari in Leeuwarden) heb ik al gezegd dat ik van mening ben dat de landelijke politiek de gemeenteraadsverkiezingen niet moet gaan domineren. Dat risico is wel groot. Ik probeer waar ik maar kan echt ondersteunend te zijn. Het moet uiteindelijk gaan over de lokale onderwerpen.
Natuurlijk ben ik altijd bereid aan te geven welke keuzes er in Den Haag zijn gemaakt. Maar dan moet het wel om zaken gaan die lokaal gevolgen hebben. Zo kunnen lokale bestuurders goed uit de voeten met de gevolgen van landelijk gemaakte keuzes over een onderwerp als jeugd en gezin. Denk daarbij aan het opzetten van centra voor jeugd en gezin, opvoedondersteuning, drugs- en alcoholpreventie enz. Dat moet lokaal verder opgepakt en uitgebouwd worden. Mooi om te zien dat in veel gemeenten dat nu ook echt een onderwerp is geworden. Daar wil ik het dus graag over hebben tijdens lokale verkiezingsavonden. Maar vraag me daar niet om iets te zeggen over bijvoorbeeld de commissie-Davids. Dat heeft geen enkele lokale relevantie. Ik ga overigens morgen (zondag) niet naar het Radio 1-debat tussen fractievoorzitters uit de Tweede Kamer. Daarvoor hebben we bedankt.

Uiteraard staan we ook open voor problemen die lokaal spelen. Waar het maar kan, probeer je daarin mee te denken en te helpen als dat mogelijk is. Twee weken geleden heb ik in mijn weblog iets verteld over mijn werkbezoek aan Ridderkerk. Daar was sprake van ernstige geluid- en stankoverlast als gevolg vanwege het vele gemotoriseerde verkeer dat Ridderkerk iedere dag passeert. Deze week heeft Cynthia Ortega namens de ChristenUnie-fractie dit onderwerp aan de orde gesteld tijdens een overleg met minister Cramer. We hebben de toezegging gekregen dat zal worden nagaan of het doortrekken van schermen langs de snelweg (toegezegd voor 2015) versneld kan worden uitgevoerd. Dat is een goed bericht voor al die bewoners die nu zoveel overlast ervaren. Fijn dat we op deze manier iets kunnen doen met zaken die tijdens een werkbezoek op ons afkomen. En nu maar hopen dat de gewenste versnelling mogelijk is. Dat weten we binnen niet al te lange tijd.

Deze week ben ik in Nijmegen en Zwartewaterland geweest. In Nijmegen mocht ik een gastcollege houden. Dat was erg leuk om te doen. Ik heb iets verteld over de positie van de ChristenUnie in de coalitie en over de verhouding tussen landelijke en lokale politiek. In de collegebanken zat ook onze jonge lijsttrekker in Nijmegen, Dirk Vreugdenhil. Hij heeft ook nog de gelegenheid gehad iets tegen de aanwezige studenten te zeggen. Het was in reistijd afgemeten een behoorlijke investering om naar Nijmegen te gaan, maar ik geniet erg van dit soort contacten.
Vrijdag ben ik met de plaatselijke ChristenUnie-mensen op werkbezoek gegaan in Zwartewaterland. We hebben onder meer scheepswerf Bodewes bezocht, waar enige tijd geleden een waterstofboot (Fuel Cell Boat) is gebouwd. Deze uiterst innovatieve boot zal in de Amsterdamse grachten gaan varen. De scheepswerf wordt geleid door een vrouwelijke directeur. Geweldig om haar zo enthousiast over haar werk te horen praten.

Voor de ChristenUnie is water een belangrijk thema. We hebben ons in de afgelopen jaren met succes sterk gemaakt voor een goede subsidieregeling voor onze Nederlandse scheepsbouw. Tineke Huizinga is als staatssecretaris ook erg actief met waterbeleid bezig. Denk aan haar omvangrijke Deltaplan, maar ook aan gerichte investeringen voor de binnenvaart.
Zwartewaterland heeft over landelijke ChristenUnie-aandacht absoluut niet te klagen. Vorig jaar heeft staatssecretaris Huizinga nog extra geld beschikbaar gesteld voor de industriehaven in Genemuiden. En via een amendement heeft de ChristenUnie in de Tweede Kamer tien miljoen euro beschikbaar gesteld voor de renovatie van de keersluis in Zwartsluis. Ik kon me dus met een gerust hart in deze plaats laten zien. En fijn om te zien dat onze landelijke arbeid werd gewaardeerd. Bijgaand een foto van de waterstofboot.

In Den Haag is het kabinet nog erg druk met een reactie op het rapport van de commissie-Davids. Vrijdag is er nog geen besluit genomen. Ik heb persoonlijk liever een zorgvuldige reactie op een iets later moment, dan een snelle reactie die niet helemaal zorgvuldig is. Veel tijd is er echter niet meer. Ook een besluit over Afghanistan zal in de komende weken moeten vallen. De Tweede Kamer heeft 1 maart als limiet gesteld. Ook hier begint de tijd te dringen. We wachten het met belangstelling af. Duidelijk is dat het deze weken wel ergens over gaat.

Deze week nog een beetje nagenoten van ons jubileumfeest van vorige week zaterdag. We hebben veel positieve reacties gehad op de jubileumviering. Ook op de speeches die zijn uitgesproken. Donderdag hebben we als Tweede Kamerfractie de bewoners van de Tweede Kamer (fracties, ambtelijke ondersteuning, huishoudelijk personeel en bewakers) getrakteerd op taart. Speciaal daarvoor was een megataart gebakken die ik samen met André Rouvoet heb mogen aansnijden.

Op www.christenunie.nl zijn beelden van dit event terug te vinden. Grappig om iedereen zo in de ChristenUnie-taart te zien happen. Menno de Bruijne, voorlichter van de SGP, vroeg zelfs nog een tweede stukje ChristenUnie-taart. Gul en ruimhartig als we als ChristenUnie altijd zijn, hebben we hem dat tweede stukje uiteraard direct gegeven.
Overigens: de fles (biologische) wijn die Bas van der Vlies ons in een videofelicitatieboodschap aanbood, is nog steeds niet boven tafel. We zoeken nog even door.

Arie Slob

Wat een geweldig feest

Sat, 30 Jan 2010 20:49:53 +0100

Ik ben zojuist weer thuis gekomen van het jubileumfeest van de ChristenUnie. Wat een geweldig feest hebben we met elkaar gevierd. Daar was ook alle reden voor. Deze eerste tien jaar van de ChristenUnie zijn behoorlijk heftig geweest. Alles zat er in. Verkiezingsnederlagen, een leiderschapswisseling, oppositie voeren, maar ook winst bij verkiezingen en deelname aan veel lokale en provinciale colleges en in 2007 ook aan de landelijke coalitie.

We hebben er op een waardige wijze bij stil gestaan. Boven alles was er dankbaarheid voor de ruimte die we als ChristenUnie in de afgelopen jaren hebben gekregen om ons christelijk-sociale programma ten uitvoer te brengen. Leuk dat RTL-weerman Reinier van den Berg ons feest presenteerde. Dat deed hij prima. Voor mij leuk dat vandaag mijn vrouw Marjette en oudste dochter Esther en zoon Aron ook bij het feest aanwezig waren. Dat voelde goed. Wat ben ik zonder de steun van mijn thuisfront.

Ik heb zelf tijdens het morgengedeelte een speech gehouden. Met hulp van mijn zeer gewaardeerde medewerkers Sjirk Kuijper en Jacob Pot heb ik daar in de afgelopen week hard aan gewerkt. Mij was gevraagd om vooral ook terug te kijken. Mijn speech is op de site van de ChristenUnie na te lezen.
In de middag heeft André Rouvoet gesproken. Hij maakte aan het eind van zijn speech bekend voor de periode na 2011 weer beschikbaar te zijn voor de ChristenUnie. Deze opmerking leverde hem een staande ovatie op. Ik ben er persoonlijk erg blij mee dat hij weer beschikbaar is. Met André hebben we een uitstekend politieke leider in huis. Fijn dat zijn grote talenten voor de ChristenUnie ingezet kunnen blijven worden.

Tijdens ons feestcongres hebben bijna alle fractievoorzitters via een videoopname onze partij gefeliciteerd. Leuk om te zien hoe ze dat deden. Sommigen - Bas van der Vlies en Femke Halsema - deden ons ook een flesje wijn kado. Tenminste, die van Femke heb ik inmiddels op mijn bureau staan. Maar waar is de fles van Bas is gebleven? Ik waardeer de opstelling van mijn collega's. Het is waar: we kunnen elkaar inhoudelijk soms flink in de haren zitten. Dat gebeurt wederzijds. Maar in de persoonlijke sfeer kunnen we het over het algemeen wel redelijk met elkaar vinden. Dat is ook mijn ervaring van de reizen die we met elkaar gemaakt hebben.

Prachtig om aan het eind van het congres ook het hele podium vol te zien staan met jonge kinderen. Zij hadden een eigen programma gehad en zongen nu een aangeleerd lied en gaven André Rouvoet een kado. De ChristenUnie is een jonge partij. Dat zie je ook op dat soort momenten terug. Ik vind het geweldig om zoveel jonge mensen actief te zien voor onze partij. We weten het: wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.

In de afgelopen week ben ik ook weer op campagne geweest. Maandag naar de gemeente Westland. Daar heeft de ChristenUnie een gemeenschappelijke lijst met de SGP. Mijn collega Bas van der Vlies was er ook. Een goed gevulde zaal met een belangstellend publiek. Speciaal voor mij was er een journalist van de Wereldomroep naar Westland gekomen. De wereldpers is er ook, zei de voorzitter bij de opening. Westland staat nu echt op de kaart!

Dinsdagavond ben ik naar een politiek café van de ChristenUnie in den Haag geweest. Ook dat was een plezierige avond. Even een wat andere manier van campagne voeren. Leuke gesprekken gehad met mensen die je op traditionele verkiezingsavonden echt niet tegen zou komen.

Verder deze week weer een groot aantal gesprekken gevoerd (onder andere met Ralph Pans, directeur VNG en met Pieter Lakeman van stichting SOBI, in verband met een lopende zaak). Maandagmiddag een bijeenkomst gehad met vertegenwoordigers van de christelijke media. En uiteraard ook weer het nodige coalitieoverleg.

Ik blijf het bijzonder vinden waar ik in de loop van een week allemaal mee bezig ben. Echt vervelen doe ik me niet. De afwisseling in mijn werk is groot. Gelukkig kon ik woensdagmiddag nog wel naar huis. Mijn jongste dochter Karen was jarig. Ze is veertien jaar geworden. Fijn dat het goed met haar gaat.

Ik vraag tot slot van mijn weblog nog even aandacht voor mijn fractiegenoot Ernst Cramer. Hij is deze weken extra druk vanwege de openbare verhoren van de onderzoekscommissie financieel stelsel waar hij lid van is. Uit eigen ervaring weet ik hoe mooi dit werk is (ooit was ik ook lid van een parlementaire onderzoekscommissie), maar het 'gewone' werk gaat wel gewoon door. Ernst, ik ben trots op je. Veel sterkte nog toegewenst voor de komende tijd.

Arie Slob

Tien jaar ChristenUnie

Sat, 23 Jan 2010 21:33:32 +0100

Gisteren, vrijdag 22 januari, was het op de dag af tien jaar geleden dat de ChristenUnie is ontstaan. Ik was destijds bij het oprichtingscongres in Ede. Een geweldig moment. Tien jaar later ben ik voor de ChristenUnie op campagne in Waalwijk, Wijk en Aalburg, Werkendam en afsluitend in Ridderkerk. Een mooie manier om de verjaardag van de ChristenUnie te vieren. In Werkendam mocht ik zelfs in een winkelstraat bonbons uitdelen aan voorbijgangers. Geweldig om te zien hoe de ontwikkeling van de ChristenUnie vanaf het jaar 2000 is geweest. Boven alles overheerst dankbaarheid voor de zegen die we op ons werk hebben mogen ontvangen. Lokaal, provinciaal, landelijk en Europees. Volgende week zaterdag 30 januari hopen we ons jubileum te vieren in Utrecht. Dat belooft een mooie dag te worden.

Een jubileum vraagt om terugblikken. Dat is (hier spreekt de historicus in mij) mooi om te doen. Ook in de media verschijnen nu artikelen over de eerste tien jaar van de ChristenUnie. Daarin wordt onder meer aandacht gevraagd voor onze moeilijke beginjaren. Maar ook voor de verantwoordelijke positie die we als regeringspartij nu hebben gekregen.

Het blijft fascinerend om te zien welke plaats de ChristenUnie uiteindelijk in het politieke spectrum heeft gekregen. Niet alleen landelijk, vanwege onze regeringsdeelname. Maar ook lokaal en provinciaal is onze positie sterker geworden. Drie jaar geleden hadden we bijvoorbeeld nog geen enkele ChristenUnie-gedeputeerde. Nu telt de ChristenUnie acht gedeputeerden in zeven provincies. Ook een wethouderspost in één van de G4-steden leek een aantal jaren nog een verre droom. Enkele 100.000+-gemeenten (o.a. Zwolle, Apeldoorn, Amersfoort) leek het hoogst haalbare. Deze periode zit de ChristenUnie in het college van Utrecht. We zijn in veel gemeenten een betrouwbare collegepartij geworden. De vorming van de ChristenUnie heeft - daar ben ik zeer van overtuigd - aan deze groei en behaalde posities bijgedragen.

Met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitzicht moet er nu wel weer stevig aangepakt worden. Vanzelfsprekendheden zijn er niet in de politiek. Horizontaal gesproken is de enige zekerheid die we hebben, dat alles onzeker is. De campagne is inmiddels begonnen. Deze week heb ik in mijn oude woonplaats Capelle aan den IJssel gesproken (met mijn moeder en tweelingzus in de zaal) en was ik in de gemeenten die ik in de inleiding van deze weblog heb genoemd. In Ridderkerk heb ik ook nog een speech gehouden. In Ridderkerk is mijn oud-medewerker Heleen van den Berg lijsttrekker voor de ChristenUnie. Ze heeft de afgelopen vier jaar als wethouder in deze gemeente gewerkt. Leuk om te horen hoe enthousiast ook niet-ChristenUniemensen over haar functioneren zijn.

Campagnevoeren is fysiek zwaar, maar wel erg leuk om te doen. Ik ben iedere keer weer onder de indruk van al die lokale vrijwilligers die zich het vuur uit de sloffen lopen voor de ChristenUnie. Op mijn werkbezoek vrijdag ook weer mooie en zelfs ook indrukwekkende dingen gezien. Zoals een hospice in Waalwijk. Maar ook een prachtig verzorgingstehuis in Wijk en Aalburg waar circa 180 vrijwilligers actief zijn. In Werkendam had ik de eer om Tineke van der Steen, 'de juf van het jaar 2009' te spreken, een leuk klassengesprek over politiek met haar groep 8 te hebben én samen met een leerling een bordje met de tekst 'Hier werkt de juf van het jaar' te onthullen. Ook de rondleiding door het Maximacollege (school voor praktijkonderwijs in Ridderkerk) was bijzonder. Alleen al vanwege het enthousiasme van de directeur van de school. Ik ben in Ridderkerk ook in gesprek gegaan met bewoners die veel last hebben van geluid en fijnstof van de snelwegen die langs Ridderkerk voeren. Ik ontkwam niet aan een uitnodiging om twaalf hoog in een flatgebouw het voortsnellende verkeer gade te slaan. Bijzonder om rond 18.00 uur vanaf die hoogte al die auto's in het donker voorbij te zien razen.

Ooit telde de snelweg bij Ridderkerk vier banen. Nu zijn dat er inmiddels zestien. Circa 220.000 voertuigen per dag. Hoe lang denken we dat nog vol te houden? Niet voor niets is de ChristenUnie al sinds jaar en dag voor forse investeringen in het openbaar vervoer én voor de invoering van kilometerbeprijzing. De investeringen in het openbaar vervoer zijn er deze kabinetsperiode gekomen. Ook hebben we afspraken gemaakt over de kilometerbeprijzing. Minister Eurlings was goed op weg met de wetgeving. Maar wat een merkwaardige schwalbe maakte hij gisteren na afloop van de ministerraad. Eurlings stelde dat als een ledenpeiling van de ANWB negatief uitvalt voor de kilometerbeprijzing, het hele feest niet doorgaat.

Nu ben ik het van harte met de minister eens dat er draagvlak nodig is voor de invoering van de kilometerbeprijzing . Maar dat draagvlak wordt niet bepaald door de uitslag van een internetpeiling van de ANWB. Zo doen we dat niet in dit land. Uiteindelijk is ook nog eens de Tweede Kamer die bepaalt welke keuzen we in dit land maken. Daarbij zijn meer afwegingen in het geding dan alleen de belangen van de automobilist. Denk aan het door mij genoemde voorbeeld van Ridderkerk. Mijn advies aan Eurlings is dan ook: ga hard aan het werk met de invoering van de kilometerbeprijzing, werk zelf door met goede uitwerkingen te komen aan draagvlak voor deze plannen, en respecteer de verantwoordelijkheid die het parlement draagt.

Arie Slob

Een fotoreportage van de campagneavond in Ridderkerk vindt u op de website van de lokale ChristenUnie

Een week vol van tegenstellingen

Sat, 16 Jan 2010 12:59:05 +0100

Wat een week. Voor mij een week vol van tegenstellingen. Maandag de start van de ChristenUnie-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in Leeuwarden. Dinsdagmorgen het jubileumontbijt van de ChristenUnie in de Oude Zaal van de Tweede Kamer. Diezelfde dag de presentatie van het rapport van de commissie-Davids met alle commotie die later volgde op de uitgesproken verklaring van de minister-president. Meer dan 24 uur was het onzeker waar dit heen zou gaan. Uiteindelijk werd er een oplossing gevonden. En ondertussen bereikte ons de beelden en berichten over de gevolgen van de aardbeving in Ha�ti. Wat een ellende en onbeschrijflijk verdriet. Dat relativeerde voor mij alles waar ik deze week zelf mee bezig was.

Het was de eerste vergaderweek van het nieuwe kalenderjaar. We wisten dat direct op de eerste vergaderdag van de Tweede Kamer het rapport van de commissie-Davids zou uitkomen. Welkom terug! De inhoud van dit rapport was voor iedereen onbekend. Ik vind dat een geweldige prestatie. In het debat van woensdagavond/nacht heb ik aangegeven dat ik hoop dat dit een trendbreuk zal zijn. We maken dit meestal anders mee.

De vraag is wel of het gedoe over de verklaring van de minister-president ook iets te maken heeft gehad met de korte tijd waarin nu deze verklaring moest worden opgesteld. Ik denk dat ook de lengte van de verklaring daarbij parten heeft gespeeld. Een korte reactie, waarin waardering wordt uitgesproken voor het werk van de commissie-Davids en een indicatie van de tijd die het kabinet denkt nodigt e hebben voor een gedegen inhoudelijke reactie, had wat mij betreft volstaan.
Feit is dat de inhoud van de nu afgegeven verklaring en de wijze van beantwoording van de vragen door de minister-president voor veel ophef zorgde. Het beeld was ontstaan dat het kabinet de conclusies van het rapport van de commissie-Davids aan de kant geschoven zou hebben.
De PvdA vroeg tot mijn verbazing publiek om een nieuwe verklaring. Dat leek me niet reëel. Is ook nog nooit eerder vertoond. Vervelender was echter dat de suggestie werd gewekt dat de verklaring van de minister-president niet door de PvdA-ministers zou worden gesteund. Dat zorgde voor enige polarisatie en voor heel veel onduidelijkheid. Meer dan 24 uur later kon deze onduidelijkheid pas weggenomen worden door het sturen van een kabinetsbrief aan de Tweede Kamer. Over deze brief hebben we tot in de kleine uurtjes een debat gevoerd. In alles geen fraaie vertoning; ik heb geen enkele behoefte dat voor me te houden.

Ik heb niet zoveel behoefte om in mijn weblog op de inhoud van het rapport van de commissie-Davids en het later gevoerde debat in te gaan. Op de site van de ChristenUnie zijn de door mij uitgesproken teksten terug te vinden. Eén ding wil ik nog wel kwijt. Pechtold, Halsema, Kant en Rutte hielden deze week maar niet op hun verontwaardigheid over de ontstane situatie te verwoorden. Zo ga je toch niet met het rapport van de commissie-Davids om, niet waar? Nu heb ik begrip voor het feit dat de oppositie van dit soort momenten gebruik wil maken. Maar het moet wel geloofwaardig gebeuren. De feiten zijn dat deze partijen al vóór de installatie van de commissie-Davids lieten weten dat ze geen vertrouwen hadden in de uitkomsten van de toen nog in te stellen onafhankelijke commissie. Iedereen lijkt dat vergeten te zijn.

In het debat over de instelling van de commissie (februari 2009) zei Pechtold bijvoorbeeld dat de benaming 'onafhankelijke commissie' een gotspe was. Halsema sprak over een 'politieke commissie'. En Rutte vond op voorhand dat de activiteiten van de in te stellen commissie gedoemd waren te mislukken. Kant vond maar één ding geloofwaardig: een parlementaire enquête. En niets anders. (Daarbij voorbijgaand aan het feit dat de SP in de jaren daarvoor verscheidene moties had ingediend om de regering op te roepen een onhankelijke onderzoekscommissie in te stellen.) Nu de commissie - die zij op voorhand al hadden afgeschoten - met haar eindrapport kwam, en de minister-president bij dit rapport een paar kanttekeningen plaatste, was Nederland te klein.

Zo, dat ben ik kwijt. Ik heb me ingehouden om dit tijdens het debat van woensdagavond/nacht in te brengen, omdat je al snel de schijn tegen hebt dat je als fractievoorzitter van een coalitiepartij de aandacht wil afleiden van de situatie die deze week was ontstaan. Alleen Pechtold heb ik gevraagd of hij nog bij zijn beoordeling van destijds bleef. Het bleef stil. Hij was opeens door zijn teksten heen. Ik heb hem ook niet meer gehoord over de belangrijke conclusie van de commissie-Davids dat er geen aanwijzingen zijn dat Nederland militaire steun aan de inval in Irak heeft geleverd. Met name het radioprogramma Argos heeft jarenlang pogingen gedaan dat aan te tonen. Pechtold was altijd de man die dan de schriftelijke vragen stelde naar aanleiding van de uitzendingen.
Genoeg voor dit moment. In februari komen we er bij het echte debat wel weer op terug.

De start van de campagne van de ChristenUnie voor de gemeenteraadsverkiezingen in Fryslân is prima verlopen. Ik ben zelf aanwezig geweest bij de bijeenkomst in Leeuwarden. Dat was de moeite waard. De komende weken zal ik veel op pad moeten. Vanwege het debat kon deze week een spreekbeurt in Zevenbergen niet doorgaan, maar er komt mogelijk nog wel een herkansing. De komende week ga ik naar (mijn oude woonplaats) Capelle aan den IJssel en Ridderkerk. Er zullen daarna nog veel plaatsen volgen. Ik beschouw mijn aanwezigheid in de te bezoeken plaatsen als ondersteuning van de plaatselijke ChristenUnie.

Deze weken werken we ook toe naar de grote jubileumbijeenkomst van de ChristenUnie in Utrecht (30 januari a.s.). Vrijdag 22 januari is de officiële jubileumdatum. Tien jaar ChristenUnie. Wat gaat de tijd snel. Maar ook: wat geweldig om te zien hoe de ChristenUnie zich door de jaren heen ontwikkeld heeft. Iets om erg dankbaar voor te zijn.

Donderdagavond is het me nog gelukt in Amersfoort aanwezig te zijn bij de nieuwjaarsreceptie van Perspectief, de jongeren van de ChristenUnie. Geweldig om te zien hoe enthousiast en betrokken 'onze' jongeren zijn. Dat stimuleert mij ook in mijn werk voor de ChristenUnie. En we weten het: wie de jeugd heeft, .....
Mooi om te zien dat ook op veel kandidatenlijsten jongeren staan. Ook op verkiesbare plaatsen. De ChristenUnie kan in dat opzicht met vertrouwen de toekomst tegemoet.

Arie Slob

Mouwen opstropen in 2010

Sat, 09 Jan 2010 00:07:07 +0100

Het jaar 2010 is inmiddels al weer ruim een week oud. Ik mag iedereen dus nog net een gezegend 2010 toe wensen. Bij dezen. Wat gaat dit jaar brengen? Ik zeg denk ik niets teveel als ik opmerk dat we een politiek spannend jaar zijn in gegaan. In de maand januari staat er in ieder geval in de landelijke politiek al een aantal heftige onderwerpen op de agenda. In maart worden de gemeenteraadsverkiezingen gehouden. En in de maanden mei en juni zitten we midden in een grote heroverweging.

Reden genoeg dus om in het kerstreces wat op adem te komen. Dat heb ik dan ook gedaan. Veel geslapen en gewandeld. Uiteraard genoten van de prachtige natuur in deze weken. Wat is er mooier dan een wandeling door de besneeuwde bossen. Zeker de dagen tussen Kerst en Oud- en Nieuw toen we met een deel van ons gezin in Drenthe waren.

Inmiddels liggen deze rustige weken weer achter me. Deze week heb ik het werk weer opgepakt. Al zijn de vergaderingen in de Tweede Kamer nog niet begonnen, er ligt werk genoeg. Maandag ben ik onder meer in Amersfoort geweest. Er zijn foto's van me gemaakt boven op het dak van een groot kantoorgebouw. Zo kom je nog eens ergens. Ook ben ik aanwezig geweest op de nieuwjaarsreceptie van de ChristenUnie. Daar heb ik de aanwezigen nog toegesproken. De tekst van mijn nieuwjaarstoespraak is terug te vinden op de site van de ChristenUnie. Mijn opmerkingen over de coalitie zijn niet onopgemerkt gebleven. Ik moest het even kwijt. Er liggen zulke grote opgaven voor ons. Dan kunnen we geen onnodig gedoe gebruiken.

Dinsdag ben ik naar de nieuwjaarsreceptie van Hare Majesteit de Koningin geweest. De receptie vond weer plaats in het prachtig gerestaureerde paleis op de Dam te Amsterdam. Dit soort momenten wordt vooral gebruikt om met veel mensen te spreken. Na afloop van de receptie is er een ChristenUnie-bijeenkomst in hotel Krasnapolsky geweest. Even wat bijpraten in bpo-verband. Bpo staat voor bewindspersonenoverleg. Een dergelijk overleg tussen onze bewindspersonen en een afvaardiging van de partij en haar volksvertegenwoordigers hebben we iedere week ter voorbereiding op de ministerraad. We hebben nu de tijd gebruikt om na het kerstreces wat bij te praten en de stand van zaken rond een aantal actuele onderwerpen door te nemen. Fijn om iedereen weer te zien en te spreken. Dat zal de komende weken en maanden nog wel meer gebeuren.

Dinsdagavond ben ik naar Den Haag gegaan. Daar ben ik woensdagmorgen aanwezig geweest bij een coalitieoverleg. Dat was wel even nodig. Ook heb ik de lunch gebruikt met Reinier Koppelaar, de persoonlijk assistent van minister André Rouvoet. Ooit was hij ook medewerker van de ChristenUnie-fractie. In de loop van de middag weer terug naar mijn woonplaats Zwolle. Daar heb ik 's avonds de nieuwjaarsreceptie van ChristenUnie Zwolle bezocht. Fijn om weer eens in het midden van mijn politieke plaatsgenoten te zijn. Lijsttrekker John van Boven hield een toespraak. Dat deed ook onze wethouder Janco Cnossen, die aankondigde na de verkiezingen te gaan stoppen met zijn werk. Met hem heb ik vele jaren samengewerkt. Zwolle zal in hem een uitstekend bestuurder missen.

Donderdag had ik het voorrecht te mogen spreken op de nieuwjaarsreceptie van VNO-NCW in de provincie Overijssel. Ik was uitgenodigd met onder anderen emeritus-hoogleraar Anne van der Meiden. Een geweldige man om naar te luisteren. Herman Finkers is er niets bij. Ik mocht iets zeggen over normen en ethisch besef in de economie. Die kans liet ik me niet ontzeggen. Er waren circa 250 à 300 zakenmensen aanwezig. Na afloop leuke gesprekken gehad met ondernemers die goed door hebben dat er van hen meer gevraagd mag worden dan alleen heel veel winst maken. De crisistijd had een aantal van hen goed tot nadenken aan gezet. Dat sloot goed aan bij mijn verhaal. We kunnen niet zomaar overgaan tot de economische orde van de dag. Al blijkt iedere keer weer dat het moeilijk is om de daad bij het woord te voegen.

Vandaag heb ik de hele dag mails beantwoord, artikelen geschreven (onder meer voor ons partijblad) en me voorbereid op spreekbeurten. Er staan er voor de komende weken veel in mijn agenda. Om te beginnen komende maandag in Leeuwarden. De komende weken zullen we ook op verscheidene momenten stil staan bij het tienjarig jubileum van de ChristenUnie. Wat gaat de tijd snel. Ik heb die jaren zeer bewust meegemaakt. Herinner me nog goed het moment dat de ChristenUnie officieel gevormd werd. Dat was 2 januari 2000 in Ede. Wat is er in de jaren daarna veel met de ChristenUnie gebeurd. We hebben een geweldige ontwikkeling doorgemaakt. Lokaal, provinciaal en landelijk.

Het is goed om deze herinneringen op te halen, maar we mogen er niet in blijven hangen. Daar is de tijd waarin we leven veel te ernstig voor. We moeten in deze tijd doen waarvoor we opgericht zijn: verantwoordelijkheid nemen voor het bestuur van ons land. Geweldig dat we op zoveel plaatsen daar een bijdrage aan kunnen en mogen leveren. Ik ben voor dit kalenderjaar weer zeer gemotiveerd om vanuit mijn positie als voorzitter van de Tweede Kamerfractie daar ook mijn steentje aan bij te dragen. Er zijn mindere zaken om je mouwen voor op te stropen. Al moet je daar in deze tijd van strenge vorst wel mee oppassen.

Arie Slob

Fijne feestdagen en een gezegend 2010 toegewenst

Sat, 19 Dec 2009 15:49:03 +0100

Het kerstreces is begonnen. Dat betekent dat de parlementaire werkzaamheden voor het jaar 2009 erop zitten. Een kalenderjaar dat vooral in het teken stond van de aanpak van de kredietcrisis. Wat zijn we daar intensief mee bezig geweest. Maar ook de klimaatverandering kreeg in toenemende mate meer politieke aandacht. Uitlopend op de Top van Kopenhagen, waarvan de uitkomsten me teleurstellen. Hier had ik toch echt meer leiderschap verwacht.

Van onze fractie was Esmé Wiegman deze week in Kopenhagen aanwezig. Ze sms-te mij vrijdag dat alle 'groten der aarde' haar op een halve meter afstand waren gepasseerd. 'Nu nog een klimaatakkoord', was haar hartekreet. Dat akkoord is er uiteindelijk gekomen. Of toch weer niet. Een officiële binding van landen aan dit akkoord schijnt er namelijk niet te zijn.
In een eerste reactie heeft Esmé geconstateerd dat de gemaakte afspraken het maximaal haalbare waren en dat we liever iets dan niets als resultaat kunnen hebben. Daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Persoonlijk heb ik Kopenhagen als een belangrijke testcase gezien voor de wereld. Twee jaar van voorbereiding ging eraan vooraf. Hebben we het lef om vergaande afspraken te maken die in het belang zijn van een zorgvuldigere omgang met de aarde en daarmee samenhangend de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen? Dát is niet gelukt. Ondanks de aanwezigheid van wereldleiders als Obama, Sarkozy en Wen Jiabao. Ik had politiek gezien het kalenderjaar 2009 liever anders zien eindigen.

Het jaar 2009 vroeg veel van de coalitie van CDA, PvdA en ChristenUnie. Vele, vele uren heb ik als fractievoorzitter overleg gehad met mijn coalitiegenoten. Zoals bekend wekenlang over het aanvullende beleidsakkoord. Daar zijn we in maart goed uitgekomen. Ik vind - ook terugkijkend - dat het een prima crisisakkoord is geworden.
Ook de moeizame discussie over de JSF wisten we voor het moment goed af te ronden. Al werd de uitkomst door de buitenwereld niet met applaus ontvangen. Opnieuw werd duidelijk dat als je de populariteitsprijs wilt winnen, je niet in een coalitie moet gaan zitten. Dan draag je verantwoordelijkheid en spelen andere belangen (o.a. stabiliteit van coalitie, bestuurbaarheid van het land) een veel grotere rol.
We wisten dit jaar ook goed uit de discussies over de AOW te komen. Ook hier geen daverend applaus, maar ondertussen wel een groeiend draagvlak voor de genomen maatregelen. Je kunt de coalitie veel verwijten, maar niet dat er in het afgelopen kalenderjaar geen keuzes gemaakt zijn. Aan daadkracht heeft het niet ontbroken.

De coalitie heeft op dit moment - mede afgaande op peilingen - de wind niet echt in de rug. Dat is jammer. Nu kun je direct voor de oorzaken daarvan naar anderen gaan wijzen. Dat vind ik te makkelijk. Voor een deel roepen we het namelijk ook over onszelf af. Ik scheer de totale coalitie nu maar even over één kam, dus de ChristenUnie incluis. Er wordt hard gewerkt. Er wordt veel gepresteerd. Maar naar mijn mening worden aanwezige meningsverschillen te vaak via de media naar buiten gebracht. Dat krijgt dan zo zijn eigen dynamiek.
Zo verdient de discussie over Uruzgan - om maar een voorbeeld te noemen - geen schoonheidsprijs. Ik heb me daar de afgelopen maanden geregeld aan geërgerd. Het is zeer begrijpelijk dat er verschillende opinies zijn over dit onderwerp, maar laat men daar dan intern in het kabinet over spreken. Uiteraard met als doelstelling het komen tot een verantwoorde keuze. Daar moet nu alles op gericht zijn. Ik verbaas me er dan wel over dat deze week een minister Koenders met dit onderwerp in het programma De Wereld Draait Door (DWDD) opduikt. Nadat hij de vrijdag ervoor ook al in Pauw & Witteman had gezeten en ontwijkende antwoorden op de terecht gestelde vragen over Afghanistan had moeten geven. Ik had hem verstandiger geacht. Eigen profilering mag nooit prevaleren boven de verantwoordelijkheid om in het kabinet te komen tot een zorgvuldige besluitvorming over een uiterst precair onderwerp. Vice-premier Bos zei gisteren in zijn persconferentie na de ministerraad dat het kabinet zo snel als mogelijk een besluit zal nemen. Dat wordt dus waarschijnlijk januari. We wachten het met gepaste belangstelling af.

Deelnemen aan een coalitie en eigen profilering blijft een lastige combinatie. Ik heb daar bij wijze van spreken dagelijks mee te maken. Het zal mijn bestuurlijke inslag zijn, als ik opmerk dat uiteindelijk het totale (lands)belang zal moeten prevaleren. Bijvoorbeeld in situaties waarin we moeten komen tot gezamelijke besluitvorming over moeilijke onderwerpen. Dat veroorzaakt wel een handicap: naar buiten toe wordt soms onvoldoende duidelijk waar de coalitiepartijen individueel staan. Terwijl dat weer nodig is om je eigen kiezers niet van je te vervreemden.
Het is voortdurend zoeken naar een goed evenwicht. Te geprofileerd naar buiten treden, kan samenwerking erg negatief beinvloeden. Zeker nu we voor zulke moeilijke keuzes staan (de heroverweging komt eraan), is het wel van belang daar uiterst zorgvuldig mee om te gaan. Dat is niet eenvoudig met verkiezingen in het vooruitschiet. Dat bleek deze week wel in de opiniebladen. Minister Bos kondigt deze week in een interview in Vrij Nederland aan dat hij naar de verkiezingen toe de tegenstellingen met coalitiepartners gaat opzoeken. En minister-president Balkenende gaf op zijn beurt een openhartig interview met Elsevier waarin hij allerlei uitspraken doet over de heroverweging. Het mag allemaal, maar als we niet oppassen zijn we de komende weken weer méér druk met elkaar dan met de taak waartoe het kabinet geroepen is: het land regeren in een tijd van crisis. Ik hoop op, en vraag voor 2010, om wijsheid van alle coalitiepartijen - ook voor de ChristenUnie.

Ik ga er overigens van uit dat er een autorisatiefoutje in het interview met de minister-president in Elsevier is blijven zitten. Het blad laat premier Balkenende namelijk zeggen dat we ,,de komende jaren ruim 30 miljard misschien wel 50 miljard euro per jaar moeten bezuinigen om de overheidstekorten terug te dringen''. Nu bedragen de totale uitgaven van de Rijksoverheid circa 300 miljard euro. Daarvan gaat volgend kalenderjaar onder andere 60 miljard euro naar Volksgezondheid, Welzijn en Sport; 36,5 miljard naar Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen; 27,3 miljard naar Sociale Zaken en Werkgelegenheid; 6,5 miljard naar Jeugd en Gezin en 8,46 miljard naar Defensie. Stel dat we echt 50 miljard euro per jaar gaan bezuinigen, dan hebben we in zes jaar tijd alle overheidsuitgaven weg bezuinigd. Dat zal onze minister-president toch niet bedoelen met zijn opmerking ,,we moeten het bed weer eens goed opschudden''? Een mooi punt om volgend jaar eens over door te spreken.

Donderdagavond ben ik na de stemmingen met mijn collega Eddy van Hijum (CDA) naar huis gereden. In de auto hebben we uiteraard samen ook wat teruggeblikt op het afgelopen jaar, maar ook naar de radio geluisterd. In het radioprogramma Met het Oog op Morgen werd door een aantal parlementaire journalisten zowel terug- als vooruitgeblikt. Onder andere over de vraag welke coalitie er straks komt. Boeiend om naar te luisteren. Ook in verschillende dagbladen is dat nu een thema. Hans Goslinga in Trouw en ook Hans Wansink in De Volkskrant wagen zich aan enkele beschouwingen. Ik vind het op dit moment persoonlijk nog veel te vroeg voor het Haagse spelletje wie-gaat-straks-met-wie-regeren. Het jaar 2010 zal veel gaan vragen van de politiek. Hoewel de economie weer wat aantrekt, zijn we er nog lang niet. We zullen met elkaar - in ieder geval met de coalitiepartijen en waar het kan met oppositiepartijen - verantwoordelijkheid moeten nemen voor het bestuur van ons land. Ook als het gaat om het maken van moeilijke bestuurlijke keuzen. Dat is ook wat burgers van ons verlangen. Uiteindelijk zal dat ook alleen maar houdbaar zijn. Ook naar verkiezingen toe.

Hoewel die verkiezingen nog ver weg liggen (mei 2011) is deze week al duidelijk geworden dat SGP-voorman Van der Vlies daar niet meer aan zal deelnemen. Hij maakte vrijdag zijn afscheid per mei 2011 bekend. Hoewel er inhoudelijk genoeg verschillen zijn tussen de SGP en de ChristenUnie, dus ook tussen Bas en mij als fractievoorzitters van deze partijen, is er ook veel wat ons bindt. Ik heb veel respect voor mijn oudere collega. Zijn staat van dienst is - niet alleen als het om dienstjaren gaat - indrukwekkend. Hij krijgt in Kees van der Staaij wel een goede opvolger. Ik ken Kees als een aimabel en deskundig Kamerlid. Ik feliciteer hem van deze plaats met de voordracht door zijn partijbestuur tot lijsttrekker van de SGP voor de Tweede Kamerverkiezingen in 2011. Uiteraard ben ik benieuwd of deze personeelswisseling nog veel inhoudelijke gevolgen zal hebben voor de koers van de SGP (denk bijvoorbeeld aan hun vrouwenstandpunt). De tijd zal het leren.

Deze week een uiterst gezellig en sfeervol kerstdiner gehad met de gehele fractie (minus Esmé, die in Kopenhagen zat), bewindspersonen (minus Tineke Huizinga, die ook in Kopenhagen zat) en enkele landelijke bestuursleden. Fijn om zo met elkaar het jaar af te sluiten en stil te staan bij de komst van Jezus Christus naar de aarde. We hebben het kerstdiner afgesloten met het zingen van enkele kersliederen, waaronder het Ere zij God. En wat kan die Cynthia mooi zingen!

Dit zal mijn laatste weblog zijn van dit kalenderjaar. Ook de gezamelijke fractieblog is tot 11 januari uit de lucht. Ik wens alle lezers van mijn blog fijne feestdagen en een gezegend 2010 toe.

Arie Slob

Leve de koningin!

Mon, 14 Dec 2009 12:01:08 +0100

Dinsdagavond had ik het genoegen om in Haarlem een stadslezing te houden over het onderwerp 'crisis en kansen'. Mijn laatste spreekbeurt van het kalenderjaar 2009. Ook de laatste lezing in Haarlem over dit onderwerp, in een serie met sprekers als minister Bos en mijn collega-fractievoorzitters Van Geel, Kant en Halsema.

Ik heb deze lezing aangegrepen om de vinger te leggen bij de verwevenheid met andere crises, en ook door een aantal gebreken in de ordening van de (wereld)economie en sociale structuren te benoemen die door de crisis zijn bloot gelegd. Waaronder een te beperkte opvatting over groei en welvaart, de schuldenlast in het Zuiden van de wereld, gebrek aan ketenverantwoordelijkheid en transparantie in handelsketens en ook het ontbreken van een marktmeester in de financiële secor.

Boeiend om daarover met het aanwezige publiek in debat te kunnen gaan. Dit hoor je weinig meer, werd er door één van de aanwezigen opgemerkt. Ik heb dat als een compliment opgevat. Ik heb mijn lezing afgesloten door te zeggen dat de volgende week te verwachten slotverklaring van de klimaattop in Kopenhagen een belangrijke test is op wereldniveau of we echt lessen uit de crisis hebben geleerd. Ik ben razend benieuwd wat daar uit zal gaan komen.

Benieuwd was ik deze week ook naar het gesprek met Hare Majesteit Koningin Beatrix, kroonprins Willem Alexander en prinses Maxima. Woensdagmiddag mocht ik met een aantal collega's op het paleis langskomen. Zoals bekend is het niet gepast om verslag te doen van het gesprek. Ik volsta met te zeggen dat het boeiende gesprekken waren. Het was een genoegen om daaraan deel te nemen. Omdat het wel erg kaal is om het hierbij te laten, voeg ik hier een foto van onze vorstin bij. En uiteraard de gepaste groet: Leve de koningin!

Hare Majesteit Koningin Beatrix, tijdens de viering van Koninginnedag 2008 in Franeker / Foto: Sjirk Kuijper

Zoals bekend is voor mijn inmiddels oud-collega Boekenstijn het bezoek aan de koningin zijn Waterloo als Kamerlid geworden. Hij is niet direct teruggezakt in de vergetelheid. In een eerdere weblog had ik al opgemerkt dat ik hoopte dat er voor deze erudiete persoon wel weer ergens een plekje zou vrijkomen. Inmiddels is bekend geworden dat hij columnist bij Elsevier gaat worden. Ook is deze week zijn boek over ontwikkelingssamenwerking uitgekomen. Laat Boekenstijn maar schuiven. Die komt er wel.

Nu ik het toch over een VVD-er heb, kan ik direct Mark Rutte wel meenemen. Rutte is - zo bleek uit een verkiezing georganiseerd door EenVandaag - door zijn collega-Kamerleden uitgeroepen tot Politicus van het Jaar 2009. Ik feliciteer hem van harte daarmee. Het is hem gegund. Ga er maar aan staan, in deze tijd partijleider van de VVD te zijn. Mij treft het altijd dat Rutte zo optimistisch en blijmoedig blijft. Dat is echt een kwaliteit van hem. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik persoonlijk nooit meedoe aan dit soort verkiezingen. Het wekt toch een beetje de indruk van de slager die zijn eigen vlees keurt. Waar ik vooral niet aan wil meedoen is het kiezen van de Slechtste Politicus van het Jaar. Ik ga ervan uit dat iedereen naar eer en geweten zijn werk doet. Geen behoefte om dan aan collega-bashen te gaan doen.

Deze week zijn in de Tweede Kamer de begrotingen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) en VROM behandeld. We hebben nu alle begrotingen gehad. Volgende week kunnen dan de stemmingen over de ingediende amendementen en de begrotingen plaatsvinden. Dan komt er een einde aan wekenlang debatteren over de plannen van het kabinet voor 2010. Ik heb niet de indruk dat de plannen ingrijpend gewijzigd zijn. Dat was ook niet te verwachten in deze tijd. Het wachten is nu op de heroverweging die in het eerste halfjaar van 2010 zal plaatsvinden. Dan wordt het echt spannend. Het spreekt voor zich dat we ook als fractie van de ChristenUnie al stevig nadenken over wat dan wijsheid is. Daar ben ik deze week ook weer een aantal uren mee bezig geweest. Na het kerstreces zal er nog een tandje bij moeten.

Deze week weer een aantal overleggen en gesprekken gehad. Onder meer met mijn oud-collega Co Verdaas, nu gedeputeerde in Gelderland. Ook een politiek beraad in eigen kring op het partijbureau van de ChristenUnie gehad. We spreken en overleggen wat af. Maandag had ik wel de gelegenheid een dagje thuis te werken. Zo kon het gebeuren dat ik 's avonds mijn jongste dochter Karen ben gaan helpen met het krantenbezorgen. Ze kwam in de knoop met het maken van huiswerk en had echt wat hulp nodig. Dan moet je wat als vader! Na een uurtje langs de deuren gelopen te hebben, ben ik maar eens gaan bekijken wat ik nu eigenlijk door al die brievenbussen gestopt had. Het was een huis-aan-huis-krant met op de voorpagina een grote foto van de plaatselijke ChristenUnie-wethouder Cnossen die met één van zijn voorgangers, Bert Kunnen (dé persoon die mij begin jaren negentig de plaatselijke politiek in heeft getrokken), een brug in mijn woonplaats Zwolle opende. Voor mij weer een bevestiging dat toeval niet bestaat! Zie de website van De Stentor of onderstaande reportage voor meer informatie over deze handeling.

Arie Slob

Er gloort rust aan de horizon

Sat, 05 Dec 2009 18:30:39 +0100

We kruipen naar het kerstreces toe. Na dit weekend nog twee weken en dan mogen we het werk even neerleggen. Ook in mijn fractie merk ik dat velen daar aan toe zijn. De vermoeidheid begint toe te slaan. Hoe kan het ook anders na wekenlang met overvolle agenda's te maken te hebben gehad. Met grote regelmaat zijn we in deze weken tot in de kleine uurtjes bezig.

Zowel de Kamerleden als de medewerkers hebben het zwaar. Bij de andere fracties is dat niet anders. En hoe kleiner de fractie, hoe groter de werkdruk. De komende weken zijn ook niet mis. Ondermeer de behandeling van de begrotingen VROM en SZW, maar ook het zogenaamde MIRT (meerjarenprogramma infrastructuur). We zijn er dus nog niet, maar er begint wat rust te gloren aan de horizon.

Deze week stond vooral in het teken van de heropening van de discussie over de missie in Uruzgan. De toespraak van president Obama werkte als een katalysator daarop. En laat het nu ook nog eens de week van de behandeling van de defensiebegroting zijn. Dan komt er veel bij elkaar. Minister Van Middelkoop deed het uitstekend. Met kennis van zaken pareerde hij de kritiek vanuit de Kamer. Maar ook de uitlatingen van enkele van zijn collega's uit het kabinet over Uruzgan, in de media of via Twitter. Ik hoop wel dat het kabinet snel tot een besluit zal komen. De Tweede Kamer heeft via een motie gevraagd dit voor 1 maart 2010 te doen. Tot de laatste dag van deze afgesproken datum wachten met het nemen van een besluit is wat mij betreft niet noodzakelijk.

Zowel maandag als vrijdag ben ik het land weer in geweest. Maandag een werkbezoek en spreekbeurt in de gemeente Graafstroom (dat ligt in de Zuid-Hollandse Alblasserwaard). De plaatselijke ChristenUnie-fractie had goed haar best gedaan. Een mooi middagprogramma (met aandacht voor de thuiszorg) en een prima bezochte avondvergadering. Ik gebruik deze vergaderingen vooral om uitleg te geven bij ons werk in Den Haag. Fijn om te zien hoe betrokken de mensen zijn.

Vrijdag waren we met de complete fractie in Nijmegen. Ook daar weer zeer betrokken plaatselijke ChristenUnie-mensen. De ChristenUnie gaat in Nijmegen proberen een zetel in de raad te veroveren: ' Stabiel, betrokken, ChristenUnie - Nu ook in Nijmegen verkrijgbaar!' Wat een geweldige slogan. Leuk om ook burgemeester Thom de Graaf nog even te kunnen spreken. Maar ook de ontmoeting met studenten viel in de smaak. En dat niet alleen vanwege de soep en broodjes die geserveerd werden. In Nijmegen zijn opvallend veel jonge mensen betrokken bij de ChristenUnie. Lijsttrekker Dirk Vreugedenhil is 25 jaar oud. Met hem en Joel Voordewind ook nog een gesprek gehad met een aantal katholieken die zich tot de ChristenUnie aangetrokken voelen. Er zit veel dynamiek in de partij. Geweldig om te ervaren.

De drie kamerdagen deze week zijn voor mij grotendeels ingevuld met interne overleggen. Zowel met de fractie als met de coalitie. Vaak hebben mensen geen idee van wat er op de achtergrond allemaal besproken en geregeld moet worden. Dat is als het er op aan komt nog erg veel. Dinsdagavond nog wel tijd gehad voor een afgesproken bijeenkomst van de gebedsgroep. Sinds een aantal maanden ontmoeten Gert-Jan Segers (directeur WI), Frans de Lange (burgemeester Elburg, initiatiefnemer van deze ontmoetingen), Roel Kuiper (Eerste Kamerlid) en ik elkaar voor een moment van bezinning en gebed. Ook Ron van der Spoel (predikant) is daarbij betrokken geweest. Mogelijk begrijpt niet iedere lezer van mijn weblog wat de waarde van dit soort ontmoetingen is, maar ik ervaar het als zeer inspirerend. Even stilgezet worden in de hectiek van mijn werk. Ook fijn om in alle openheid met een aantal mensen te spreken over wat je bezighoudt. Voor het nieuwe kalenderjaar zijn inmiddels de data weer vastgelegd in de agenda. Woensdagavond overigens nog heerlijk gegeten met mijn oudste dochter en zoon.

Deze week ook nog wat media-optredens gehad. Onder meer een interview met het dagblad Trouw over de situatie in Amsterdam (weren van organisaties met een duidelijke christelijke identiteit) en een optreden bij het radioprogramma Tros Kamerbreed, vandaag. In laatst genoemde programma vooral ingegaan op advies van Raad van State op de AOW-plannen van het kabinet.

Arie Slob

Media, iedere keer weer verrassend!

Sat, 28 Nov 2009 19:40:28 +0100

Media blijven me fascineren. Altijd al gedaan en het gaat niet over. Deze week een opmerking gemaakt over de hetze van De Telegraaf tegen de kilometerheffing. Geen probleem dat deze krant daar niets in ziet, maar de dagelijkse aanvallen op dit kabinetsvoorstel namen toch wel heel grote proporties aan. Feiten en meningen werden als ��n geheel aan de lezers voorgelegd. Met als apotheose, afgelopen woensdag, zonder toelichting de actiesticker van de VVD op de voorpagina.

Het mag allemaal, maar neem het mij dan niet kwalijk dat ik daar tijdens een spreekbeurt in Hardenberg een opmerking over maak. Is dit wat we onder geëngageerde journalistiek verstaan? Een journalist van het ANP zag in die vraagstelling wel aanleiding voor een bericht.

Nog dezelfde woensdagavond nodigt het televisieprogramma De Wereld Draait Door (DWDD) mij uit voor een debatje met Juul Paradijs, de hoofdredacteur van De Telegraaf. Ik verwijs de redactrice door naar onze voorlichter. Een dag later is er weer contact. Juul Paradijs wil niet komen, maar DWDD blijft het een uitermate interessant onderwerp vinden. Een krant die niet alleen de macht controleert, maar zelf macht wil uitoefenen. Of ik toch wil komen. Ok. Ik had de afgelopen maanden al een aantal keren een uitnodiging naast me neergelegd. Nu kon het wel.

Zo zat ik donderdagavond gezellig aan de DWDD-tafel met Matthijs van Nieuwkerk en zijn sidekick Giel Beelen. Op de bank zaten onder andere twee journalistieke grijs-eminenten (Koos Postuma en Ad van Liempt). Maar ook Maartje van Weegen en Hans Goedkoop. Het gesprek met Matthijs en Giel verliep goed. Maar de tafelheren en medegasten waren het niet met me eens dat dit een onderwerp was. Zo is De Telegraaf nou eenmaal, toch? Dat wist je toch? Allemaal prima. Geen probleem om even geen medestanders te hebben. Maar wie vond dit ook al weer een belangrijk onderwerp om over te spreken, en had moeite gedaan om mij aan tafel te krijgen? Media, iedere keer weer verrassend!

Nu was de kern van mijn boodschap in Hardenberg niet dat De Telegraaf moet stoppen met deze hetze. Inderdaad, zo is De Telegraaf soms. Ik heb ook geen enkele illusie dat ik hen daarvan af zou kunnen helpen. Al verbaas ik me er wel over. Ik heb in Hardenberg met name de hoop uitgesproken dat minister Eurlings en ook de ANWB zich niet door dit soort spandoekjournalistiek laten beinvloeden.

Het principe van de kilometerbeprijzing deugt. Natuurlijk moet er nog veel verduidelijking komen. Ook zullen er goede garanties moeten komen, onder meer met betrekking tot de privacy. Daar zullen we nog genoeg over spreken met de minister. Plezierig overigens om te constateren dat de werkgevers in Nederland positief zijn over de kilometerheffing. De videoboodschap van Bernard Wientjes (VNO/NCW) liet daarover geen misverstand bestaan. En Eurlings: die liet zich niet van de wijs brengen. Ik vond de berichtgeving van De Telegraaf van afgelopen vrijdag overigens al weer een stuk genuanceerder. De storm is misschien weer wat gaan liggen. We blijven het volgen.

Aan mijn spreekbeurt in Hardenberg ging afgelopen woensdag ook nog een uitgebreid werkbezoek vooraf. De mensen in Hardenberg hadden voor mij hun best gedaan: een uitgebreid programma was voorbereid. Onder meer een bezoek gebracht aan het Alfa College (ROC), het Werkplein (UWV ed) en het gemeentehuis (met als thema duurzaamheid). Voorts gegeten en gesproken met ondernemers, onderwijsvertegenwoordigers en predikanten. Een afgeladen programma waaruit ik het nodige mee naar Den Haag kon meenemen. Dank aan allen die dit mogelijk hebben gemaakt.

Maandagavond was ik ook al in Nunspeet geweest. Daar heb ik een huiskamerbijeenkomst bijgewoond. Dat is een op mijn initiatief tot stand gekomen activiteit. Ik ben daartoe geinspireerd door de caucus zoals men die in de Amerikaanse politiek kent. We waren nu in het huis van de plaatselijke ChristenUnie-fractievoorzitter, Gert van den Berg. Hij had een groot aantal mensen uitgenodigd. Niet alleen ChristenUnie-achterban. In totaal waren we met achttien mensen. In een prima sfeer hebben we over een aantal door hen aangedragen onderwerpen gesproken. Onder andere over de AOW-plannen van het kabinet. Het is een hele tijdsinvestering voor een ogenschijnlijk kleine groep; met tien minuten DWDD bereik je meer mensen. Maar ik geloof in dit soort persoonlijke gesprekken. Het biedt mensen de mogelijkheid te vertellen hoe ze zaken ervaren en mij de mogelijkheid daarop te reageren. Daar steek ik graag een deel van mijn tijd in. Met dit format gaan we de komende maanden gewoon door, als het aan mij ligt.

Vrijdag een prachtige expertmeeting in het gebouw van de Tweede Kamer gehad. Het onderwerp was: Kansen van de crisis. Met wetenschappers, politici, vertegenwoordigers van de sociale partners (onder wie Agnes Jongerius en Albert Jan Maat) en van maatschappelijke organisaties hebben we intensief nagedacht over mogelijkheden om gebreken in onze economische orde aan te pakken. We hebben onder meer gesproken over het principe van een marktmeester in de financiele sector. Geweldig om zoveel mensen bij elkaar te hebben en in deelsessies over dergelijke fundamentele zaken te spreken. Resultaten van de bijeenkomst zullen nog verder verspreid worden. Ook naar andere politieke partijen en bij dit thema relevante kabinetsleden. Nu was de ChristenUnie initiator van deze meeting. Ik hoop dat we dit nog eens met enkele andere partijen kunnen doen. Voor mij was dit ook belangrijke input voor de heroverweging van de komende maanden. Het kan niet zo zijn dat we alleen maar met het rode bezuinigingspotlood door de begrotingsboeken gaan. Dit biedt ook kansen voor fundamentele veranderingen.

Opvallend overigens dat er deze week weer zoveel verbaal verzet was tegen voorgenomen duurzaamheidsmaatregelen. Met name als mensen het idee krijgen dat dit hun portemonnee gaat raken. Dat zou kunnen. Maar dat hoeft niet, als mensen in hun keuzes duurzaamheid meer laten prefereren. Op termijn is dat voor iedereen winst. Ook voor onze leefomgeving. Plezierig overigens om deze week te horen dat zowel de Amerikaanse president als de Chinese premier naar de Top van Kopenhagen zullen gaan. Tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen had de ChristenUnie onze eigen minister-president al zo ver gekregen. De inzet van China en de VS is nog niet helemaal optimaal, maar dit biedt wel kansen om tot een akkoord te komen over de aanpak van de klimaatproblemen in de wereld. Ik had juist deze week in een interview met het Katholiek Nieuwsblad daarover mijn zorg nog uitgesproken. Wie weet gaat het over drie weken toch lukken.

Deze week nog een aantal gesprekken gehad. Onder meer met de twee ChristenUnie-gedeputeerden en Statenleden uit Utrecht. Zij zijn tussentijds in het college van Gedeputeerde Staten terechtgekomen en beginnensteeds meer hun draai te vinden. Leuk en nuttig om wat ervaringen uit te wisselen.

Op verzoek van omroep Max nog een kerst- en nieuwjaarsboodschap ingesproken voor onze miltairen die de feestdagen niet thuis kunnen doorbrengen. Al met al was het weer een zeer afwisselende week. Wel fijn dat er aan het eind van de week altijd nog een stukje weekend is. Daar ga ik nu maar eens van genieten.

Arie Slob

'Toch een fijn weekend allemaal'

Sat, 21 Nov 2009 17:30:29 +0100

'Toch een fijn weekend allemaal'. Met die mailboodschap liet Luc, onze Belgische stagiair, donderdagmiddag de fractie achter. In zijn mail voorspelde hij dat die dag pijnlijk duidelijk zou worden dat de 'afgescheidenen van 1830' nog altijd niet te verslaan zijn. Haha. Maak er maar direct een wedstrijd Belgi�-Nederland van.

Luc kreeg wel gelijk: diezelfde avond werd de Belg Herman Van Rompuy tot de eerste vaste voorzitter van de Europese Raad verkozen. Van mijn kant zeg ik: van harte gefeliciteerd. Fijn dat onze minister-president niet voor die keuze is geplaatst. Nu kunnen we een punt zetten achter een discussie die in mijn ogen echt te lang gevoerd is. Ik gun het Luc en zijn landgenoten ook wel, dat hun gevoel van eigenwaarde weer wat versterkt is. Dat konden ze - zo te merken - wel gebruiken.

Het ging donderdag opeens erg snel. Het was inmiddels wel duidelijk dat het de kant van Van Rompuy aan het uitrollen was. Maar dit soort processen zijn behoorlijk ingewikkeld en je weet tot het eind toe nooit helemaal zeker wat de uitkomst zal worden. Gelukkig waren ze er nog voor middennacht uit. Ik zat in de trein naar huis toen de pers begon te bellen met de vraag wat we hiervan vonden. Direct kwam ook de vraag naar voren of onze minister-president niet in zijn geloofwaardigheid was aangetast. Enkele oppositieopartijen (D66, VVD, GroenLinks, PVV) tetterden dat de ether in. Wat een makkelijke reactie. Het simpele feit dat iemand zijn naam voor een functie genoemd is en hij daar niet stevig afstand van heeft genomen, is toch geen reden om als er een ander wordt benoemd hem direct verlies van geloofwaardigheid in de schoenen te schuiven. Hebben we niets beter te doen?

Donderdagavond heb ik via de NOS commentaar gegeven op de benoeming van Van Rompuy. Ook heb ik vrijdagmiddag in Standpunt NL gezeten (http://www.stand.nl/ ). Nu is het wel genoeg. Dat moeten meer mensen gedacht hebben. Vrijdagmiddag was er direct een ander onderwerp prominent in het nieuws: de vakantievilla van kroonprins Willem Alexander en prinses Maxima. Per brief liet het paar weten dat het vakantiehuis op Machangulo direct wordt verkocht zodra het is afgebouwd. Dat is een verstandig besluit. Zo werd er door de meeste politieke partijen ook op gereageerd. Al waren er (Pechtold voorop) die natuurlijk ook bij dit onderwerp een kans roken de minister-president te attaqueren. Het begint voor hen haast een dagelijks gezelschapsspelletje te worden. Wel erg Haags, moet ik zeggen.

Het Koninklijk Huis was deze week meer in het nieuws. Zo was minister Rouvoet een deel van de week met Hare Majesteit de Koningin op stap. Eerst naar Zweden en daarna naar een congres in Leiden. Donderdagavond had ik André nog aan de lijn. Hij vertelde dat hij die avond bij een concert met vier vorstinnen op de eerste rij van de schouwburg had gezeten. Dat moet een bijzondere ervaring zijn geweest.

Woensdag hadden HM de Koningin en de kroonprins en prinses Maxima ook nog een deel van de Tweede Kamer ontvangen. Ik was daar niet bij, maar zal op een later moment gaan. Collega Boekestein kon zich niet beheersen toen bij terugkomst op het Binnenhof de microfoons onder zijn neus werden gehouden. Twee uur later trad hij af. Hij zou de afweging zelf gemaakt hebben. Duidelijk was wel dat hij die avond opnieuw het beeld had neergezet van een wel erg loslippig Kamerlid. Ik vind het sneu voor hem dat zijn kamerlidmaatschap op deze wijze moet eindigen. Dat gun je je ergste vijand niet. Boekestein was een erudiet Kamerlid. Maar wel één die de valkuilen van het vak niet altijd heeft weten te ontwijken. Ik hoop dat iemand met zijn kwaliteiten weer snel ergens anders een goede plek weet te vinden.

Woensdag was de dag van de tussentijdse gemeenteraadsverkiezingen. De aandacht ging vooral uit naar Venlo. Daar wist de VVD een mooie overwinning te boeken. Vooral ook door het niet meedoen van de PVV aan deze verkiezingen. De plaatselijke lijsttrekker van de VVD wist de grote media-aandacht op een knappe manier naar zich toe te trekken. Daar kan ik wel van genieten. Jammer dat de ChristenUnie geen zetel in Venlo wist te behalen. We wisten het aantal stemmen dat bij de Tweede Kamerverkiezingen in Venlo op de ChristenUnie was uitgebracht wel vast te houden, maar dat was niet genoeg voor een zetel in de raad. In de gemeente Zuidplas ging het een stuk beter. Daar werden drie zetels binnengehaald. De ChristenUnie-lijsttrekker in deze plaats, Marnix de Romph, is afkomstig uit mijn oude woonplaats Capelle aan den IJssel. Ik ben in een ver verleden nog zijn jeugdleider geweest. Leuk om hem nu in deze positie tegen te komen. In de gemeente Oldambt wisten we ook een zetel binnen te halen. Over de gehele linie beschouwd een behoorlijk stabiel beeld voor de ChristenUnie. Onze campagneleus 'Stabiel, betrokken, ChristenUnie' doet zijn werk!

Zelf was ik woensdag op werkbezoek in de Hoeksche Waard. Met plaatselijke politici, bestuursleden en mijn voorlichter Sjirk Kuijper heb ik onder meer SG Willem van Oranje en het jeugdwerk in Oud-Beijerland bezocht. Ik vind het erg leuk om met betrokkenen op deze terreinen te spreken. Geweldig ook om het enthousiasme van de jongerenwerkers te zien. Ook een gesprek gehad met burgemeester Klaas Tigelaar. Hem ken ik uit de tijd dat ik zelf raadslid was in Zwolle (1993-2001). Hij deed hetzelfde werk in Alphen aan den Rijn. Leuk om eens wat bij te praten. 's Avonds nog een spreekbeurt gehouden in de gemeente Binnenmaas. Zo kom je nog eens ergens. Waardering ook voor onze raadsleden in Oud-Beijerland en Binnenmaas. Volgend jaar hopen we ook in Strijen mee te doen. Er gebeuren mooie dingen in de Hoekschewaard.

Dinsdag de presentatie van het parlementair jaarboek bijgewoond. Dit in mijn hoedanigheid als lid van het bestuur van de Stichting Parlementaire Geschiedenis. Oud-minister Voorhoeve hield een betoog en ook de voorzitter van de Tweede Kamer kreeg het woord. Dat nam ze met de nodige overtuiging. De zweep ging over de coalitie (geen goed woord over de aanwezigheid van de fractievoorzitters tijdens de onderhandelingen over het crisisakkoord) en ook de MP en vice-MP's moesten het ontgelden. Ik merkte dat haar woorden voor enige opwinding zorgden. Zelf zit ik daar niet zo mee. Ik vind het nog steeds zeer te rechtvaardigen dat de fractievoorzitters destijds meespraken over het crisisakkoord. Het ging uiteindelijk over aanpassingen van het coalitieakkoord en dat akkoord is het eigendom van de coalitiefracties. Geen probleem als iemand daar andere opvattingen over heeft. En het kan soms erg opluchten als je die eens kunt ventileren. Toch?

Dinsdagmiddag is er gestemd over de crisis- en herstelwet. Prachtig om te zien hoe Esmé Wiegman elf amendementen wist binnen te slepen Volgens mij een record voor onze fractie bij één wetsvoorstel. Daar kwamen ook nog twee amendementen bij die ze samen met Diederik Samsom (PvdA) had ingediend. Mijn complimenten aan Esmé en alle medewerkers die keihard aan dit wetsvoorstel gewerkt hebben. Ook Ernst Cramer was daarbij betrokken. Knap stukje werk.

Maandag heb ik mijn verjaardag gevierd. Ik had het genoegen 48 jaar te worden. Wat gaat de tijd snel. Ik voel me wel rijk gezegend. Ik ben gezond, heb een fijn gezin en mooi werk om me voor te mogen inzetten. Alle reden voor dankbaarheid dus. Boven alles aan mijn Schepper. Ik had van mijn verjaardag een thuiswerkdag gemaakt. Bleek de rest van het gezin de hele dag op stap te zijn (!). Tussen de middag nog wel een lunchgesprek in de stad gehad. Dat was voor GMV Netwerk en ging over ouderenparticipatie. Een onderwerp dat ook binnen de ChristenUnie hoog genoteerd staat. Fijn om daar iets over te kunnen zeggen.

Vandaag ben ik nog bij een clinic van Pieter van de Hoogenband geweest in het Hanzebad in Zwolle. Ik was met mijn collega Eddy van Hijum (CDA) daarvoor uitgenodigd. Centraal stond het zwemmen voor mensen met een beperking. Geweldig om dat te zien. Leuk ook om te zien hoe ontspannen Van de Hoogenband met de zwemmers om ging. Er was nog sprake van geweest dat wij tegen Van de Hoogenband zouden zwemmen. Dat doe ik alleen als hij een halve baan voorsprong krijgt, had ik grappend opgemerkt. Uiteindelijk ging dat toch niet door. Misschien maar goed ook. Want als het op zwemmen aankomt, heb ik heel wat beperkingen. Ondanks de drie diploma's die in een ver verleden zijn gehaald.

Arie Slob

Kan de vlag uit?

Sat, 14 Nov 2009 15:20:47 +0100

Graag iets minder grimmig en ook wat meer inhoud. Dat was mijn wens vorige week zaterdag voor deze week. Ik ben daarin niet teleurgesteld. Het AOW-debat van afgelopen donderdag ging echt ergens over. En dat kan ook gezegd worden van het debat over de crisis- en herstelwet. Vervolgens kwam het kabinet vrijdag naar buiten met de plannen voor de kilometerheffing. En het CPB maakte bekend dat er in het derde kwartaal van dit kalenderjaar weer sprake is van een lichte economische groei (0,4 procent).

Officieel is daardoor in Nederland de recessie voorbij. Dat was goed nieuws na een periode van vijf achtereenvolgende kwartalen krimp. De grote vraag is nu of de vlag uit kan. Dat lijkt me eerlijk gezegd nog wat te vroeg. De economische groei is vooral tot stand gekomen door toenemende export naar landen als China, Maleisië, Singapore en Thailand. Maar de vraag is of hier sprake is van een duurzame groei. Ook de gestegen overheidsuitgaven (mede vanwege het crisispakket) zijn een factor. Dat is wel tijdelijk. Vanaf 2011 zal het mes flink in de uitgaven moeten worden gezet. Daar komt bij dat de consumentenbesteding nog erg achter blijft. Nu is economische groei ook geen doel in zichzelf. Het zou wel fijn zijn als we de weg omhoog met elkaar weer vinden. En niet te vergeten ook de lessen trekken uit wat ons in de afgelopen maanden is overgekomen. Het domste wat we zouden kunnen doen, is weer overgaan tot de orde van de dag.

De vlag kan wel uit als het om de kilometerheffing gaat. Vrijdagmorgen berichtte de NOS nog dat er grote onenigheid in het kabinet zou zijn over de kilometerheffing. Aan het eind van de middag bleek dat er 'gewoon' een besluit gevallen was. Langzaam maar zeker komen we nu verder met dit dossier. Ik blijf het opvallend vinden dat in commentaren het belang van de kilometerheffing altijd alleen aan de PvdA wordt toegeschreven. Dat moeten we als ChristenUnie onszelf dan maar aanrekenen. De PvdA was bij vorming van deze coalitie inderdaad ook voorstander van invoering van de kilometerheffing. De ChristenUnie was echter de eerste fractie die ooit de Tweede Kamer wist te verleiden tot een uitspraak over de beprijzing van autogebruik in plaats van autobezit. Ere wie ere toekomt: oud-Tweede Kamerlid Dick Stellingwerf (nu burgemeester van Lemsterland) was de indiener van die motie. Dat was in de jaren negentig. Het was ook onze wens dat de invoering van de kilometerheffing in het coalitieakkoord zou terechtkomen. Dat is gebeurd. Fijn dat minister Eurlings daar nu ook zo enthousiast voor is geworden. Door de kilometerheffing wordt niet langer het bezit maar het gebruik van de auto belast. Dat is veel eerlijker. Ik ben er ook van overtuigd dat veel mensen (zeg maar de categorie gemiddelde autogebruikers) straks goedkoper uit zullen zijn. Het zal ook een gerichter gebruik van de auto bevorderen. Al met al een belangrijke beslissing van het kabinet.

Het AOW-debat is donderdag uiteindelijk wel doorgegaan. Ik vond het een boeiend debat. Het kabinetsvoorstel is fier overeind blijven staan. Ik vond het zeer opvallend dat de grote criticasters van dit voorstel (VVD, GroenLinks en D66) hun eigen alternatieven weinig overtuigend verdedigden. Je kunt wel flink commentaar hebben op het kabinetsvoorstel (Rutte noemde het zelfs een gedrocht), maar wat wil je dan zelf? Het voorstel van de VVD bleek aan alle kanten te rammelen. Ook is de opbrengst een stuk minder dan het voorstel van het kabinet. Van de financieel degelijke liberalen (zo presenteert men zich in ieder geval) had je wel iets anders mogen verwachten. Zeker als je bedenkt dat de doorrekening van hun voorstel al negen maanden bekend is. Men heeft dus alle tijd gehad om aanpassingen te plegen. Het voorstel van D66 schiet ook erg tekort. De invoering daarvan (ieder jaar een maand bij de pensioenleeftijd) is ook administratief erg omslachtig. De voorstellen van GroenLinks zijn erg slecht voor mensen die om wat voor reden geen betaalde arbeid verrichten (bijvoorbeeld vanwege mantelzorg of zorg voor jonge kinderen). Alleen arbeidsjaren tellen bij GroenLinks nog mee voor de AOW. Daarmee verliest de AOW het karakter van een volksverzekering. Het kabinet zal in de komende tijd met wetsuitwerkingen komen. Dat biedt ook nog voldoende ruimte om indien mogelijk en noodzakelijk op onderdelen zaken verder aan te scherpen of te vereenvoudigen (denk aan zware beroepenregeling en arbeidsmarktbeleid ouderen).

Ik ben zelf deze week ook nog veel op pad geweest. Maandag was ik in Eindhoven. Daar heb ik de Evangelische Basisschool Online bezocht. De directeur van die basisschool (Maarten van Barneveld) ken ik al vanaf de jaren tachtig. Hij was toen groepsleerkracht op de basisschool in mijn oude woonplaats Capelle aan den IJssel. Leuk om hem na zoveel jaren weer eens te ontmoeten. De school doet het in Eindhoven goed en groeit hard. Woensdag ben ik naar Bunschoten gegaan. De plaatselijke ChristenUnie had een mooi programma voor mij in elkaar gedraaid. Zo bezochten we het bedrijf Van Halteren (internationaal bedrijf dat defensiemateriaal ontwikkelt met een omzet van 60 miljoen euro) en welzijnsorganisatie De Boei (met als directeur Bram Rebergen). We hebben vis gegeten bij de viskraam van Bunschoten die kort geleden tot de beste van Nederland was uitgeroepen. Dat was ook wel te merken aan de kwaliteit van de vis. De eigenaar van deze kraam is penningmeester van de plaatselijke ChristenUnie. Hij was er 's avonds ook bij toen ik een spreekbeurt hield voor de plaatselijke kiesvereniging. Al met al een erg interessant en positief bezoek aan Bunschoten. Dat vond de fractie ook toen ik ze een dag later kon trakteren op de meegekregen Bunschoter (ambachtelijke) koek.

Donderdagavond zou ik nog naar Tilburg gaan voor een spreekbeurt bij een studentenvereniging. Doordat het AOW-debat uitliep, kon dat uiteindelijk niet doorgaan. Gelukkig had Ed Anker gelegenheid deze spreekbeurt van mij over te nemen. Hij had die week wel al twee dagen tot middennacht vergaderd. Veel dank, Ed. Het debat over de crisis- en herstelwet is overigens vrijdagmorgen om 03.00 uur afgebroken en zal maandagmorgen weer voortgezet worden. Esmé Wiegman is onze woordvoerder bij dit debat. Ze heeft bij dit wetsvoorstel zelf tien (!) amendementen ingediend. Ernst is overigens de hele tijd bij haar gebleven. Lang vergaderen is in deze tijd niet ongewoon. Maar er zijn grenzen. We moeten met elkaar wel het kerstreces nog halen. Voor het zover is moet er nog vijf weken vergaderd worden. Nog even volhouden dus.

Arie Slob

Minder grimmig en iets meer inhoud graag

Sat, 07 Nov 2009 13:21:11 +0100

De sfeer was deze week wat grimmig in de Haagse politieke arena. Polarisatie noemen we dat in de politiek. Een nog niet eens afgerond of officieel gepubliceerd onderzoeksrapport zorgde voor een heftige discussie over het vermeende extreem-rechtse karakter van de PVV.

D66'er Pechtold (wie anders!) was er weer als de kippen bij: het was nu écht wetenschappelijk bewezen dat de PVV extreemrechts is. En Wilders zocht het weer in de superlatieven om terug te meppen.

Rita Verdonk ging helemaal uit haar politieke dak tijdens de behandeling van de begroting Justitie nadat ze enkele verschillen ontdekt had tussen de tekst van het persexemplaar en het Kamerexemplaar van de begroting. Wat een bananenrepubliek! Geen twijfel mogelijk, zo luidde het oordeel van Rita nadat enkele Kamerleden daarop hadden aangedrongen: motie van wantrouwen! Ze was uiteindelijk het enige Kamerlid dat er voor stemde.

En donderdag was voor het overgrote deel van de oppositie de Tweede Kamer te klein toen zowel de minister-president als de minister van Financiën liet weten het debat over de AOW wel toe te vertrouwen aan de bewindspersonen van SZW. 'Laf en arrogant' (Agnes Kant), 'Minachting van het parlement' (Mark Rutte), 'Werkweigering' (Halsema), 'Ongehoord' (Wilders). Het debat is nu een weekje verplaatst. Ook goed.

Wat moeten we nu van al dit soort zaken denken? De discussie over het vermeende extreemrechtse karakter van de PVV verbaast me zeer. Nog voordat het rapport waar dit in zou staan officieel naar buiten is gekomen, rolt er al een aantal spelers over straat. Wat schieten we daar nu mee op. Het zal nu nog lastig voor de onderzoekers worden om hun rapport 'normaal' af te ronden. Ik heb eerlijk gezegd ook weinig met dergelijke theoretische discussies. Voordat je het weet wordt het een welles-nietes-discussie. De PVV is voor mij ook geen doel in zichzelf. Liever concentreer ik me op de problemen die (potentiële) PVV-stemmers in hun leefomgeving tegenkomen en die hen - zo blijkt - naar de club van Wilders drijft. Niet Wilders maar die problemen moeten we tot onze vijand verklaren. En met politieke middelen die vijand te lijf gaan.

Ik betreur de commotie over het AOW-debat. Dat had beter voorkomen kunnen worden. Er zitten - zoals vaker het geval is - twee kanten aan deze zaak. Natuurlijk moet een minister-president de wensen van de Tweede Kamer serieus nemen. Zeker als zoveel fracties om zijn aanwezigheid vragen, is dat een gegeven waar je niet snel om heen kunt. Blijft wel staan dat het kabinet altijd zelf zijn vertegenwoordiging mag en moet regelen. Bij dit onderwerp hadden we het goed met minister Donner en staatssecretaris Klijnsma afgekund. Zij hebben ook de brief ondertekend die naar de Kamer is gegaan en onderwerp van debat zou zijn. Opvallend is ook dat de minister-president steeds vaker naar de Kamer wordt geroepen. Daar zitten meestal - denk ik - meer politieke dan inhoudelijke redenen achter. Ik hoop dat we volgende week het AOW-debat ook echt inhoudelijk kunnen voeren. Nog maar afwachten of dat donderdag wel echt lukt. Er dreigt die dag nog een ingelaste Europese Top waar Balkenende toch echt bij moet zijn.

De genoemde Europese Top zal duidelijkheid moeten geven over de invulling van belangrijke Europese posten. Waaronder ook het voorzitterschap van de Europese Raad. Grappig om te zien hoe snel de stemming weer is omgeslagen. Vorige week waren velen ervan overtuigd dat Balkenende de gedoodverfde kandidaat voor deze post was. Deze week komt de Belg Van Rompuy deze eer toe. Ik ben benieuwd wie het uiteindelijk echt gaat worden. Hier kan het gezegde van de 'twee honden die om een been vechten' wel eens opgaan. We wachten het met belangstelling en ook wel enige spanning af. Het gaat wel ergens over.

Zoals ik in een eerder weblog al heb gemeld, had ik maandag de eer om het zogenaamde Oekraïnehuis in Veenendaal te openen. Ik heb deze week vaak aan de bewoners gedacht. In vrij primitieve omstandigheden hebben zij deze week geld en voedsel ìngezameld. Het weer zat niet mee. Veel regen en een dak dat niet waterdicht is. Klasse van deze mensen. Maandagavond was ik bij een ondernemersavond van ZOA in Waddinxveen. Daar werd veel geld ingezameld voor ZOA-projecten in onder andere Cambodja. Ik heb iets verteld en laten zien van mijn reis naar Ethiopië (vorig jaar oktober). Fijn om zo een bijdrage te kunnen leveren aan het belangrijke werk van NGO's als Dorcas en ZOA.

Dinsdag ben ik naar Venlo gegaan. Daar worden 18 november al gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Geert Wilders bedankte voor de eer, maar de ChristenUnie gaat in Venlo wel mee doen. Ons toenemende aantal stemmen in Limburg moet een vervolg gaan krijgen. Mensen hebben er recht op dat wij als het maar even kan ook aan gemeenteraadsverkiezingen meedoen. Bijzonder om te zien dat steeds meer rooms-katholieken zich tot de ChristenUnie aangetrokken weten. Ik heb de mensen in Venlo een hart onder de riem kunnen steken. Geweldig om hun enthousiasme te zien. Ik hoop dat we er een zetel gaan halen. Het zou de eerste ChristenUnie-zetel in Limburg zijn. Dat wordt dus ook wel eens tijd.

In de Tweede Kamer werden deze week de begrotingen Ontwikkelingssamenwerking, Jeugd&Gezin en Justitie behandeld. Dat betekende vooral veel werk voor Joël Voordewind en Ed Anker. Bij alle polarisatie van deze week viel de inhoud van deze begrotingsbehandelingen weer nagenoeg weg. Zou het ons volgende week met elkaar wél lukken de inhoud te laten prevaleren? Dat zou wel zo fijn zijn. Mijn wens voor volgende week is dan ook: minder grimmig en iets meer inhoud graag!

Mocht u een bijdrage kunnen leveren: doen!

Tue, 03 Nov 2009 20:14:55 +0100

Zaterdagavond om 22.30 uur was ik klaar met het schrijven van mijn wekelijkse weblog. Opeens slaat mijn computer uit en begint opnieuw op te starten. Weg weblog. Ik was de hele dag al op pad geweest en had geen puf meer om opnieuw te beginnen. Ook voorzag ik als ik dat gedaan had een opstand in familiekring. Er zijn ook bij mij grenzen aan wat ik mijn gezin kan aandoen. Daarom nu pas een weblog op maandag. Even een weekje terugkijken.

Het was de week van de behandeling van de begrotingen WWI en EZ. Het was de week van de eerste termijn van de behandeling van de Winkeltijdenwet. Iets waar we al lang naar uitgekeken hebben. In de media werd het vooral de week van JPB: gaat hij nu wel of niet. Over zo'n onderwerp kunnen we echt uren bezig zijn. Wat zeg ik, dagen en weken.

Dindag herhaalde ik voor de camera van het NOS-Journaal opnieuw dat Balkenende zelf had aangegeven dat de hele discussie over zijn vertrek naar Brussel 'flauwekul' was. Ook gaf ik opnieuw aan dat we in een tijd van crisis leven en dat iedereen nodig is om ons land door de crisis heen te loodsen. Dus ook de minister-president. Het waren teksten die ik drie weken daarvoor op ons congres al had uitgesproken. En vorige week waren ze in Suriname nog eens opgeschreven door een ANP-journalist.

Mijn collega Mariette Hamer (PvdA) sprak ongeveer dezelfde zinnen uit. Voor het NOS Journaal reden om er een journaalopening van te maken: PvdA en ChristenUnie vinden dat Balkenende niet weg mag. We zijn er de rest van de week behoorlijk zoet mee geweest. Andere media springen daar dan direct bovenop. Nu is enige discussie over de vraag of onze minister-president gaat vertrekken wel te begrijpen. Het is een onderwerp. Maar laten we het nu ook weer niet teveel uitvergroten. Niets zo onvoorspelbaar als de invulling van Europese posten. Vraag dat maar eens na bij oud-minister-president Lubbers. Word ongetwijfeld vervolgd.

Met name Cynthia Ortega was de afgelopen week behoorlijk druk met de behandeling van de hierboven genoemde onderwerpen: Winkeltijden en de begrotingen van WWI en EZ. Ze heeft het prima gedaan. Al was er erg weinig media-aandacht voor met name de begrotingsbehandelingen. Alleen de Winkeltijdenwet kreeg vanwege de discussie over de zondagopeningen enige aandacht. Onze jongerenorganisatie wist daar leuk op in te spelen door in een kooi op het Plein voor de Tweede Kamer te gaan zitten. Daarmee illustrerend dat met name kleine ondernemers het slachtoffer zijn van ruimere winkelopenstellingen; zij zijn de gevangenen van vrijere sluitingstijden. Als zoon van een kleine ondernemer kan ik dat uit eigen ervaring alleen maar bevestigen. De eerste termijn van de wetsbehandeling is nu in de Tweede Kamer geweest. Nu maar hopen dat het onderwerp snel wordt afgehandeld. De discussies hebben lang genoeg geduurd.

Ik moest vorige week weer een beetje op gang komen na de reis naar Suriname. Veel tijd om rustig op te starten was er overigens niet. Er lag weer werk genoeg. Zo ben ik vorige week naar een besloten bijeenkomst van de Evangelische Alliantie in Utrecht geweest. Met een groep christenleiders hebben we nagedacht over de tijd waarin we leven. Zulke momenten van reflectie zijn uiterst waardevol. Ook ben ik dagvoorzitter geweest van een congres over studentenpastoraat. Een vriendendienst aan de vertrekkend studentenpastor Philip Troost. Mooi om eens met iets heel anders dan politiek bezig te zijn.

In Zoetermeer heb ik vorige week een school bezocht (Picasso Lyceum) en gastlessen gegeven aan vmbo 4-tl. Altijd leuk om te doen. Het contact met de docente was tot stand gekomen tijdens de Vriendendag van de ChristenUnie. Vorige week ook enkele gesprekken gevoerd. Onder meer met ChristenUnie-raadslid Anja van den Dolder (Hardenberg) en een kraker uit Den Haag. Met laatstgenoemde had ik mailcontact gehad in verband met het initiatiefwetsvoorstel Kraken en Leegstand. Nu eens iemand die op basis van argumenten schreef en geen scheldmail (zoals ik er helaas veel gekregen had). Ik heb hem om die reden uitgenodigd en een uur met hem gesproken. Niet dat we het met elkaar eens werden, maar dit vind ik wel waardevol om te doen. Uitleg geven, verantwoording afleggen, is onlosmakelijk met mijn werk als Kamerlid verbonden.

Vanmorgen was ik al weer vroeg op pad. Ik heb de opening verricht van het zogenaamde Oekraine-huis in Veenendaal. Daar bivakkeren deze week vier mensen in een geïmproviseerde woning zoals je die in de Oekraïne veel kunt tegenkomen. Uiterst primitief dus. Een kleine ruimte waar vier bedden staan. De regen dit weekend had al voor de nodige wateroverlast gezorgd. Met deze actie hoopt Dorcas aandacht te vragen voor de voedselproblematiek in de wereld. Op allerlei manieren wordt er deze week geld en voedsel opgehaald om daarin iets te doen. Een druppel op een gloeiende plaat, maar toch. Zie www.dorcasvoedselactie.nl voor meer informatie. En mocht u een bijdrage kunnen leveren: doen! Onze problemen vallen echt in het niets bij wat veel mensen elders in de wereld mee maken.

Arie Slob

Suriname, adieu

Mon, 26 Oct 2009 18:19:54 +0100

De week in Suriname zit er bijna op. Zaterdagmiddag vliegen we weer terug naar Nederland. Een bijzondere week ligt achter mij. Suriname en Nederland hebben een gedeelde historie, cultuur en taal. Dat merk je aan alles in dit land.

Tot in het binnenland toe kun je bijvoorbeeld in het Nederlands worden aangesproken. Al worden daar vooral de stamtalen gesproken. De geschiedenis die we als Nederland met dit land hebben (niet in alles een mooie historie) komt ook in veel zaken terug. Ook nadat Suriname in 1975 onafhankelijk is geworden, is de band met Nederland blijven bestaan. Het zijn geen makkelijke jaren voor Suriname geweest. Met name de tijd van het militaire bewind (jaren tachtig) heeft diepe wonden in deze samenleving achter gelaten. Suriname heeft zich met name na de milleniumwisseling steeds beter ontwikkeld.

Nu de oude Verdragsperiode ten einde loopt (2010) is het wel van belang goed na te denken over een verantwoord vervolg. Mij is opgevallen dat het denken daarover in zowel Suriname als Nederland nog niet zo heel sterk ontwikkeld is. Dat zal nu wel opgepakt moeten worden. Ik heb daarover vandaag ook met Carl Breeveld (partij DOE) gesproken. Fijn om hem even een tijdje te kunnen spreken. We hebben afgesproken ook na deze week contact te blijven houden. Duidelijk is voor mij dat Nederland met Suriname ook een gedeelde toekomst zal hebben. We kunnen iets voor elkaar betekenen. Het zou overigens mooi zijn als Carl Breeveld na volgend jaar in de Assemblee zitting kan nemen. Ik ben er van overtuigd dat hij en zijn partij en aanwinst in de Assemblee kan zijn.

Ook met de leden van de Nationale Assemblee hebben we vandaag weer uitgebreid gesproken. Onder meer over de Toescheidingsovereenkomst (TO) die in 1975 met Suriname is afgesloten. Er is nog steeds discussie over de uitleg van deze overeenkomst. Ik heb in de Assemblee namens de delegatie aangegeven hoe Nederland daar tegenaan kijkt. Collega's van mij hebben over andere onderwerpen gesproken, zoals de klimaatproblematiek en ook financieel-economische ontwikkelingen. Vanavond zullen we met een diner nog afscheid van hen nemen. Ook zullen we nog contact hebben met vertegenwoordigers van Nederlandse jongerenorganisaties (waaronder PerspectieF, de jongerenvereniging van de ChristenUnie) die deze week ook in Suriname zijn. Zij hebben met jongerenvertegenwoordigers van de Surinaamse partijen nagedacht over de toekomst van de relatie tussen Suriname en Nederland. Ik ben benieuwd.

Dit was mijn laatste weblog vanuit Suriname. Ik dank alle lezers voor de getoonde belangstelling. Ik ben gelukkig in staat geweest verslag te doen van mijn ervaringen in deze week. Geweldig dat de techniek dat in deze tijd mogelijk maakt. Zelfs met foto's erbij.

Volgende week meld ik me weer op mijn site (www.arieslob.nl). Dan gaat het weer helemaal over de Nederlandse politiek. Dat lag deze week op circa 6000 kilometer afstand, maar volgende week zitten we er weer midden in. Nou ja, het was deze week niet helemaal weg. Ik was immers met een aantal collega's in Suriname. En er waren erg veel parlementaire verslaggevers uit Nederland meegereisd. Zij waren in eerste instantie vooral geïnteresseerd in onze onderlinge omgang. Langzaam maar zeker zag je hen toch ook meer interesse voor het land krijgen.

Terwijl ik met Van Geel een taxi deel (foto boven), worden we 'achtervolgd' door de collega's Hamer en Rutte (foto onder).

We hebben het overigens goed met elkaar gehad. En onze voorzitter mevrouw Verbeet heeft op een voortreffelijke wijze de delegatie leiding gegeven. Samen met de mensen die haar ondersteunden. Daartoe hoorde ook de Nederlandse ambassadeur, de heer Jacobi en zijn staf. Fijn om te weten dat dergelijke mensen ons land in Suriname vertegenwoordigen. Ik ben er van onder de indruk.

Ik rond mijn weblog af. Het ga u allen goed. En tot het land waar ik deze week geweest ben, zeg ik: Suriname, adieu. Ik hoop oprecht nog een keer terug te kunnen komen.

Arie Slob

Eerdere blogs over mijn Suriname-reis vindt u hier, hier, hier en hier

Deze serie blogs is ook gepubliceerd op de website van Radio Nederland Wereldomroep

We zullen nu naar de Eerste Kamer moeten

Fri, 23 Oct 2009 13:38:06 +0200

Dit was vooral een week van grote onderwerpen. In de media domineerden vooral de perikelen rond de DSB. Onvoorstelbaar hoe snel dat allemaal gegaan is. Zelf ben ik de hele week bezig geweest met gesprekken in coalitieverband over de verhoging van de AOW-leeftijd. Vaak tot diep in de nacht. Donderdagavond werd duidelijk dat we met een gerust hart de besluitvorming in de ministerraad van vrijdag tegemoet konden zien.

Deze week is ook de behandeling van het initiatiefwetsvoorstel Kraken en Leegstand afgerond. Een geweldig moment. Al is niet iedereen het daar mee eens. De publieke tribune moest vanwege onregelmatigheden zelfs ontruimd worden. En voor het gebouw van de Tweede Kamer moest de politie charges uitvoeren om demonstranten die niet wilden vertrekken, af te voeren. Duidelijk is dat de herfst onstuimig begonnen is.

Zoals aangegeven ging het deze week vooral over de verhoging van de AOW-leeftijd tot 67 jaar. Nadat de SER er voor 1 oktober niet in geslaagd was tot een breed gedragen advies over deze verhoging te komen, lag het onderwerp weer op het Binnenhof. Als coalitiepartijen hebben we dit snel en voortvarend opgepakt. Tijdens ons partijcongres had ik al aangegeven dat er deze maand een besluit moest vallen. De mensen hebben recht op duidelijkheid. En er ligt inmiddels ook voldoende informatie om tot een besluit te komen.

In eerste instantie waren onze woordvoerders over de AOW in gesprek met de bewindspersonen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Donner en Klijnsma. Voor de ChristenUnie was Cynthia Ortega daarbij betrokken. Vanaf vorige week zijn ook de fractievoorzitters bij de gesprekken betrokken. Uren en uren hebben we met elkaar gesproken. Dat gebeurde op verschillende plaatsen. Voortdurend achtervolgd door belangstellende journalisten. Donderdagavond hebben we elkaar voor het laatst ontmoet en gingen we uiteen met de verwachting dat het kabinet een dag daarna tot besluitvorming zou kunnen overgaan. Dat is inmiddels ook gebeurd.

Ik ben blij met de besluitvorming die nu heeft plaatsgevonden. Het is geen makkelijk besluit, maar wel onvermijdelijk. Ook onze kinderen en kleinkinderen hebben in de toekomst recht op een robuust en toekomstbestendig systeem voor wat betreft de AOW, de sociale voorzieningen, het onderwijs en de zorg. Mede vanwege de toegenomen levensverwachting (mensen worden steeds ouder) werd de druk op het huidige systeem steeds groter. Nu niets doen, was echt geen optie meer. Het getuigt van een groot verantwoordelijkheidsbesef én daadkracht dat deze coalitie dit moeilijke besluit genomen heeft. Op de site van de ChristenUnie zal een inhoudelijke beoordeling van de gemaakte keuzen terug te vinden zijn.

Uren en uren steken ook in het intiatiefwetsvoorstel Kraken en leegstand. Samen met mijn collega's Jan ten Hoopen (CDA) en Brigitte van der Burg (VVD) en onze medewerkers ben ik daar circa anderhalf jaar mee bezig geweest. Woensdagavond (tussen de AOW-gesprekken door) was de afronding van het debat. Donderdagavond vond de stemming over het wetsvoorstel plaats. We wisten een meerderheid achter ons voorstel te krijgen (CDA, VVD, ChristenUnie, SGP en PVV stemden voor). Met recht kan hier gesproken worden van een historisch besluit. Er was vaker gesproken over een algeheel kraakverbod, maar om verschillende redenen is het er nooit van gekomen. Als initiatiefnemers zullen we nu naar de Eerste Kamer moeten om ook daar ons wetsvoorstel te verdedigen. Ik kijk er naar uit.

Morgen vertrek ik met de voorzitter van de Tweede Kamer en een aantal collega-fractievoorzitters naar Suriname. Voor mij is het de eerste keer dat ik dit land zal bezoeken. Ik kijk ernaar uit.

Arie Slob

Noem mij een land waar dat beter gaat

Sat, 10 Oct 2009 20:45:23 +0200

Opnieuw een week met veel hectiek. Discussies over het Koningshuis, een interessant debat over het gezinsbeleid van minister Rouvoet, AOW-gesprekken, de behandeling van het wetsvoorstel Kraken en Leegstand, interne perikelen bij coalitiegenoten, de stemming over de Uruzgan-motie, ontpolderingsemoties. We waren deze week wel van straat. In zulke weken komt het er wel op aan. Hoofd koel houden is mijn devies.

Dat probeer ik dan ook zelf maar te doen. Al is dat niet altijd even makkelijk. Ik denk wel dat we als ChristenUnie tevreden op onze activiteiten van deze week kunnen terugkijken. Maar wie staat zie toe dat hij niet valle.

De maandag begon redelijk relaxed. Ik heb 's morgens thuis gewerkt. Daardoor kon ik mijn inentingen op peil brengen in verband met een aanstaande reis naar Suriname. Uiteindelijk bleek ik ale inentingen al te hebben en was een stempeltje voldoende. Dat viel weer mee. Daarna naar Den Haag. Om me helemaal in mijn werk onder te dompelen en daar donderdagavond laat weer uit te voorschijn te komen.

Er speelde genoeg deze week om de politieke tanden in te zetten. Onder meer de discussies over het Koningshuis. Ed Anker, onze woordvoerder, deed het in dat debat prima. Natuurlijk moest er opheldering komen over de voortdurende geruchten over het vakantiehuis van het prinselijk paar. Die helderheid heeft de minister-president afgelopen donderdag gegeven. Op een goede manier heeft hij aangegeven hoe hij vanuit zijn ministeriële verantwoordelijkheid met deze zaak omgaat. Zo hoort dat ook.

Je merkt dat sommige partijen (o.a. PVV en SP) een hele andere agenda hebben bij de discussies over dit onderwerp. Dat vertroebelt wel het debat. Laten we blij zijn met ons Koningshuis en de wijze waarop Hare Majesteit en haar kinderen met hun partners daar inhoud aangeven. Noem mij een land waar dat beter gaat?

Woensdag heb ik met de mede-indieners van het wetsvoorstel Kraken en Leegstand in het regeringsvak de verdediging van het wetsvoorstel op me genomen. Ik heb de vragen beantwoord over het juridische deel. Erg leuk om te doen. Ik heb er positieve reacties op ontvangen. Dan zijn alle uren van voorbereiding niet voor niets geweest. Er lijkt nu ook een meerderheid voor ons wetsvoorstel te zijn.

Vrijdag bleek uit een uitspraak van de Hoge Raad in een cassatiezaak dat ons wetsvoorstel zo snel als mogelijk aangenomen dient te worden. Krakers kunnen zich - zo blijkt - beroepen op huisvredebreuk als ze uitgezet worden. Dat is toch echt de wereld op zijn kop. In ons wetsvoorstel bieden we de wettelijke grond om dat te voorkomen. Volgende week maken we het debat in de Tweede Kamer af. Dan snel naar de Eerste Kamer.

Deze week echoode het mislukken van het SER-overleg over de AOW nog stevig na. Er zat ook de nodige verwerking bij de sociale partners bij. Ik heb zelf met een aantal hoofdspelers uit de SER contact gehad. Het is belangrijk om te weten waarom dat overleg mislukt is. Jammer dat de FNV direct al weer met acties begint. Om over de flirt met de PVV nog maar te zwijgen. Als coalitie zullen we nu snel knopen moeten door hakken. Daarover wordt nu uiteraard volop nagedacht. Plezierig om de minister-president afgelopen vrijdag te horen zeggen dat dat mogelijk volgende week al zal gebeuren. Aan ons zal het niet liggen als dat streven niet gehaald wordt.

Enige discussie deze week over mijn collega Hamer. Ik vind dat heel vervelend voor haar. Begrijp het ook niet. Mijn ervaringen met Mariëtte Hamer zijn positief. Ze is een zeer ervaren politica. Kent haar dossiers, onderhandelt stevig, debateert scherp en werkt keihard voor haar partij. Ik begrijp die PvdA-ers niet die om voor mij onbegrijpelijke redenen nu een discussie over haar beginnen. Wat een verstand. Hebben ze niet wat beters te doen in deze tijd. We zitten midden in een discussie over de AOW waar de PvdA toch wel enig belang heeft bij een goede afloop.

Deze week tussen alle bedrijven door ook nog een aantal gesprekken gevoerd. Ik noemde al de gesprekken met sociale partners. Ook een kopje koffie gedronken met minister Verhagen en een gesprek gehad met de CdK van Groningen, de heer Max van den Berg.

Vrijdagmorgen weer vroeg op pad gegaan. Met de fractie naar Rotterdam voor onder andere een werkbezoek aan Unilever. Een bedrijf waar ik na mijn middelbare schooltijd enkele maanden gewerkt heb. Ik heb het als een uiterst informatief werkbezoek ervaren. Uiteraard over de crisis gesproken. Goed om van bestuurders van een dergelijke multinational te horen dat ze positief zijn over de aanpak van het kabinet. 's Middags nog met plaatselijke ChristenUnie-bestuurders naar het havengebied geweest. Prachtig om te zien hoe men daar bezig is. De opgaven zijn groot.

Veel media-aandacht voor de ChristenUnie deze week. Zelf was ik zowel bij het Elfde Uur (dinsdag) als Nova (woensdag). Ed stond bij Nova (maandag) en zat bij Pauw en Witteman (woensdag) en Joël kwam ik bij het programma Vrouw & Paard tegen (vrijdag). Nu zijn mediaoptredens geen doel in zichzelf, maar het is wel plezierig als je in de media de gelegenheid krijgt om standpunten toe te lichten. En helemaal plezierig als je mensen dat goed doen.

Vandaag was ik met mijn echtgenote Marjette bij een begrafenis van de vader van onze vriend Peter. Een dergelijke bijeenkomst drukt je direct op de broosheid van het menselijk leven. Voor mij relativeert het veel van waarmee ik bezig ben. Het was een mooie bijeenkomst. Er werd gezongen, uit de Bijbel gelezen, er was een overdenking en er werd stil gestaan bij het leven van Peters vader. Fijn dat ik erbij kon zijn.

Arie Slob

Even afstand nemen - dat kan na zo'n week geen kwaad

Sat, 03 Oct 2009 20:51:20 +0200

W�t een week. Zo ben ik vandaag op het congres van de ChristenUnie in Zwolle mijn speech begonnen. Het was in meerdere opzichten een enerverende week. Met name het debat over Uruzgan trok de nodige aandacht, maar ook het mislukken van het overleg in de SER over de verhoging van de AOW. Jammer dat het de sociale partners niet gelukt is de ruimte te benutten die ze in het voorjaar gevraagd hadden om tot een advies te komen. Het is niet anders. De bal ligt nu weer bij het kabinet. En ik heb deze week gezegd dat ik ervan uit ga dat er eind oktober een kabinetsbesluit ligt. Het is van belang dat hier nu duidelijkheid over komt.

Echt leuk was het deze week niet. Dat kan soms wel eens gebeuren. We begonnen de vergaderweek wel goed, met een uitgebalanceerd kabinetsvoorstel over de Algemene wet gelijke behandeling (Awgb). Fijn dat het kabinet er uit gekomen is met behoud van de balans tussen grondrechten.

De woensdag was de minste dag van de week. Ik heb me zeer verbaasd dat al aan het begin van de avond de onderhandelingen in de SER over de AOW door de werkgevers abrupt werden afgebroken. Men had nog een kleine vijf uur voor de deadline verstreek, maar het was over en uit. De polder bleek deze keer niet gefunctioneerd te hebben. Ik hoop wel dat de verhoudingen tussen werkgevers en werknemers snel weer zullen harmoniëren. Scheldpartijen (,,Tuig van de richel'') helpt niet echt om volwassen voet verder te gaan.

Het kabinet moet - zoals ik al aangaf - nu snel verder. Dit onderwerp zie ik ook als een belangrijke testcase voor de komende maanden. Zoals bekend komt er straks ook nog een heroverweging van circa 35 miljard euro aan. Dan moeten we het over de AOW wel eens geworden zijn. Anders gaat het met die heroverweging niet lukken. Ik ben er overigens van overtuigd dat de coalitie dit aankan. De tijd zal het nog wel moeten leren.

Het debat over Uruzgan van woensdagavond was niet leuk. Het was me een lief ding waard geweest als we daar niet gestaan hadden. Helaas was het onvermijdelijk. Onvermijdelijk was in mijn ogen ook de indiening van een motie aan het eind van het debat. In deze motie werd uitdrukking gegeven aan de beleving van de afspraken tijdens de heroverweging. Verder wordt in de motie de eigen verantwoordelijkheid van het kabinet benadrukt voor dit soort missies. Nu maar afwachten waar het kabinet mogelijk nog mee zal komen. Als de discussies daarover nu maar in de Trêveszaal en niet in de media gevoerd worden.

Vrijdag ben ik aanwezig geweest bij de installatie van Bort Koelewijn tot burgemeester van Kampen. Een mooie bijeenkomst. Voor het eerst ook een ChristenUnie-burgemeester in deze stad. Ik ben ervan overtuigd dat men aan Bort een goede burgemeester zal krijgen.

Zaterdag ons congres gehad. Voor de teksten van de verschillende speeches, waaronder mijn eigen speech, verwijs ik de lezers van mijn blog door naar www.christenunie.nl. Het was een zeer goed bezocht congres. Fijn om zo bij elkaar te zijn.

En nu ga ik wat rust nemen. Dat mag wel na zo'n enerverende week. Morgen vieren we de verjaardag van onze oudste dochter Esther. Even afstand nemen van de politiek. Dat kan na zo'n week geen kwaad.

Arie Slob

Zoals we van Verhagen gewend zijn...

Sat, 26 Sep 2009 20:31:02 +0200

Het verloop van de algemene politieke beschouwingen van vorige week werkte deze week nog wat door. Onder meer in de media, maar ook wel op straat. Ik ben in ieder geval veel aangesproken, met name over de toch wel zeer persoonlijke aanvallen op de minister-president. Is de politiek nu echt zo hard geworden, wordt me gevraagd. In mijn reacties wil ik het niet groter maken dan het is, maar ik moet toegeven dat er wel een zorgelijke ontwikkeling is. In de jacht om de kiezersgunst lijkt er tegenwoordig veel mogelijk te zijn. De vraag is wel of de kiezers daar nu echt op zitten te wachten. Volgens mij wil men gewoon politici zien die hun verantwoordelijkheid nemen. Soms ook door het nemen van moeilijke besluiten.

Ik ben zelf na het weekend weer fris aan het werk gegaan. Gelukkig heb ik de griepaanval verder kunnen afslaan. Ik mag het nooit zeggen van mijn vrouw, maar: daar zat ik nu echt niet op te wachten. Eigenlijk komt het nooit uit om ziek te worden, maar in deze tijd zou het wel heel vervelend zijn. Er ligt namelijk erg veel werk.

Ik ben ondermeer druk met het bestuderen van een aantal lastige dossiers. Waaronder de verhoging van de AOW-gerechtigde leeftijd. Het wachten is eerst op de SER. Komende donderdag is de tijd voorbij die zij gekregen heeft om met een breed gedragen alternatief te komen. De signalen dat dit gaat lukken zijn niet positief. Maar ik sluit niets uit. Onder druk wordt veel vloeibaar. Er is een groot belang, ook voor werkgevers en werknemers, om er uit te komen. Mocht dat niet lukken, dan zullen er in de coalitie snel knopen doorgehakt moeten worden.

Deze week veel op pad geweest. Zo was ik woensdagmorgen vroeg - met burgemeester Houben - spreker bij een Gids-Prinsjesdagontbijt in Barneveld. Ik heb gesproken over het onderwerp 'Omgaan met verschillen'. Ook voor een overwegend christelijke plaats als Barneveld is het goed om daar over na te denken. Ik heb ze opgeroepen seculier Nederland een voorbeeld te geven van hoe je dat kunt doen.

Na eerst nog even naar Den Haag te zijn gegaan voor een overleg, was ik woensdagmiddag aanwezig bij het zogenaamde Obadjaberaad in Putten. Tweemaal per jaar komen christen-leiders bij elkaar om dilemma's te delen. Het was voor mij de derde keer dat ik erbij kon zijn. Ik merk dat het goed is om dit soort gesprekken te hebben. Je kunt veel van elkaars ervaringen leren. En het is ook nuttig voor de contacten. Wat wil je nog meer. Sprekers deze keer waren Jan Baan (Cordys) en vice-premier André Rouvoet (ChristenUnie, Jeugd en Gezin).

Vrijdagmorgen heb ik een werkbezoek afgelegd aan Elburg. Ik heb op verzoek twee vestigingen van het Nuborgh College bezocht. Voor mijn werk is het belangrijk om dit soort bezoeken af te leggen. De praktijk verschilt nogal eens van wat er op papier staat. Deze school is zeer inspirerend bezig. Mooi om te zien hoe de nieuwbouw van het VMBO helemaal is afgestemd op de nieuwste onderwijsontwikkelingen.

Vrijdagmiddag ben ik nog even naar de Theologische Universiteitsdag in Kampen geweest. Nog een staartje van een college van dr. Paas bijgewoond en met een aantal mensen gesproken. Als ChristenUnie hebben we kort geleden nog een bijdrage kunnen leveren aan de besluitvorming om deze Theologische Universiteit door de overheid te laten subsidiëren.

Vrijdag werd er in de media veel gesproken en geschreven over een mogelijk vervolg van de Nederlandse bijdrage aan de missie in Uruzgan (Afghanistan). Start van de heropening van deze discussie waren (opnieuw) uitlatingen van minister Verhagen van Buitenlandse Zaken, eerder deze week. Zoals we dat van hem gewend zijn, deed hij zijn geruchtmakende uitspraken ergens in het buitenland. Vrijdagmorgen kwam daar een bericht bij in de Volkskrant: speculaties op basis van 'bronnen rond het kabinet'. Wat moet je daar nu weer mee? Binnen de kortste keren had iedereen er weer een opvatting over. Zucht.

Voor mij is de situatie klip en klaar. Ik beroep me daarbij op de 'artikel 100-brief' die leidend is geweest bij de verlenging van de missie. Op diverse momenten hebben zowel de minister-president als de minister van Defensie in de afgelopen periode deze visie bevestigd: in augustus 2010 stopt de Nederlandse bijdrage als leading nation in Uruzgan. En in december 2010 zullen de laatste Nederlandse militairen die deelnamen aan deze missie, Uruzgan verlaten.

Gisteren gaf vice-premier Rouvoet (die deze week de ministerraad voorzat) nog eens aan dat er voor zover bekend geen officiele verzoeken tot verlenging aan Nederland zijn gedaan. En mochten die er komen, dan moet de regering altijd nog langs het parlement. We weten dat het politieke draagvlak voor een vervolg in Uruzgan erg klein is. Waar hebben we het dan nu over? Laten we dit onderwerp niet zo groot maken. Daar zit toch niemand op te wachten. We hebben wel wat beters te doen.

Arie Slob

Een kat in het nauw maakt rare sprongen

Sat, 19 Sep 2009 14:29:23 +0200

Dit was de week van Prinsjesdag en de Algemene Politieke Beschouwingen. Het kan niemand ontgaan zijn. Wat een heftig weekje is het geworden. Alleen al door de wijze waarop de Algemene Politieke Beschouwingen verliepen. Minister-president Balkenende was inderdaad niet in vorm, maar de wijze waarop hij werd aangevallen door enkele oppositiepartijen was ongekend. Het maakt goed duidelijk in wat voor klimaat we op dit moment leven. En een partij als de VVD laat zien dat ze door tegenvallende peilingen wel volledig in het nauw zit. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Rutte kan erover mee praten.

Het kabinet heeft deze week bekend gemaakt in de komende maanden te onderzoeken welke verdere maatregelen er nog nodig zijn. Daar is door een aantal partijen de conclusie aan verbonden dat er nu niets gebeurt en dat alles naar de toekomst wordt doorgeschoven. Natuurlijk is dat niet waar. Er is in het afgelopen maanden al veel gedaan en besloten.

Allereerst heeft het kabinet daadkrachtig opgetreden in de richting van de banken en financiële instellingen. Als dat niet gebeurd was, had dat grote gevolgen gehad. Ook voor burgers die voor hun financiële handelen en kredieten afhankelijk zijn van banken. Om over hun spaargeld nog maar even te zwijgen.

Daarnaast is er gewerkt aan een omvangrijk investeringsakkoord. Dat is nodig om de economie nog wat op gang te houden en werkgelegenheid vast te houden. In totaal is daar ca. 6 miljard euro voor uitgetrokken. De gemeenten en provincies hebben daar nog een 1,5 miljard aan toegevoegd. Het buiten de financiële kaders houden van de ww betekent ook nog eens een extra miljardeninvestering.

We hebben heel bewust besloten om in tijden van crisis niet te bezuinigen. Nu bezuinigen lijkt vanwege de oplopende tekorten wel noodzakelijk, maar is economisch erg slecht. De crisis zal daardoor alleen nog maar verder verdiept worden en het zal langer duren om er bovenop te komen. Ook in de landen om ons heen maakt men die keuze. Iedereen heeft geleerd van financiële crises uit de vorige eeuw waar deze fout wel gemaakt is. Nou ja, iedereen? Mark Rutte en zijn VVD isoleert zich van iedereen en elke economische rationaliteit door nu wel flink te willen bezuinigen.

Uiteraard zijn de snel oplopende tekorten en schulden wel een zorg. Daarom is al voor de zomer door het kabinet besloten voor ca. 10 miljard euro aan houdbaarheidsmaatregelen te nemen. Daar hoort ook het besluit over verlenging van de AOW en de aanpak van het eigen woningforfait van woningen boven een miljoen euro bij. Ook heeft het kabinet al een bezuinigingspakket van 1,8 miljard euro voor 2011 ingevuld dat zal worden uitgevoerd als de economie zich weer verbeterd heeft. Is dat niet het geval, dan zal datzelfde bedrag gebruikt worden voor investeringen.

Mede vanwege de meest recente, nog slechtere financiële en economische cijfers (informatie van de laatste weken) is duidelijk geworden dat er nog wel iets meer nodig is. We hebben het namelijk over jaarlijkse tekorten van ca. 35 miljard euro. Ik vind het niet meer dan logisch dat het kabinet keuzen die over zulke bedragen gaan zorgvuldig wil voorbereiden. Dan is een periode van een half jaar zelfs nog erg snel. En we hébben die bedenktijd. In 2010 gaan we namelijk vanwege de eerder genoemde economische redenen nog niets doen. In plaats van af te geven op dit proces, kunnen partijen daar beter daarbij aanhaken. Dat biedt ook mogelijkheden eigen keuzen daarbij in te brengen.

Ik heb tijdens de Algemene Beschouwingen de positie van de ChristenUnie in dit proces duidelijk gemaakt. Ook heb ik nog een aantal andere zaken aan de orde gesteld. Ik verwijs daarbij nu maar naar de uitgesproken teksten. Zie onder andere onze inbreng in eerste termijn en de toelichting op onze motie in tweede termijn.

Ik kom nog even terug op de opstelling van de VVD. Dat zit me hoog. Zo ken ik de liberalen namelijk niet. Ik ben al jaren actief in de politiek. VVD-ers ken ik als zeer betrouwbare politici. Altijd bereid om verantwoordelijkheid te nemen. Ook als het om moeilijke besluiten gaat. Rutte breekt met deze houding. Hij kiest vanwege tegenvallende peilingen (in tegenstelling tot oppositiepartijen als PVV, D66 en GroenLinks staat de VVD al maandenlang op fors verlies) nu voor een populistische opstelling. Daarbij mede gebruik/misbruik makend van het zwakke optreden van de minister-president in de afgelopen dagen. Al had de VVD-fractie - zo is wel duidelijk geworden - eerder deze week al gesproken over een motie van wantrouwen om in ieder geval Wilders voor te zijn. Daar komt bij dat het verhaal van Rutte (in een tijd van crisis flink bezuinigen) niet deugt. Ik vind een dergelijke opstelling van zo'n partij onbegrijpelijk. Maar goed, het is uiteindelijk hun eigen keuze. Laat Rutte dit maar gaan uitleggen aan burgers en bedrijfsleven die juist in een tijd van grote crisis mogen verwachten dat de politiek de schouders tegen elkaar aan zet. Ik heb hem daarbij in de Tweede Kamer veel sterkte toegewenst.

Donderdag heb ik in overleg met collega Jan ten Hoopen (CDA) besloten de behandeling van het initiatief wetsvoorstel Kraken en Leegstandsbeheer even te parkeren. We zouden volgende week onze verdediging hebben in de Tweede Kamer. Zoals bekend is dit een initiatief samen met de VVD. Ik vind het wat te snel om direct na deze week met hen in vak K (=regeringsvak) te gaan zitten. Je moet bij de verdediging van een wetsvoorstel wel als een eenheid kunnen optreden. Dat lukt na de opstelling van de VVD in deze week echt niet. Daar komt bij dat we ook nog wel even wat tijd kunnen gebruiken voor onze voorbereiding. het heeft overigens niets met de persoon van Brigitte van der Burg te maken. Zij behoort tot mijn top vijf van beste VVD-kamerleden.

Mede vanwege Prinsjesdag en de Algemene Politieke Beschouwingen heb ik deze week veel mediaoptredens gehad. Zo mocht ik onder meer meedoen aan het fractievoorzittersdebat op Prinsjesdag, waren er opnamen voor Netwerk en ook enkele radio-optredens. Wel fijn als er ruimte is om duidelijk te maken waar de ChristenUnie voor staat.

Deze week was fysiek en mentaal voor mij wel erg intensief. Veel slapen was er ook niet bij. Dat merk je dan met name aan het eind van de week. Ik werd deze week ook nog wat grieperig. Voor mij wel reden om dit weekend de agenda even schoon te vegen. Een paar uurtjes op de ouderenbeurs staan, heb ik maar even laten lopen. Griepbacillen overdragen op oudere mensen is ook niet zo verstandig. Gelukkig had men begrip voor mijn keuze.

Het gaat nu wel weer wat beter. Ik kan vanavond wel uit eten met mijn jongste dochter Karen. Met Vaderdag kreeg ik van haar een bon met de tekst 'Bedankt dat u zo lief bent. Met deze bon mag u samen met mij een keer uit eten'. Wat een schat. We gaan een broodje shoarma eten. Altijd lekker.

Hoe goedkoop je kun in deze tijd oppositie voeren?

Sat, 12 Sep 2009 17:33:34 +0200

Deze week stond bijna volledig in het teken van Prinsjesdag. Met mijn fractie ben ik hard aan het werk om goed voorbereid de Algemene Politieke Beschouwingen in te gaan. Vrijdag heb ik daarvoor - onder embargo - al de begrotingsstukken gekregen. Deze week was ook de eerste termijn van het initiatief wetsvoorstel Kraken en Leegstandsbeheer. Dat betekende dat ik voor de tweede keer in mijn bestaan in het regeringsvak ('Vak K') zitting mocht nemen. De eerste keer was in 2005 als lid van de Tijdelijke Commissie Infrastructuurprojecten (TCI). Over twee weken zullen we als initiatiefnemers de Kamer antwoord geven.

De inbreng van de Tweede Kamer op het CDA/VVD/ChristenUnie-wetsvoorstel was - zoals te verwachten bij dit ideologisch beladen onderwerp - zeer divers. Partijen als de SP, D66 en GroenLinks (met een coming out van Ineke van Gent als kraakster) hekelden in ferme bewoordingen onze opstelling. Ook de PvdA was kritisch. In tegenstelling tot de drie eerstgenoemde partijen ziet de Tweede Kamerfractie van de PvdA kraken echter niet als een middel om leegstand tegen te gaan.

De fracties van CDA, ChristenUnie, VVD en SGP waren positief over het wetsvoorstel. Ook de PVV begon met een huldebetoon. Wel heeft deze fractie nog een aantal wensen. Ondermeer met betrekking tot de hoogte van de straffen. Dat is hun goed recht. We zullen over twee weken zien waar we met elkaar uit kunnen komen. Ik zie wel enig perspectief.

Fascinerend om vanuit het regeringsvak je collega's te zien opereren. Neem Alexander Pechtold. Lang in zijn stoel zitten is er bij hem niet bij. Hij plaatst af en toe een interruptie, zit in het medewerkersvak achter de computer, kletst wat bij met collega's, is soms ook gewoon weg en dan ineens zit hij er weer. D(ynamiek)66, zullen we maar zeggen.

Opvallend overigens dat we hem niet gehoord hebben over de periode Balkenende II. Dat kabinet (waarvan D66 (en Pechtold persoonlijk) deel uit maakte) beloofde met een wetsvoorstel te komen om kraken te verbieden. Vanwege het aftreden van de ministers Donner en Dekker is dat toen niet doorgegaan. Pechtold zal die periode om meerdere redenen wel verdrongen hebben in zijn gedachten. Het is dus ook D(elete)66!

Boeiend zijn nu ook de discussies over Prinsjesdag. Vrijdag om 16.00 uur kregen de Tweede- en Eerste Kamerfracties onder embargo de stukken. De NOS kwam binnen een uur met nieuws over de inhoud daarvan. Zo zou er over de beide crisisjaren geen koopkrachtverlies voor burgers zijn en wordt er het komende jaar nog stevig geïnvesteerd. Ook zou het kabinet voorbereidingen treffen voor forse bezuinigingen in 2011 en later.

In Tros Kamerbreed hekelde Mark Rutte (VVD) deze opstelling. Het kabinet zou een soort denktank zijn die moeilijke beslissingen voor zich uit schuift. Wat een kul. Hoe goedkoop je kun in deze tijd oppositie voeren? In het crisisakkoord dat dit voorjaar werd gesloten, is nadrukkelijk besloten niet te gaan bezuinigingen in crisistijd. Dat zou de crisis alleen maar verder verdiepen. Natuurlijk is de oplopende staatsschuld wel een zorg. We hebben daarom afgesproken dat we in 2011 - als de economie naar we hopen weer wat bijtrekt - een begin zullen maken met herstel van de overheidsfinanciën. Dat moet uiteraard wel zorgvuldig voorbereid worden. Ik ga ervan uit dat het kabinet volgende week zal duidelijk maken hoe het dat voor ogen heeft.

De positie van Rutte is in ieder geval weer duidelijk. Hij heeft niet geleerd in het afgelopen jaar. Toen stond de VVD ook volledig alleen in de wens om nu al stevig te bezuinigen. Hij gaat echter - zo bleek vandaag in Tros Kamerbreed - op dat economisch dode spoor door. Ik ben benieuwd naar de bezuinigingsvoorstellen waarmee hij zal gaan komen. Voor ca 30 à 40 miljard bezuinigen zal er veel op de schop genomen moeten worden. En dat is in deze tijd van crisis bestuurlijk wel volledig onverantwoord gedrag. Rutte heeft veel uit te leggen. Eén geruststelling voor de burgers van dit land: de VVD zit nu in de oppositiebanken.

Het is mij overigens ook wat te makkelijk om alleen maar over toekomstige bezuinigingen te spreken. Zeker als het om zulke bedragen gaat. Als ChristenUnie streven we naar een sociale en duurzame economie. Daar horen in deze tijd van crisis overheidsinvesteringen bij. Als het straks beter met de economie gaat zal er zeker bezuinigd moeten worden. Dat is onvermijdelijk. Maar wat de ChristenUnie betreft zal ook een rechtvaardige lastenverzwaring niet uitgesloten moeten worden. Het principe van 'de sterkste schouders de zwaarste lasten' hoort daar nadrukkelijk bij. We zullen moeten zoeken naar een goede balans.

Enige ophef deze week over het voorstel van minister van der Hoeven (CDA) om de herziening van de Winkeltijdenwet met een jaar uit te stellen. Daar voelen wij als ChristenUnie niets voor. We houden ons graag aan gemaakte afspraken (aanscherping van de handhaving van de bestaande wetgeving over de openstelling van winkels op zondag). Die afspraken wijzigen we alleen als we het daarover binnen de coalitie met elkaar eens zijn. Dat is bij dit onderwerp economisch gezien niet nodig, bleek deze week uit een onderzoek van het CPB naar de effecten van deze wet voor de werkgelegenheid. Die effecten zijn te verwaarlozen. Uit datzelfde onderzoek bleek ook dat de kleine winkeliers profijt van de herziening van de wet zullen hebben. Dat was ook één van onze doelstellingen.

Vanwege al het oponthoud in de afgelopen maanden zal invoering per 1 januari 2010 niet meer haalbaar zijn. Dat begrijp ik. Maar dan wel zo snel als mogelijk. Uit reacties van de minister later deze week, bleek de via een persbericht van EZ gecommuniceerde beslissing 'we stellen het een jaar uit vanwege de onzekerheid der tijden' (link naar persbericht) toch wat genuanceerder te liggen. Jammer van die onnodige ophef. Wie zit daar nu op te wachten. Ik heb het in ieder geval niet gezocht. Met slecht lezen van onze kant - zoals de minister vrijdag na afloop van de ministerraad tot mijn verbazing suggereerde - heeft het weinig te maken. Er was echt geen woord Chinees bij!

Goed nieuws deze week: het kabinet gaat de coffeeshops, met name in de grensstreek, verder aanpakken. We hebben voor deze coalitieperiode afgesproken het gedoogbeleid te handhaven. Maar ook dat er maatregelen getroffen zullen worden tegen overlast van coffeeshops, en dat coffeeshops uit de buurt van scholen moeten verdwijnen. Wat ons betreft zijn dat belangrijke verbeteringen van het beleid. Daar leveren we als ChristenUnie graag een bijdrage aan. De coffeeshops ageren overigens flink tegen deze voorstellen. Voor mij een bewijs dat we de goede kant op gaan.

Deze week nog een aantal gesprekken gevoerd. Allen ook bedoeld als aanloop naar Prinsjesdag. Ondermeer met Agnes Jongerius (FNV), Erica Terpstra (NOC*NSF) en burgemeester Jorritsma (Almere). Ieder jaar opnieuw is het belangrijk om gedachten over de koers van ons land te delen met verantwoordelijken van andere overheden, sociale partners en belangrijke maatschappelijke organisaties. Verantwoordelijkheid neem je namelijk samen.

Goede voorbereiding op Prinsjesdag waren ook de Kroonbede in de Waalse Kerk te den Haag en het zogenaamde Prinsjesdagontbijt in Wassenaar. Daar sprak bisschop van Luyn over de crisis en moraliteit. Een uit mijn hart gegrepen lezing.

Arie Slob

Stabiel, Betrokken, ChristenUnie

Wed, 09 Sep 2009 12:17:32 +0200

Dinsdag zijn de vergaderingen van de Tweede Kamer weer van start gegaan. Een mooi moment om ook mijn weblog weer te activeren. Ik kreeg er al vragen over. Ter geruststelling: ik was al weer een aantal weken aan het werk.

Nadat ik eerst met vrouw en jongste dochter Karen genoten had van een heerlijk ontspannen vakantie. Voor een deel in Frankrijk doorgebracht. We zijn ook nog een paar dagen in Friesland geweest. Ik kan er weer tegen. En dat zal dit komende jaar ook nodig zijn. Mede vanwege de economische crisis moeten er moeilijke keuzen gemaakt worden. Ook ligt er nog een aantal ingewikkelde dossiers op ons bestuurlijk bordje. En de gemeenteraadsverkiezingen komen er aan. Dat geeft zo een eigen dynamiek aan het geheel. Kortom, we kunnen onze borst weer nat maken.

Hoewel de vergaderingen van de Tweede Kamer weer begonnen zijn, is uiteraard het wachten nu eerst op Prinsjesdag. Dan zal het kabinet de plannen voor 2010 bekend maken. Daar kan niet veel nieuws tussen zitten. We hebben met het crisisakkoord de nodige afspraken gemaakt. Deze afspraken zullen voor een deel een verankering in de verschillende begrotingen moeten krijgen.

Ik ga er vanuit dat het kabinet in het komende jaar veel prioriteit zal geven aan het uitvoeren van de gemaakte afspraken in het crisisakkoord. Daar zit Nederland nu op te wachten. Uiteraard moet er ook al vooruitgekeken moeten worden naar de inzet voor de jaren daarna. Ook daarover hebben we afspraken gemaakt. Geen getreuzel, mouwen opstropen, hand aan de schop, aanpakken en leiderschap betonen. En ver weg blijven bij discussies en onderwerpen die daarvan afleiden.

Een onderwerp waar we het wel over moeten hebben is veiligheid. Ongehoord wat er op dit moment op verschillende plekken in ons land gebeurd. Ik maak me grote zorgen over de wijze waarop al enige tijd sommige mensen in dit land zich denken te kunnen gedragen tegenover politiemensen en andere hulpverleners. Dat is niet acceptabel. Wat mij betreft krijgt de aanpak van dit soort mensen grote prioriteit.

Prioriteit moet er nu ook gegeven worden aan de problemen die zich steeds voordoen bij het communicatiesysteem C2000 waar politie, brandweer, ambulancediensten en de marechaussee gebruik van maakt. Bij de recente ongeregeldheden in Hoek van Holland, tijdens de ramp op Koninginnedag in Apeldoorn en bij het ongeval met het Turkse vliegtuig op Schiphol (februari van dit jaar) bleek C2000 niet naar behoren te functioneren.

Voor mij een groot déjà vu-gevoel. Als woordvoerder Binnenlandse Zaken heb ik me intensief beziggehouden met C2000. Keer op keer mijn zorgen over het functioneren van dit systeem geuit. Oud-minister Remkes kan daarover meepraten. Nu was de situatie daarvoor (allerlei analoge systemen) ook niet ideaal. Maar er is inmiddels heel veel geld geinvesteerd in een systeem waar we juist bij dit soort calamiteiten geen problemen mogen hebben. Ik hoop dat snel duidelijk wordt wat er aan de hand is. Drie van dit soort grote problemen in een half jaar tijd is echt teveel van het goede.

Duidelijkheid is ook gewenst als het om de discussies over de Westerschelde gaat. Deze week werd een debat over dit onderwerp (terecht) afgebroken vanwege het onwel worden van minister Verburg. De fractie van de ChristenUnie heeft altijd gestreden tegen gedwongen ontpoldering van de Hedwigepolder. We vonden dat maximaal gekeken moest worden naar alternatieven. In april van dit jaar zijn we tot de conclusie gekomen dat die alternatieven er niet meer zijn. Dit nadat de zoveelste onderzoekscommissie (cie Nijpels) een rapport had afgeleverd. Voordat minister Verburg onwel werd had ze nog aangegeven dat er mogelijk nog een alternatief zou zijn. We zullen het nog wel verder horen. Liefst zo snel mogelijk. Dit soort dossiers slepen vaak veel te lang voort. De Zeeuwen hebben er ook recht op dat we hen helderheid geven en geen verwachtingen voeden die we niet kunnen waarmaken. Ook dat is een verantwoordelijkheid die politici hebben.

Deze week heb ik ook weer een aantal spreekbeurten gehouden. Zo heb ik studenten in den Haag en studenten in Zwolle toegesproken. Beiden erg leuke bijeenkomsten waar veel studenten op af waren gekomen. In den Haag heb ik vooral over het werk van een politicus gesproken. Ze hadden het portret dat EenVandaag in maart van mij had gemaakt via uitzending gemist weer opgedoken. Dat gaf een persoonlijk tintje aan het geheel. In Zwolle heb ik gesproken over de wijze waarop in ons land door de eeuwen heen de vrijheid van godsdienst zich heeft ontwikkeld. Dit mede in het licht van de opkomst van de PVV. Het zorgde voor een boeiende discussie.

Ook weer een aantal medioptredens gehad. Vandaag nog was ik te gast bij het radioprogramma Tros Kamerbreed. Een programma waar je altijd de ruimte krijgt om met je medegasten in discussie te gaan. Ik kom er in ieder geval graag. Medegasten waren Lodewijk Asscher (wethouder PvdA te Amsterdam) en staatssecretaris de Jager.

Met Asscher ondermeer gesproken over zijn voorstel om in Amsterdam alle winkels de ruimte te geven op zondag de deuren open te doen. Dit is in strijd met de fungerende winkeltijdenwet. En met de plannen van dit kabinet om deze wet beter te gaan handhaven. We zullen minister van der Hoeven gaan aansporen de uitvoering van dit voornemen op te pakken.

Deze weken ben ik vooral bezig me voor te bereiden op de Algemene Politieke Beschouwingen. Maar ook op de behandeling van het initiatief wetsvoorstel Kraken en Leegstandsbeheer. Komende donderdag staat de eerste termijn van de Tweede Kamer op de agenda. Daar hebben we (de initiatiefnemers ten Hoopen, van der Burg en ik) lang naar toe gewerkt. Ik ben benieuwd.

Benieuwd was ik ook naar de slogan van de ChristenUnie voor de gemeenteraadscampagne. Gisteren is bekend geworden dat is gekozen voor "Stabiel, Betrokken, ChristenUnie". Een leus die mijn goedkeuring meer dan heeft. De ChristenUnie waar ik me voor inzet is een christelijk-sociale partij die dicht bij mensen wil staan en gericht is op samenwerken. De ChristenUnie is een sterke en betrokken partij die dienstbaar wil zijn aan de samenleving en zich inzet voor een duurzaam en bloeiend Nederland. Op alle bestuurlijke niveau's laten we zien een stabiele partij te zijn die bereid is verantwoordelijkheid te nemen. Ook in moeilijke tijden.

Arie Slob

6 juli - week 28 - 2009

Mon, 06 Jul 2009 12:28:41 +0200

In de nacht van donderdag op vrijdag hebben we ons parlementaire werk afgesloten met het doornemen van een 27 pagina's tellende stemmingslijst. Ik heb de indruk dat het er ieder jaar weer meer worden. Tijdens de stemmingen ontvang ik een sms-je van mijn echtgenote met de vraag of ik al op weg naar huis ben. "Nee, schat. Maar vanaf morgen ben ik er voor jou. Wekenlang". Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. En zo liepen we zaterdag door Leeuwarden. Heerlijk ontspannen. 's Avonds heb in Heerde nog een hardloopwedstrijd van 15 kilometer gelopen. Met een overbelaste achillespees al gevolg. Maar toch. Even de politiek aan de kant.

Mede om die reden lukte het niet om zaterdag al mijn weblog te schrijven. Dat komt eigenlijk bijna nooit voor. Maar de belofte aan mijn vrouw was toch iets belangrijker. En op dit moment kijk ik liever vooruit. Toch nog even een korte terugblik.

De afgelopen week stond vooral in het teken van het afbouwen van ons werk. De laatste debatten en overleggen voor het zomerreces. Eigenlijk gekkenwerk als je naar de agenda kijkt. Iedere keer opnieuw moet er nog van alles worden afgehandeld. Ook waren er nog de nodige laatste gesprekken voor het reces.

Zo heb ik in de afgelopen weken tussenbalansgesprekken gevoerd met alle Kamerleden. Deze week was Esmé Wiegman als laatste aan de beurt. Ik heb er - mede vanwege het mooie weer - voor gekozen deze gesprekken al wandelende te voeren. Een ontspannen vorm om met elkaar te spreken. Terugkijken, vooruitkijken. Alles kwam aan bod. Ik ben erg blij met mijn fractiegenoten. Stuk voor stuk zijn het unieke persoonlijkheden. En we vullen elkaar goed aan. In het afgelopen jaar hebben we - met onze medewerkers - weer als een hecht team kunnen werken. Dat is minder vanzelfsprekend als het soms lijkt. Wel iets om dankbaar voor te zijn. Het is geen straf om van een dergelijke fractie de voorzitter te mogen zijn.

Het komt regelmatig voor dat we tijdens onze wekelijkse fractievergadering gasten mogen ontvangen. Deze week hadden we een bijzondere gast. Ed Anker had op de dag van zijn verjaardag de cabaretier Raoul Heertje meegenomen. Deze uitnodiging was een vervolg op een optreden van Ed in het televisieprogramma 'Dit was het nieuws'. Heertje sloot zijn bezoek af met het bijwonen van het vragenuurtje in de loge van de Voorzitter.

Altijd goed om eens een beoordeling van een buitenstaander op ons werk te horen. Hoewel van een iets andere categorie, beoordeel ik in dat opzicht ook een gesprek dat ik vorige maandag met onze voorlichters had met de hoofd- en parlementaire redactie van het Nederlands Dagblad. We spreken regelmatig met krantenredacties. Vanuit onderscheiden posities en verantwoordelijkheden is het nooit verkeerd om eens met elkaar te reflecteren op het Haagse gebeuren.

Ook gesprekken gevoerd met onder andere RMU-directeur Peter Schalk, LVGS-directeur Harry Lamberink, staatssecretaris Klijnsma, oud-ChristenUniefractievoorzitter Leen van Dijke en ChristenUnie-wethouder Janco Cnossen. Met laatstgenoemde vrijdagmiddag op een terrasje in Zwolle.

Woensdagmorgen vroeg mijn zoon Aron en zijn vriend Jelger op de tram gezet. Zij vertrokken voor vijf weken naar New York. Ze combineren een vakantie met een talencursus. Nooit verkeerd. Hun reis verliep niet helemaal naar behoren. Zo kregen ze op Schiphol te horen dat hun vlucht genannuleerd was. Uiteindelijk vlogen ze via Londen met (jawel) business class naar New York. Wel met uren vertraging, maar dat vonden de beide heren op deze manier geen enkel probleem. Johan Cruyff zei het al - sms-te mijn zoon - elk nadeel heeft ook zijn voordeel. Tjonge. Wat een eigen gemaakte wijsheid voor een twintigjarige.

Meest opmerkelijke debatten lagen deze week bij Joel Voordewind. Allereerst over de piraterij langs de Somalische kust. Lastig hierbij was dat we het niet helemaal eens waren met onze 'eigen' minister. Dat kan gebeuren. En een minister die altijd zegt voor constitutionele zuiverheid te zijn, moet daar ook maar tegen kunnen. We zijn er uiteindelijk met bewegingen van beide kanten wel uitgekomen. Woensdag leek dat niet te gebeuren bij een debat met minister Plasterk over de omroepsalarissen. Als ChristenUnie voelde we er weinig voor structureel uitzonderingen op de Balkenende-norm toe te staan. De minister was daar niet blij mee. Liet dat aan het slot van het debat ook in scherpe bewoordingen merken.

Uiteindelijk is er donderdagnacht nog een fraaie motie van de hand van Joel (met collega Joop Atsma ingediend) aangenomen, die uitsprak dat de enkele uitzonderingen op de Balkenende-norm niet van ons belastinggeld maar van de eigen ledenbijdragen moet worden betaald. Met steun van de VVD, SP en SGP werd deze motie nipt aangenomen. De minister kon overigens goed leven met deze uitspraak.

Opmerkelijk dat onder andere de PVV (altijd de mond vol over dit soort zaken) deze motie dan niet steunt. Ik ben benieuwd of de uitwerking van deze motie nog gevolgen zal hebben voor discussies binnen de ledenraad van bijvoorbeeld de Vara. Daar zitten namelijk de meeste grootverdieners. De Tros heeft direct de dag erop bekend gemaakt voortaan conform deze kameruitspraak te gaan werken. Zo mogen we dat graag zien.

In de loop van vorige week is duidelijk geworden dat Bas Belder toe zal treden tot een soort nieuwe Onafhankelijkheid/Democratie (IND/DEM)-groep, nu Europe of Freedom and Democracy geheten. Een groep waar ondermeer Lega Nord en de Slowaakse Nationalisten deel van uitmaken. Hij heeft het recht om deze keuze te maken, maar ik vind het wel jammer. Zeker als we van de kant van de Britse conservatieven horen dat er geen gesprekken meer zijn gevoerd over een 'allied membership' van de groep Conservatieven en Hervormers. De breuk tussen SGP en ChristenUnie in Europa is door deze stap van Belder nu wel definitief.

In ons partijblad Handschrift en een interview met het Nederlands Dagblad heb ik aangegeven dat de in Europa ontstane situatie wel om enige reflectie op de samenwerking met de SGP vraagt. Ik blijf naar de toekomst toe liever gevrijwaard van dit soort situaties. Zeker als je ziet wat ons allemaal verweten wordt. Ik wil de overeenkomsten tussen SGP en ChristenUnie niet kleiner maken dan ze zijn, maar we zijn en blijven twee verschillende politieke partijen. Met name de opvattingen over de positie van de vrouw in de politiek en het theocratische gedachtengoed markeren het onderscheid tussen de SGP en de ChristenUnie.

Dat was overigens ook in de tijd van de voorgangers van de ChristenUnie al het geval. De SGP benadrukt ook waar ze het maar kan de verschillen met de ChristenUnie. Dat gebeurde zelfs nog redelijk uitgesproken in de campagne voor de Europese Verkiezingen (!). Laten we over die verschillen ook niet zo ingewikkeld doen. Mijn opvatting is dat als het nodig is, we samen werken. Is het niet nodig (bijvoorbeeld als zelfstandig een zetel behaald kan worden), dan doen we het niet. Al is lijstverbinding natuurlijk altijd aan te bevelen. Dat is ook conform de regelgeving binnen de ChristenUnie over samenwerking.

Ondertussen heeft de SGP in de afgelopen jaren goed profijt gehad van de samenwerking met ons. Het leverde hen onder meer een tweede Eerste Kamerzetel op (restzetel, gevolg van lijstverbinding met ons) en op eigen kracht had Belder nooit een zetel in het Europees Parlement behaald. Het is hen gegund.

Dit was mijn laatste weblog voor dit moment. Ik hoop me in de loop van augustus weer te melden. Ik wens alle lezers van mijn weblog een goede vakantieperiode toe.

27 juni - week 26 - 2009

Mon, 29 Jun 2009 14:24:10 +0200

Maandagmiddag werd bekend dat de ChristenUnie in het Europees Parlement tot de groep Conservatieven en Hervormers zal toetreden. Blij dat we ons bij een dergelijke eurorealistische groep kunnen aansluiten. Er zat wel een zwart randje om die blijdschap heen. Als ChristenUnie wisten we sinds enkele dagen dat een volledig lidmaatschap van deze groep voor de SGP - ondanks ook onze inzet daarvoor - er niet in zat. Dit vanwege hun vrouwenstandpunt. We wisten dat de SGP nog nadacht over een zogenaamd allied membership. Die mogelijkheid lag ook nog open. Maandagmiddag bleek echter dat ze daar van afzagen. Dat is hun goed recht. Het gevolg was wel dat de SGP hiermee zelf voor een Alleingang in het Europees Parlement heeft gekozen. Nu schijnt het allied membership nog tot de mogelijkheden te behoren. Het zou mooi zijn als de SGP volgende week alsnog tot de conclusie zou komen dat dit de beste mogelijkheid is. Ik zou het Bas Belder in ieder geval van harte gunnen.

In de afgelopen week is een aantal keren gesuggereerd - vooral in SGP-kring - dat de ChristenUnie ook zelf niet tot de nieuwe groep van Conservatieven en Hervormers had moeten toetreden, vanwege haar weigering om de SGP als volwaardig lid te accepteren Samen uit, samen thuis. Ik vind dat ook geen optie. Beschouw dat ook als een vorm van verkeerde solidariteit. Ik leg graag uit waarom.

Het vrouwenstandpunt van de SGP is niet het standpunt van de ChristenUnie. Bij ons zijn vrouwen van harte welkom. Ook vertegenwoordigen vrouwen de ChristenUnie op bijna alle bestuurlijke niveaus. Daar komt bij dat niet toetreden tot deze groep tot gevolg zou hebben dat de ChristenUnie voor de komende vijf jaar opnieuw lid zou moeten worden van een groep met veelal dubieuze politieke partijen als Liga Nord en UKIP. Dat wilden we nu juist vooral voorkomen.

Een andere optie zou zijn als niet-ingeschrevenen in het EP zitting nemen. Dan kun je beter thuis blijven. Niet-ingeschrevenen staan er echt buiten. Onze kiezers hebben recht op een fatsoenlijke vertegenwoordiging in de komende vijf jaar. Dat kun je niet zomaar laten lopen. Wel vervelend dat dit allemaal zo gegaan is. Ook wij hebben dit zo niet gezocht. Zie voor verdere info de site van de ChristenUnie. http://www.christenunie.nl/nl/k/n91/news/view/356193/48130/ChristenUnie-en-SGP-uit-elkaar---kon-dat-nou-echt-niet-anders.html

In de afgelopen week stond de agenda van de Tweede Kamer wel overvol. Ed Anker was druk met onder meer de raming van de Tweede Kamer (hij lanceerde daar de zogenoemde 'hoffelijkheidsprijs', die politiek brede steun kreeg) en de Catshuisbrand. Voor laatstgenoemde debat ben ik dinsdag tot middernacht in de Tweede Kamer gebleven. De minister-president ging diep door het stof voor gemaakte fouten. Ook onze andere Kamerleden hadden hun handen vol. Zo gaat dat altijd in de laatste weken voor het reces. Volgende week zal het nog gekker worden. Gelukkig blijven we allemaal nog overeind.

Zelf heb ik deze week zoals altijd weer de nodige overleggen gehad. Onder meer met André Rouvoet, mijn collega-fractievoorzitters van CDA en PvdA en met onze oud-wethouder in Utrecht, Tymon de Weger. Wat is er iedere keer weer veel te bespreken en te regelen. Ook een vergadering van de commissie AIVD meegemaakt. Deze commissie bestaat alleen uit fractievoorzitters en wordt ook wel de 'commissie stiekem' genoemd. Meer zeg ik er dus niet over.

De ChristenUnie heeft deze week in Rotterdam, Utrecht en Groningen debatten over de islam georganiseerd. Ik ben erg blij met dit initiatief dat uitging van onze wetenschappelijk instituut. Juist in deze tijd is het van belang om over dit onderwerp te spreken. Er wordt ook een brochure vanuit de ChristenUnie voorbereid. De opkomst van de avonden was erg groot. Een bewijs ook dat met dit soort initiatieven in een behoefte wordt voorzien.

Vrijdag ben ik eerst naar de tandarts geweest (opnieuw geen bijzonderheden!) en daarna naar Amersfoort voor een aantal vergaderingen. Waaronder een overleg met een aantal jonge ChristenUnie-sympathisanten over de kredietcrisis. Ook een zogenaamd politiek beraad gehad. Om de zoveel weken spreken de verschillende bestuurslagen van de ChristenUnie elkaar. Ook deze keer was dit weer erg inspirerend. Heerlijk om bij een partij te behoren waar zoveel leven en uitdaging in zit.

Zaterdag lekker een dag gezeild met vrouwlief en vrienden. Wat een lekkere manier om je te ontspannen. Alvast een voorproefje voor de vakantie. En een buffertje voor de drukke week die nog gaat komen.

20 juni - week 25 - 2009

Mon, 22 Jun 2009 15:08:29 +0200

Deze week heb ik verwoede pogingen gedaan het werk mijn priv�leven niet te laten overheersen. Zoals dat vaak toch wel het geval is. Nu is het gelukt daar de nodige weerstand aan te bieden. Zo kon ik de nodige aandacht geven aan mijn jarige echtgenote en mijn oudste dochter Esther die haar HBOV-diploma heeft behaald. Fijn dat ik daar allemaal bij kon zijn. Ook nog de gelegenheid gehad aan een ballonvaart boven mijn woonplaats deel te nemen. Al met al een zeer afwisselende week met veel hoogtepunten.

Omdat mijn oudste dochter afgelopen maandag haar meesterwerkpresentatie moest houden, ben ik deze dag in Zwolle gebleven. Daar wilde ik graag bij zijn.'Gewoon (!) de agenda leeg geveegd. Prachtig om te zien hoe zij met drie studiegenoten in het engels uitleg gaven bij hun onderzoek in India. Ze hadden voor deze gelegenheid ook een orginele Sari aangetrokken. Vrijdag kreeg ze uiteindelijk haar diploma. Ook daar kon ik bij zijn. Ze heeft inmiddels ook al een baan als verpleegkundige in een ziekenhuis. Ik ben super trots op haar.

Dinsdag, woensdag en donderdag in den Haag gewerkt. Opnieuw veel overleggen. We kruipen nu naar het reces toe. Tot die tijd moet er nog wel aangepakt worden. Ook een aantal gesprekken gevoerd. Onder andere met Agnes Jongerius (FNV) en Arno Visser (oud VVD-collega, nu wethouder in Almere). Ook met een aantal 'aanstormende ' partijgenoten. Boeiend om te zien dat er zoveel talent in onze partij zit. Dat biedt perspectief voor de toekomst.

Ik ben deze week nog geinterviewd voor het blad Business, een zoals de naam al aangeeft zakenblad dat zich richt op het noorden, midden en oosten van het land. In ben vooral bevraagd op mijn inzet als raadslid en nu als kamerlid voor Zwolle en omgeving. Daar kon ik wel iets over zeggen. Al noem ik mezelf nooit een regionaal kamerlid. Ik ben er voor het hele land. Niet ontkend kan worden dat je natuurlijk altijd oog hebt voor je eigen woonomgeving.

Ik onderhoud ook nog steeds de contacten met mijn regio. Zo was ik deze week op uitnodiging van het college van Zwolle te gast bij de zogenaamde Ballon Fiësta. Daarvoor waren ook veel Zwolse ondernemers uitgenodigd. Uiteindelijk ben ik in een mandje met vijf andere personen de lucht ingegaan. Geweldig om mee te maken. Wat een prachtig uitzicht. Helaas stond de wind 'verkeerd' en passeerde we niet mijn eigen woning, maar mooi was. Vanuit de lucht ook nog wild gezien.

Vandaag ga ik nog in mijn eigen woonplaats - op verzoek van de plaatselijke Rode Kruis - collecteren in de binnenstad. En vanavond hoop ik in Kampen nog een concert van het Holland Koor bij te wonen. Net werken zullen we maar zeggen.

12 juni - week 24 - 2009

Fri, 12 Jun 2009 22:55:19 +0200

Donderdagmorgen kwam de offici�le uitslag van de Europese Verkiezingen naar buiten. We bleken onze twee zetels op eigen kracht binnengehaald te hebben. Dat is mooi. Er is deze week ook veel teruggeblikt op de verkiezingen. Vooral op de grote winst van de PVV en het verlies van de PvdA. Ik heb zelf ook een bijdrage aan het terugblikken geleverd door het schrijven van een opinieartikel dat in het Nederlands Dagblad is afgedrukt. Ook was ik te horen in een discussieprogramma op Radio 1. Samen met Joel Voordewind ook nog een opinieartikel over Isra�l en de Palestijnen in de Volkskrant gepubliceerd. Wie schrijft, die blijft! Beide artikelen zijn op mijn website terug te vinden.

Deze week ook het debat over de nieuwe sociale orde gevoerd. We waren er uren zoet mee. Omdat het een debat is dat overal over kon gaan is, zo heb ik in mijn tweede termijn aangegeven, het risico aanwezig dat het uiteindelijk over niets gaat. Dat bleek gelukkig mee te vallen. Al was de kwaliteit van de bijdragen wel erg wisselend.

De aanvrager van het debat (SP-er Agnes Kant) kwam bijvoorbeeld niet veel verder dan een tirade tegen het zogenaamde neo-liberalisme. PVV-er Tony van Dijck maakte duidelijk dat de PVV wel weet wat er fout gaat, maar nog lang niet wat de oplossingen voor problemen zijn. En ook Alexander Pechtold (D66) had een toch wel wat dun verhaal. Ik heb zelf een poging gedaan in zeven punten aan te geven waar wat de ChristenUnie betreft naar de toekomst toe aandacht aan gegeven zal moeten worden. Volgens mij staat mijn bijdrage nog niet op de site. Ik zal proberen daar volgende week verandering in aan te brengen.

Met steun van de overige coalitiepartijen heb ik een motie ingediend waarin het kabinet wordt gevraagd de mogelijkheden te onderzoeken van een brede maatschappelijke discussie over de oorzaken van de financieel-economische crisis. Wat de ChristenUnie betreft moet de discussie daarover niet stil vallen. We hebben het steeds over het benutten van dit momentum. En ook dat tijden van crises ook tijden van loutering kunnen zijn. Dan moeten we wel met elkaar in gesprek blijven. Boeiend overigens om deze week te zien dat de banken daar nu - zo lijkt het - wel serieus mee bezig zijn.

Deze week weer een groot aantal interne en externe overleggen gehad. Ook ben ik maandag aanwezig geweest bij een bijeenkomst van de provincie Overijssel in Heino. Altijd goed om de contacten met je 'eigen' provincie warm te houden. Ook ben ik nog naar de afscheidsreceptie van Wim van der Camp geweest. De lijsttrekker van het CDA bij de Europese Verkiezingen zal na 23 jaar de Tweede Kamer gaan verlaten. Met hem verliezen we een ras parlementariër. Niet alleen een verlies voor het CDA.

Veel ophef deze week over het via het Nederlands Dagblad naar buiten komen van een vertrouwelijk advies van de Raad van State over de zogenaamde enkele feit-constructie. Een advies dat raakt aan de ruimte die schoolbesturen hebben voor hun personeelsbeleid. Een discussie die al enige tijd gevoerd wordt. Het Nederlands Dagblad berichtte dat volgens de Raad het bijzonder onderwijs en de kerken op basis van Europese rgeles een grote vrijheid hebben om 'beroepsvereisten' te stellen. Ze hebben het recht 'expliciete loyaliteit te vragen van hun medewerkers', volgens de berichtgeving in de krant.

Het blijft lastig om te reageren op stukken die niet officieel naar buiten zijn gebracht. We zijn daarom als fractie terughoudend in onze reactie geweest. Desondanks haalde ik toch nog met een in mijn ogen nietszeggende quote het NOS-Journaal (!). Laat het kabinet nu maar - zo snel als dat inhoudelijk verantwoord is - met een goede reactie op dit advies komen. Het zou wel plezierig zijn als we deze discussie een keer kunnen afronden.

Vrijdag met bijna alle andere ChristenUnie-kamerleden een werkbezoek aan Deventer afgelegd. alleen Esmë ontbrak vanwege een ECPM-vergadering in Bern. Bijzonder om nu in Deventer te zijn. Juist deze week was voor de tweede keer in drie maanden het college gevallen. Opnieuw over het stadskantoor. Uiteraard zijn we over deze situatie geinformeerd. Maar ook over andere zaken die Deventer bezighouden.

Met Ed heb ik in een deel-programma een bezoek afgelegd aan een aantal kleine Turkse middenstanders en zijn we geinformeerd over de veiligheidsmaatregelen die Go Ahead Eagles in de afgelopen jaren heeft getroffen. Mooi om te zien met hoeveel bezieling burgemeester Heidema, en ook ChristenUnie-raadslid Wim de Jong en zijn mensen, zich inzetten voor deze stad.

Nu ik het toch over een ChristenUnie-burgemeester heb: deze week werd bekend dat ChristenUnie-burgemeester Bort Koelewijn zijn huidige standplaats Rijssen/Holten in september zal gaan vervangen door de gemeente Kampen. Een mooie promotie voor hem. En goed voor de ChristenUnie.

Morgen hoop ik nog een deel van de 35e EO-Jongerendag te bezoeken. Vorig jaar was dat niet mogelijk omdat we toen gelijktijdig een ChristenUnie-congres hadden. Ik blijf het bijzonder vinden dat nu al weer zo lang ieder jaar duizenden jongeren naar dit soort dagen toe gaan. Tegenwoordig zelfs meer dan 30.000 jongeren. Op dat soort momenten zul je mij niet horen klagen over 'de jeugd van tegenwoordig'!

'Als burgers niets zien veranderen, drijven we hen richting PVV'

Wed, 10 Jun 2009 10:42:21 +0200

Na de overwinning van de PVV bij de verkiezingen voor het Europees Parlement is de vraag 'hoe om te gaan met de PVV' actueler dan ooit, vindt Arie Slob, fractievoorzitter van de ChristenUnie. Veel christenen lijken achter de harde PVV-aanpak van moslims te staan. Na de eclatante overwinning van de PVV bij de verkiezingen voor het Europees Parlement is de vraag 'hoe om te gaan met de PVV' actueler dan ooit.

De PVV heeft duidelijk gemaakt dat hoge peilingen ook omgezet kunnen worden in een verkiezingsuitslag. Meer dan ooit is de PVV een partij om rekening mee te houden. Partijen die nu denken te kunnen overgaan tot de orde van de dag vergissen zich. Ondanks het goede verkiezingsresultaat van afgelopen donderdag zal ook de ChristenUnie zich verder moeten bezinnen op haar omgang met de PVV. In het bijzonder ook over de gevoelens van onvrede en onzekerheid die achter veel uitgebrachte stemmen op de PVV schuil gaan. En over een verantwoorde omgang met de circa één miljoen moslims in ons land. Dat is veel vruchtbaarder dan onze energie te steken in discussies over de vraag wie na de verkiezingen van mei 2011 (!) met wie gaat regeren. We hebben warempel wel wat beters te doen. Ook vice-premier Rouvoet heeft daar al op gewezen.

Onzekerheid

In de dagen na de verkiezing voor het Europees Parlement werd er in verschillende actualiteitenrubrieken aandacht besteed aan de redenen van veel kiezers om op de PVV te stemmen. Uit veel reacties bleek dat een aanzienlijk deel van de kiezers z’n op de PVV uitgebrachte stem als een proteststem ziet. Als een uiting van onvrede en onzekerheid én van het gevoel dat de politiek daar onvoldoende oog en oor voor heeft. Ik ben ervan overtuigd dat we dit signaal serieus moeten nemen. Dat er onvrede en onzekerheid in ons land heerst, is goed te verklaren. We leven midden in een zware financiële en economische recessie. Ook zijn er zorgen over de verloedering van onze samenleving. En hoe zal het verder gaan met de gezondheidszorg in ons land? En met ons onderwijs? Wat is het antwoord op de bevolkingskrimp waar het platteland mee worstelt? In onze tijd stapelen vragen zich op. Het zijn vragen en zorgen die serieus genomen moeten worden. Juist op dit punt zou deze coalitie zich meer moeten laten zien en horen. Dat kan ook goed. Het coalitieakkoord draagt als titel ‘samen werken, samen leven’. Juist het onderdeel ‘samen leven’ gaat in op veel vragen die nu bij burgers leven. Op één of andere manier komt dit onderdeel uit het coalitieakkoord nog onvoldoende uit de verf. Vorig jaar heb ik het kabinet daar al op gewezen. Het ‘samen leven’ uit het coalitieakkoord moet de komende twee jaar meer reliëf krijgen. Burgers willen in hun zorgen serieus genomen worden. En burgers willen ook in de werkelijkheid van alledag zien dat er iets in de samenleving verandert. Als dat onvoldoende gebeurt, drijft dat hen in de armen van populisten als Wilders.

Oplossingen

Meer dan ooit zal Geert Wilders in de komende twee jaar bevraagd moeten worden op zijn oplossingen voor de politieke problemen waar we in ons land mee te maken hebben. Wat is zijn antwoord op de economische recessie? Ziet de PVV nog andere oplossingen voor de aanpak van criminaliteit dan het in de knie schieten van jonge relschoppers? Zijn er ook andere mogelijkheden voor de omgang met de problemen op de Antillen, dan de eilanden op markplaats te plaatsen? En waarom vindt Wilders het nodig om voortdurend personen te schofferen? Zoals kort geleden van een door een Taliban-leider verkrachte journaliste.

Nu is het stellen van gerichte vragen aan Wilders niet moeilijk. In de afgelopen twee jaar is dat ook door de fractie van de ChristenUnie veelvuldig gebeurd. Opvallend is dat Geert Wilders een inhoudelijke gedachtewisseling stelselmatig uit de weg gaat. Het kan echter niet zo zijn dat Wilders en zijn mensen alleen maar weg kunnen komen met het vertolken van onlustgevoelens. Van verantwoorde politici mag verwacht worden dat er oplossingsrichtingen genoemd worden. Met alleen verbaal geweld komen we in dit land echt niet verder. Het zou mooi zijn als burgers dat ook doorkregen.

Werk

De door de PVV voorgestane keiharde aanpak van moslims spreekt veel kiezers aan. Ook kiezers uit christelijke kring. Ik krijg geregeld te horen dat, als het om de islam gaat, ‘de PVV toch wel een punt heeft’. Jullie zijn te naïef als het om de islam gaat, zo wordt er wel gezegd. In het beruchte ‘Fitna-debat’ (maart 2008) heb ik aangegeven dat we niet naïef moeten zijn als het gaat om grote misstanden en gruwelijkheden die in naam van de islam zijn of worden gepleegd. Ook mijn hart huilt als ik zie wat er onder totalitaire regimes gebeurt, waar gelovige christenen maar ook joden en moslims gebukt gaan onder onderdrukking. Dat willen wij dáár niet, dat willen wij evenmin hier in Nederland. Mede daarom zullen wij pal moeten staan voor onze democratische rechtstaat. Maar, heb ik tegen Wilders gezegd, , het verdedigen van de rechtstaat kan nooit gebeuren door middel van het aantasten van die rechtstaat zelf. Dat doet Wilders als hij circa één miljoen Nederlanders democratische rechten ontzegt, zelfs in de Grondwet verankerde vrijheden als de vrijheid van meningsuiting maar ook de vrijheid van godsdienst en onderwijs, die zo onlosmakelijk verbonden zijn met de geschiedenis van ons land en onze identiteit. Ik voel mij in dat opzicht, ook politiek gezien, meer thuis bij de stamvader van het Huis van Oranje-Nassau, Willem van Oranje, die in het jaar 1564 zei: ‘Ik kan niet goedkeuren dat vorsten over het geweten van hun onderdanen willen heersen en hen de vrijheid van geloof en godsdienst ontnemen.' Is dat altijd gemakkelijk? Nee, dat was het niet in die tijd, dat is het in de eeuwen daarna niet geweest en dat is het nu ook niet. Dat zeg ik ook als christen tegen medegelovigen die zich grote zorgen maken over de islam en de invloed daarvan. De Bijbel leert mij niet uit angst te leven, maar uit liefde anderen te benaderen en met hen om te gaan, wie zij ook zijn en wat hun overtuiging ook is. De opkomst van de PVV dwingt ons om nog intensiever met dit soort vraagstukken bezig te zijn. Van achterover leunen kan dus geen sprake zijn. De verkiezingsuitslag van afgelopen donderdag heeft duidelijk gemaakt dat er nog veel werk aan de winkel is.

Drs. Arie Slob is voorzitter van de Tweede Kamerfractie van de ChristenUnie. Deze bijdrage is in iets verkorte versie gepubliceerd in het Nederlands Dagblad.

6 juni - week 23 - 2009

Sat, 06 Jun 2009 21:07:05 +0200

Dit was de week van de Europese Verkiezingen. De ChristenUnie wist haar positie in Europa vast te houden. Ook nu het aantal te verdelen zetels voor Nederland is teruggelopen (van 27 naar 25). Lijst zes behaalde twee zetels. En het behaalde percentage was hoger dan in 2005. Kijkend naar het resultaat van onze coalitiegenoten hebben we geen reden tot klagen. Dankbaarheid overheerst. Opvallend is natuurlijk de hoge score die de PVV wist te behalen. Veel mensen hebben door middel van een stem op de PVV een signaal willen afgeven. Ik denk dat het belangrijk is dat signaal serieus te nemen.

Voor veel mensen is een stem op de PVV een proteststem geweest. Dat bleek vrijdag ook uit een aantal televisieprogramma's (EenVandaag, Netwerk, Nova) waar gesprekken werden getoond met burgers uit steden waar veel PVV-stemmen waren uitgebracht. Er is veel onvrede en onzekerheid onder burgers waar te nemen. Dat is niet vreemd. We leven namelijk in een onzekere tijd. Wilders heeft deze onvrede en onzekerheid weten te koppelen aan onbestemde/ontevreden gevoelens over Europa. En aan ontevredenheid over het optreden van het kabinet. In dat opzicht ging het deze week om meer dan alleen een stem over de koers van Europa.

Nu kunnen we met elkaar in een ontkenningsfase terechtkomen. Als ChristenUnie kunnen we ons zelfs verschuilen achter een goed verkiezingsresultaat. Beter is de gevoelens van burgers serieus te nemen. Scherper neer te zetten waarmee we bezig zijn. Maar ook rekening houdend met de problemen waar burgers iedere dag tegen aan lopen. Voor een deel doen we dat al. Zie ook de reacties van een aantal ministers in de afgelopen dagen. Maar als dat onvoldoende over komt, is er extra werk aan de winkel. En n iet uit te sluiten is dat bepaalde onderwerpen meer aandacht verdienen. Overgaan tot de orde van de dag is geen optie.

Ik heb zelf mijn stem uitgebracht in Zwolle. Op Peter van Dalen, de lijsttrekker van de ChristenUnie. 's Middags was ik weer in den Haag. Daar hadden we een aantal interne overleggen gepland. Na het wekelijkse bewindspersonenoverleg ben ik naar de uitslagenavond in het stadhuis in den Haag gegaan. Daar werd al snel duidelijk dat we een goed resultaat hadden bereikt.

Tot een half uur voor het afsluitende fractievoorzitterdebat leefde ik in de veronderstelling dat ik daar namens de ChristenUnie aan zou deelnemen. Op het allerlaatste moment hoorde ik echter dat de tafel te vol was en dat ChristenUnie én GroenLinks waren afgevallen. Merkwaardig. We zijn de enige regeringspartij die goed overeind is gebleven. Er bleek - zo kreeg ik van onze voorlichters te horen - geen beweging in te krijgen. Ik ben toen maar weg gegaan. Later zat GroenLinks toch nog aan tafel. Nu was het een debat van niks. Ferry Mingele had er ook geen enkele grip op. Maar toch. Ik heb veel vragen over mijn afwezigheid gehad. Nu heb ik een hekel aan Calimero-reacties, maar vervelend was het wel. Volgende keer beter.

Zaterdag hebben we als ChristenUnie het gehele kamergebouw tot onze beschikking gehad. Onze jaarlijkse vriendendag. Circa 500 geinteresseerden waren naar den Haag gekomen. Mijn vrouw en oudste dochter Esther met twee vriendinnen waren er ook. Het was erg gezellig. Debat, muziek, speeddaten, rondleidingen, gezellig praten. Er was voor elk wat wils. Geweldig om mensen dan tevreden aan het eind van de dag het kamergebouw te zien verlaten. Het is prachtig als mensen op ons stemmen. Maar op deze manier steun ervaren geeft ook een impuls aan het werk. Op die manier konden ook de kamerleden en medewerkers van de fractie van de ChristenUnie aan het eind van de dag tevreden het gebouw verlaten.

Woensdag heb ik met kamerlid Ed Anker en Jacob Pot (ambtelijk secretaris van de fractie) een werkbezoek afgelegd aan de vmbo-sector van CSG De Goudse Waarden in Gouda. We werden uiteraard ontvangen door de directie, maar door leerlingen de school rondgeleid. Prachtig om te zien hoe men daar bezig is. Er werd geen moment 'gezeurd' over schoolboeken, urenregelingen, bekostigingen of weet ik veel wat, maar vol enthousiasme gesproken over de wijze waarop men onderwijs geeft en wil geven. Ook de leerlingen waren overwegend enthousiast over hun school. Ik maak dat wel eens anders mee. Zo kan het dus ook.

Maandag was het tweede Pinksterdag. Heerlijk een daagje met familie weg geweest. Het was ook fantastisch weer. Mooi dat er dagen zijn dat de politiek even ver weg is.

30 mei - week 22 - 2009

Sat, 30 May 2009 20:05:00 +0200

Deze week stond voor mij vooral in het teken van de zogenaamde verantwoordingsdag. Helaas is het weer niet gelukt daar een goede invulling aan te geven. Het debat duurde circa 14 uur (inclusief schorsingen) en ging voor een deel op aan discussies over de waarde van de dag zelf, de kwaliteit van de verantwoordingsstukken en de onvermijdelijke provocaties van Geert Wilders. Die maakte het deze keer wel heel erg bont. Als voorbeeld van moreel verval van de elite (wie hij daar ook onder mag verstaan) veroordeelde hij de uitlatingen van een door een Taliban-strijder verkrachte journaliste. Ik heb het omgedraaid. Volgens mij getuigt het van moreel verval bij Wilders zelf als je op deze wijze je voorbeelden kiest. Hij gaf op iedere afkeurende reactie aan dat hij er geen millimeter van zou terugnemen. Ook dat typeert de man. Ik hoop dat bij veel sympathisanten van Wilders nu eindelijk eens een keer de ogen open gaan. Afgaande op peilingen voor de Europese Verkiezingen zijn er echter nog veel mensen bij wie dat niet het geval is.

In het kader van de Europese Verkiezingen ben ik deze week nog aanwezig geweest bij een campagneavond in Ede. Peter van Dalen en de andere kandidaten zijn alle provincies afgegaan. Gelderland was de laatste provincie die ze aandeden. Het was een goede avond. Er waren circa vijftig aanwezigen.

Europa leeft niet overdadig bij de mensen. De opkomst is dus een onzekere factor. Alleen daarom zijn de peilingen erg onzeker. Van mijn kant roep ik iedereen op te gaan stemmen. Laat uw stem niet verloren gaan. Stem lijst zes, nummer 1!

Bijgaand een appèl van Peter van Dalen dat ik vanmiddag via de mail ontving.

Appèl van Europees lijsttrekker Peter van Dalen

Beste kiezer,

Graag vraag ik via deze e-mail vlak voor de Europese verkiezingen om uw steun.

Stem op DV 4 juni aanstaande op de lijst van de ChristenUnie SGP.

Versterk zo het heldere en consistente christelijke geluid in de Europese politiek.

Met ChristenUnie SGP kiest u onder andere voor:

Energiepolitiek gericht op duurzaamheid
Opkomen voor de godsdienstvrijheid wereldwijd
Een humaan Europees asielbeleid en aanpakken van de mensenhandel
Fraudebestrijding
Europese veiligheidsgaranties voor de Joodse staat Israël
Europese aanpak om de crisis te bestrijden

Met ChristenUnie SGP kiest u tegen:

Verder gaande invloed van Brussel bij het onderwijs en gezondheidszorg
Een Europa met 3 vestigingsplaatsen (Brussel; Straatsburg; Luxemburg)
Toetreding van Turkije tot de Europese Unie
Nog meer Brusselse bureaucratie

Waarom stemmen voor het Europees Parlement?

‘Ze zoeken het maar uit’, kunt u zeggen. En inderdaad, als u dat zegt, dan zoeken de andere partijen het wel uit. Zonder u, zonder ons. U kunt ook zeggen: ‘Wat ik kan doen, dat doe ik’. Aanstaande donderdag 4 juni is het zover en kan iedereen, u, wat doen. Dan kunt u stemmen voor het Europees Parlement. Wie samenwerking wil, maar geen superstaat, is bij ChristenUnie SGP aan het juiste adres. Ons motto is niet voor niks: Samenwerking Ja, Superstaat Nee. Deze realistische kijk op Europa is al jaren ons handelsmerk.

Help mee aan een goede uitslag! Dat doet u door deze mail door te sturen aan uw vrienden en bekenden.

Ik wens u alvast goede verkiezingen en nogmaals, laat ook uw hart spreken en stem ChristenUnie SGP op 4 juni aanstaande.

Hartelijke groet,

Peter van Dalen
Lijsttrekker ChristenUnie SGP
www.petervandalen.eu

Geen probleem als u deze boodschap ook verder verspreiden wilt. Komende donderdag telt zoals altijd iedere stem. Voor dit moment even genoeg over Europa. Ik las ergens dat bij televisieuitzendingen over Europa veel kijkers afhaken. Dat risio wil ik bij de lezers van mijn weblog niet lopen!

Afgelopen maandag ben ik met Ed Anker op bezoek geweest bij mr. G.J.M. Corstens, president van de Hoge Raad der Nederlanden. We hebben een goed gesprek gehad over een aantal juridische kwesties. Mensen ontmoeten is een boeiend aspect van mijn werk. Deze week ook een gesprek gehad met een groep schoolleiders. Maar ook met Ewout Klei, die bezig is met een promotiestudie over het GPV. Als laatst benoemde GPV-Kamerlid (in 2001) moest ik natuurlijk gehoord worden. Afwisseling genoeg in mijn werk.

In verband met mijn drukke en overvolle agenda als fractievoorzitter van de ChristenUnie heb ik deze week definitief mijn nog overgebleven inhoudelijke portefeuille (onderwijs, media) overgedragen aan Ed Anker en Joel Voordewind. Ik heb nu mijn handen volledig vrij voor het fractievoorzitterschap. Het doet wel een beetje pijn om de onderwijsportefeuille los te laten. Aan de andere kant merkte ik steeds meer dat ik er onvoldoende tijd voor kon vrijmaken. Dat voelde ook niet goed. Op de achtergrond zal ik er nog wel bij betrokken blijven. En uiteraard van tijd tot tijd een debatje voeren. Helemaal los kom ik er nooit van.

Omdat het verantwoordingsdebat afgelopen donderdag tot middernacht duurde, was ik helaas gedwongen nog een nacht extra in den Haag te blijven. Vrijdagmorgen ben ik pas naar Zwolle gegaan. De trein stopte echter bij 't Harde vanwege een treinongeval bij het station van Zwolle. Daar sta je dan in 't Harde. Nergens een bus te bekennen. Ik ben het dorp ingelopen op zoek naar een taxi. Op dat moment stopt er een auto. De chauffeur draait zijn raampje open en vraagt of ik Arie Slob ben. Ik heb het niet ontkend. Het bleek om een ChristenUnie-lid te gaan, die me uiteindelijk naar Zwolle heeft gebracht. Van je partijleden moet je het soms echt hebben! Ik heb deze hulpvaardigheid zeer gewaardeerd.

Opmerkelijk nog deze week waren de uitlatingen van Mark Rutte over de vrijheid van meningsuiting. Daarin vloog hij wat uit de bocht met uitlatingen over ontkenning van de Holocaust. Ik heb op mijn weblog al eens vaker mijn verbazing uitgesproken over de 'nieuwe koers' van de VVD. het voelt niet goed. En ik vraag me oprecht af of men dit zo nodig heeft. Laat men toch bij de klassieke liberale inhoud blijven. Daarmee zal men eerder PVV-kiezers terughalen dan met dit soort gedoe.

Het kabinet heeft overigens besloten het artikel over godslastering in het wetboek van strafrecht niet te schrappen. Er komt ook geen uitbreiding en/of verduidelijking van andere artikelen. Ik vind dat goed nieuws. Dit heeft onze woordvoerder Ed Anker ook steeds in de richting van het kabinet uitgedragen. Nu is er nog steeds een kans dat er vanuit de Kamer een initiatief gaat komen. Dat zien we op een later moment wel. Het kabinet (inclusief onze bewindspersonen) ligt weer op de goede koers bij dit onderwerp. Daar kan ik alleen maar blij mee zijn.

Ik wens alle lezers van mijn weblog goede Pinksterdagen toe.

23 mei - week 21 - 2009

Sat, 23 May 2009 19:41:40 +0200

Deze week was het redelijk rustig. Drie dagen hard gewerkt en drie dagen wat rustiger aangedaan. Ik heb wel eens een slechtere balans in mijn leven gehad. Politiek gezien was het deze week ook redelijk rustig. De oppositie vraagt wel het ene na het andere spoeddebat aan. Daar komt op deze manier echter weinig uit. Het maakt onderwerpen soms al stuk voordat we er beter voorbereid over kunnen spreken. Zoals deze week het spoeddebat over de voorgenomen sluiting van gevangenissen. Als ChristenUnie laten we een enkele keer dit soort debatten 'gewoon' lopen. Politiek is prioriteiten stellen. Ook als het om dat soort zaken gaat.

De grote hoeveelheid debatten heeft - zo denk ik - ondermeer te maken met de nadere verkiezingen voor het Europees Parlement. daar kruipen we steeds meer naar toe. Voor zover ik het kan overzien gaat het goed met de ChristenUnie-campagne. Ik kom onze lijsttrekker Peter van Dalen in de media in ieder geval steeds meer tegen. Energiek en enthousiast als altijd. Op naar 4 juni!

Deze week heb ik me met verschillende zaken bezig gehouden. Onder meer met het initiatief wetsvoorstel anti-kraak. We zijn nu bezig met de beantwoording van de schriftelijke vragen. Maandag ook nog een bestuursvergadering gehad van de stichting Parlementaire Geschiedenis. Dat is één van de (onbetaalde) nevenfuncties die ik heb. Ik heb er in de loop van de tijd veel afgestoten, maar als historicus vind ik dit nog leuk om te doen. Zo ben ik ook nog voorzitter van de stichting Collectie Zwolle 1940-1945.

Over geschiedenis gesproken. Vrijdag belde mijn collega Eddy van Hijum (CDA) me op met de vraag of ik mee wilde doen met schriftelijke vragen aan minister Plasterk. De vragen gaan over vier beelden die ooit gemaakt zijn voor het praalgraf van de Zwolse baron Joan Derk van der Capellen tot den Pol. Ook wel bekend van zijn (toen anoniem gepubliceerde) pamflet 'aan het volk van Nederland'. De beelden bevinden zich nog steeds in Rome en hadden al in 1789 (!) naar Zwolle moeten komen. Omdat Nederland toen bezet was door Pruisische troepen is dat niet doorgegaan. En later is het er niet meer van gekomen.

Ruim twee eeuwen later worden er alsnog pogingen gedaan alsnog deze unieke beeldengroep naar Zwolle te krijgen. Samen met van Eddy Hijum heb ik minister Plasterk nu gevraagd te bezien welke bijdrage hij hieraan kan leveren. Er zijn voor deze minister slechtere onderwerpen om zich mee bezig te houden. Maandag heb ik overigens nog met hem de lunch gebruikt. Altijd goed om even bij te praten over lopende zaken.

Dinsdagavond ben ik nog aanwezig geweest bij de vergadering van het Landelijk Bestuur van de ChristenUnie. Vanuit mijn functie als fractievoorzitter ben ik adviseur van het bestuur. Woensdagavond was ik te gast bij RTV Oost met ds de Fijter (oud-voorzitter van de synode van de PKN). Samen spraken we over de rol van religie in de samenleving. Dit is afgelopen vrijdag uitgezonden. Donderdagmiddag was ik te gast bij het radioprogramma Standpunt Nl om ook over een soortgelijk onderwerp te spreken. Al weken geleden had men mij hiervoor vastgelegd.

Verder rustig aan gedaan. Vrijdag nog op pad geweest in Overijssel. Met mijn gehandicapte zus Idelette en mijn moeder zijn we bij de vijvertuinen van Ada Hofman in Loozen (gemeente Hardenberg) wezen kijken. Geweldig om te zien. Heerlijk om er zo even uit te zijn. Vandaag (zaterdag 23 mei) vieren we de verjaardag van mijn nu zeventien jarige dochter Lotte. Er valt buiten de politiek nog genoeg te genieten. Ik hoop niet dat u mij dit kwalijk neemt.

Mist u nog wat? Nee, ik zeg niet over de breuk tussen Jan Smit en Yolanthe nog wat. Daarvoor verwijs ik door naar de minister-president. Er zijn zaken waar ik me als fractievoorzitter van de ChristenUnie echt niet mee bezig wil houden.

16 mei - week 20 - 2009

Sat, 16 May 2009 16:59:05 +0200

De eerste vergaderweek na het meireces was weer een week vol met afwisseling. De Tweede Kamer begon direct met het aanvragen van 'slechts' vijf (spoed) debatten. Zo, we zijn weer van straat. Toch ben ik deze week zelf veel op pad geweest. Ik had een groot aantal spreekbeurten in de agenda staan. Zo was ik onder meer in Deventer, Staphorst en op Urk. Laatstgenoemde bijeenkomst stond in het teken van de Europese Verkiezingen.

Ja, die verkiezingen komen er nu snel aan. De campagnebus toert door het land. Deze week was onze lijsttrekker Peter van Dalen en zijn mensen onder meer in Groningen, Friesland, Overijssel en Flevoland. De afsluiting in Flevoland werd op Urk gehouden. Dat is om meerdere redenen bijzonder. Onder meer vanwege het feit dat 91 procent op Urk destijds (terecht) tegen de Europese grondwet heeft gestemd. Het was een goede avond.

Ik vind dat nationale politici terughoudendheid moeten betrachten bij deze campagne. Maar het is wel goed de campagne te ondersteunen. Als ChristenUnie hebben we zowel in de formatie als daarna met overtuiging de nee-stem van veel kiezers vertolkt. Het is goed om uitleg te geven over de wijze waarop dat gebeurd is. Ik merk dat de realistische wijze waarop wij naar Europa kijken aanslaat bij veel mensen. Dat is fijn. Nu moeten we er wel voor zorgen dat mensen ook daadwerkelijk 4 juni de gang naar het stemlokaal maken. En dat is bij deze verkiezingen niet vanzelfsprekend.

Op Curacao is de gang naar de stemlokalen afgelopen vrijdag goed gemaakt. Cynthia Ortega, onze woordvoerder op dit terrein, heeft vrijdagnacht tot 05.00 uur op het randje van haar stoel gezeten. Zo spannend was het. De voorstemmers van het referendum over de bestuurlijke vernieuwingen hebben uiteindelijk een nipte meerderheid behaald. Daar ben ik blij mee. Al zal er nu wel veel geinvesteerd moeten worden in de onderlinge verhoudingen. Het referendum heeft het eiland (maar ook de Antillianen in Nederland) tot op het bot verdeeld. Ik hoop dat men dit met elkaar kan opbrengen.

Mijn spreekbeurt in Deventer ging over actuele politieke zaken. Altijd fijn om met de achterban hierover in gesprek te gaan. Ik proefde veel steun voor onze inzet. Dat stimuleert. Een dag later was ik in Staphorst om te spreken voor de plaatselijke afdeling van de Bond tegen het Vloeken. Dat was voor mij voor het eerst. Ik heb met hen gesproken over de discussie over artikel 147 WvS, het verbod op smadelijke godslastering. Deze discussie is in de Tweede Kamer nog niet afgelopen. Het maakte bij de aanwezigen veel los. Goed om dan daar met elkaar over van gedachten te kunnen wisselen.

Vrijdagmorgen was ik weer vroeg op pad. Nu naar Amersfoort om te spreken op een bijeenkomst van het wetenschappelijk instituut van de ChristenUnie. Ik heb mijn gedachten laten gaan over de aanpak van de kredietcrisis en hoe we daar naar de toekomst verder mee om zouden moeten gaan. Gemakshalve verwijs ik naar een verslag over deze bijeenkomst in het Nederlands Dagblad. http://www.nd.nl/artikelen/2009/mei/15/genoegen-nemen-met-minder-welvaart

Ik blijf het van belang vinden dat we ook na het uitbrengen van het crisisakkoord blijven nadenken over dit soort onderwerpen. Fijn dat mijn partij daar zo actief in is. De laatste cijfers van het CBS geven ook aan dat we er nog steeds niet zijn. Het laatste wat we nu moeten doen is denken dat we weer kunnen over gaan tot de economische orde van de dag.

Zaterdagmorgen ben ik nog met mijn collega's Halsema en Hamer te gast geweest bij Tros Kamerbreed. Ook daar gesproken over de crisis en het vrijdag naar buiten gekomen verantwoordingsverslag van het kabinet. Daaruit blijkt dat het kabinet goed op stoom ligt. Maar ook hier geldt dat men niet moet gaan achterover leunen.

Zaterdagmiddag eindelijk even tijd voor thuis. Ik ben gezellig op de heide gaan wandelen met Marjette. Ook hebben we nog even een kopje koffie gedronken in Heerde. Bij terugkomst bij onze auto zat er een briefje onder de ruitenwisser. 'Helaas een ongelukje'. Jawel, flinke schade aan de achterzijde van de auto. Even slikken. Dat gaan we vanavond ook doen in Zeewolde. Daar zullen de chef-koks Ernst Cramer en Ed Anker (in het dagelijks leven kamerleden voor de ChristenUnie) een geweldige maaltijd gaan voorzetten aan de fractie. Ik verheug me er nu al op.

9 mei - week 19 - 2009

Sat, 09 May 2009 13:12:17 +0200

Het meireces ligt weer achter mij. Ik ben in het reces een weekje naar Turkije geweest. Samen met mijn mijn echtgenote Marjette en onze jongste twee dochters. Even echt afstand nemen van mijn werk. Daar moet ik echt het land voor uit. We hebben genoten van elkaar, het mooie weer en al het moois wat een land als Turkije te bieden heeft. Ik ben weer helemaal opgeladen voor de laatsten politieke horde naar het zomerreces toe. Vorig jaar was dat een hele heftige periode. Dat zou zomaar weer een keer kunnen gebeuren. De enige zekerheid die je namelijk in de politiek hebt, is dat alles onzeker is.

Nog even Turkije. Ik ben er ooit eerder geweest. Mijn indruk is dat het land zich razendsnel aan het ontwikkelen is. Nu moeten we ook niet net doen als of Turkije in alles een achtergesteld land zou zijn. Het land kent een indrukwekkende geschiedenis. In de tijd van de Ottomanen (14e - 20e eeuw) was het een wereldrijk. Istanbul was ooit het roemruchtige Constantinopel.

Politiek gezien is Turkije vaak onderwerp van gesprek. Nu weer tijdens de campagne voor de verkiezing van het Europees parlement. Als ChristenUnie zijn wij niet tegen samenwerking met Turkije. Sterker nog, dat is erg belangrijk. Turkije vormt een belangrijke brug tussen Europa en het Midden Oosten. Toetreding tot de Europese Unie zien wij echter niet zitten. Daar zijn we al jarenlang glashelder over.

Niet vanwege het feit dat Turkije een overwegend islamitisch land is. Dat is geen wegingsfactor voor toetreding. Al zou toetreding van een land met meer dan 70 miljoen inwoners en een overwegende islamitische cultuur wel wat betekenen. Voor ons is hét argument om tegen toetreding van Turkije tot de EU te zijn het harde geografische gegeven dat Turkije geen Europees land is.

In 2005 is echter tegen onze zin besloten met Turkije toetredingsgesprekken aan te gaan. De ontwikkeling daarvan loopt niet goed. Zo blijft Turkije bij het ontkennen van de staat Cyprus, gaat het met de mensenrechten nog steeds niet goed en zo is er nog wel meer te noemen. Mij valt op dat de meeste lijsttrekkers van partijen die voor het aangaan van toetredingsgesprekken waren, nu erg afhoudende teksten loslaten. Zouden daar inhoudelijke of electorale argumenten achter schuil gaan?

Ik heb me tijdens mijn korte vakantie niet teveel met politiek beziggehouden. Al blijft het wel bijzonder om de gehele vakantie 'gewoon' in euro's te kunnen afrekenen. De campagne voor de Europese Verkiezingen begint overigens behoorlijk op gang te komen. Ik heb donderdagavond de discussie tussen de lijsttrekkers in het programma Pauw en Witteman gezien. Ik vraag me af of burgers van dergelijke debatten veel wijzer worden. Peter van Dalen (onze lijsttrekker) bleef overigens rustig en inhoudelijk. Zo mogen we hem graag zien.

Tijdens mijn vakantie werd Nederland opgeschrikt door het verschrikkelijke drame tijdens Koninginnedag. Via BVN (een samenwerkingsverband tussen de Nederlandse Publieke Omroep, de Wereldomroep en de VRT) heb ik op mijn vakantieadres het allemaal kunnen volgen. Uiteraard is er ook overleg met de fractie geweest. We hebben als fractie lang gewacht met het geven van een publieke reactie. Veel was niet duidelijk. Eigenlijk nog steeds niet. Wat een drama. In de eerste plaats voor de familieleden van de slachtoffers, de familie van de omgekomen veroorzaker van het drama, de gewonden en iedereen die op één of andere manier erbij betrokken is geweest. waaronder ook de leden van ons Koninklijk Huis.

De reacties van het Koninklijk Huis hebben wij geraakt. Met name de eerste reactie van HM Koningin Beatrix. Ook hun meeleven na de ramp was hartverwarmend. We zullen de uitkomsten van het onderzoek naar de ramp nu eerst maar moeten afwachten. Voor mij staat één ding wel vast: we blijven koninginnedag vieren. Al zullen we de viering van koninginnedag 2009 niet snel meer vergeten.

In het reces ook enige ophef over een brief van Plasterk aan scholen waarin hij hen erop wijst geen homoseksuele docenten te mogen weigeren. Bijzonder dat dit soort brieven altijd in recessen verstuurd worden. Ik vind de timing van deze brief niet zo goed. Er loopt nog een discussie over de Algemene Wet Gelijke Behandeling (AWGB). Daarover is door de regering een advies gevraagd aan de Raad van State. Jammer dat Plasterk daar niet even op kon wachten. Op deze manier veroorzaakt hij onnodig veel onrust. Uiteindelijk gaat het hier om de vraag hoe vrij besturen van instellingen (zoals scholen) zijn om een eigen personeelsbeleid te voeren. Een zeer fundamentele zaak.

De politiek moet wat ons betreft niet op de stoel van besturen gaan zitten. Als besturen daarin niet niet goed bezig zouden zijn (en dan hebben we het niet alleen over homoseksualiteit, maar het kan bv ook gaan om iemand die een hoofddoekje wil dragen of andere gedragingen waar discussie over ontstaat), dan staat altijd de weg naar de commissie Gelijke Behandeling of de rechter open. Onze woordvoerder Ed Anker heeft schriftelijke vragen over deze zaak gesteld. Zie daarvoor: http://www.christenunie.nl/nl/k/n91/news/view/346148/48130/Plasterk-moet-scholenbrief-ophelderen.html

25 april - week 17 - 2009

Sun, 26 Apr 2009 22:10:03 +0200

Vraag: wat hebben de kievitsbloem en de JSF met elkaar te maken. Antwoord: niets. Maar het waren voor mij deze week wel de twee uitersten waar ik mee te maken had. Zaterdagmiddag vond ik na enig speurwerk met mijn vrouw Marjette de uiterst zeldzame kievitsbloem in het prachtige park Engelse Werk in mijn woonplaats Zwolle. De rust van het park en de aanblik van de prachtige kievitsbloem stonden in schril contrast met de onrustige discussies over de JSF van de dagen ervoor. Ik kijk terug op een heftige week. Lange tijd heb ik niet geweten waar we met de discussies over de JSF als coalitie zouden gaan landen. We zijn er uiteindelijk op een naar mijn mening bevredigende manier uit gekomen. Maar het heeft wel veel energie gekost. Niet verkeerd dat we de komende tijd ook even afstand van alles kunnen nemen.

Daar was deze week nog geen sprake van. De spanningen m.b.t. de JSF liepen hoog op. Als ChristenUnie hadden we ook vragen bij het kabinetsvoorstel om twee testtoestellen aan te schaffen. Dat was het besluit waar we deze week voor stonden. Niet meer en niet minder. Aanschaf van twee testtoestellen is nodig om in 2011 definitief aan de operationele testfase van de JSF te kunnen deelnemen.

Vanwege onduidelijkheid over de prijs van het tweede toestel en ook de geluidscontouren, had onze woordvoerder Joël Voordewind al enkele weken geleden voorgesteld ons nu te beperken tot aanschaf van één toestel. Daar weten we de prijs al van. Het CDA wilde het kabinet volledig volgen (dus twee toestellen aanschaffen) en de PvdA liet weten vanwege de nog aanwezige onduidelijkheden nu helemaal geen besluit over testtoestellen te willen nemen. Consequentie daarvan zou zijn dat deelname aan de testfase definitief voorbij is. Al met al drie verschillende opstellingen. Kom daar maar eens uit.

Er is de afgelopen week veel overleg geweest. Uiteindelijk hebben we donderdag besloten de staatssecretaris wel ruimte te geven tot het aangaan van verplichtingen voor de productie van de eerste tranche testtoestellen. Daarin participeren we met Groot-Brittannië en de VS. Materieel betekent dit besluit dat het eerste toestel in productie kan worden genomen. Volgend jaar (dan is dat toestel nog niet klaar) beslissen we definitief. Dan hebben we alle informatie over de prijs, geluidscontouren en ook de businesscase. Als dat besluit positief is, gaat de productie van het eerste toestel gewoon door en tekenen we ook voor het tweede toestel. Mochten we echter volgend jaar besluiten niet verder te gaan, dan nemen de VS en Groot-Britannië het reeds voor ons in productie genomen eerste testtoestel over. Op dat moment uitstappen kost wel 20 miljoen euro. Maar als we nu al beslist hadden niet door te gaan (een voorstel van de SP), zouden we hetzelfde bedrag kwijt zijn geweest.

Met het nu genomen besluit houden we zicht op deelname aan de operationele testfase in 2011. Ook hebben we besloten de definitieve aanschaf van een serie toestellen uit te stellen tot 2012. In het coalitieakkoord hadden we afgesproken dat al in 2010 te doen. Gezien de tijd waarin we leven (kredietcrisis) heb ik er geen moeite mee die beslissing uit te stellen. Het kan ook, volgens het nu bekend zijnde bestelschema (uiterste jaar van bestellen in 2012, eerste levering in 2014). Al met al zijn we er goed uitgekomen. Juist vanwege de nog aanwezige onduidelijkheden is het goed om zeer afgemeten beslissingen te nemen. En het aanschafbesluit in 2012 maakt duidelijk dat we geen geraffineerde spelletjes spelen. Een nieuw kabinet zal uiteindelijk de definitieve keuze moeten maken.

Het was spannend deze week. We hebben - dat was onvermijdelijk - meerdere malen overleg met elkaar moeten hebben. Uiteindelijk hebben we als fractievoorzitters (in nauw overleg met onze woordvoerders) knopen doorgehakt. Ik heb vanuit mijn verantwoordelijkheid mijn steentje daaraan bijgedragen. Het uiteindelijke resultaat sloot goed aan bij de inzet die we als ChristenUnie hadden gehad. Maar het was ook goed te verdedigen door zowel CDA als PvdA. En het kabinet kon met deze uitkomst leven. Staatssecretaris de Vries wekte tijdens het debat zelfs de indruk dat hij de uitkomst zelf bedacht had.

Een ander lastig onderwerp deze week was de stemming over een motie van de collega's De Krom/Verdonk waarin werd uitgesproken dat de reeds bij Defensie aangestelde islamitische geestelijk verzorger Eddaoudi moest worden ontslagen vanwege eerder gedane omstreden uitspraken. Uitspraken waar hij inmiddels afstand van heeft gedaan.

De ChristenUniefractie heeft zich bewust terughoudend opgesteld in het debat over Eddaoudi, vanwege de strikte scheiding van verantwoordelijkheden tussen het ministerie van Defensie enerzijds en de ‘zendende instantie' anderzijds door wie Eddaoudi als kandidaat is aangedragen. Ook de argumentatie van de VVD/Verdonk-motie was reden voor de ChristenUnie reden zich van deze parlementaire ontslageis te distantiëren. Onze woordvoerder Voordewind zei daarover het volgende: ,,In de motie stond dat Eddaoudi zou moeten wijken omdat hij uitspraken heeft gedaan die in strijd zijn met ‘normen en waarden waarvoor de Nederlandse samenleving staat'. Dat is een gevaarlijke formulering. Gaan we straks ook legerpredikanten ontslaan vanwege bijbelse standpunten die tegendraads klinken ten opzichte van heersende opvattingen? Nederland heeft een democratische rechtsorde die moet worden gerespecteerd, maar geen meerderheidsmoraal die iedereen moet belijden. Deze motie zou een gevaarlijk precedent scheppen.''

Eddaoudi heeft in columns wel uitspraken gedaan die volgens de ChristenUnie zo omstreden zijn dat hij niet zonder meer in aanmerking kwam voor een functie als geestelijk verzorger. Nogmaals onze woordvoerder Voordewind: ,,Wij hebben daar met afschuw kennis van genomen. En voor een bediening als geestelijk verzorger moet je niet opspraak zijn, maar vertrouwen genieten. Dat zou een rol moeten spelen bij aanstellingen als deze. Doorslaggevend is echter dat Eddaoudi een en andermaal afstand heeft genomen van wat hij eerder geschreven heeft. En dan geeft voor ons de vertrouwensregel de doorslag: de Kamer vertrouwt de staatssecretaris tot het tegendeel blijkt.''

De motie werd uiteindelijk nipt verworpen. Als de motie was aangenomen, had staatssecretaris De Vries een groot probleem gehad. Hij zou de motie niet kunnen uitvoeren. De geestelijk verzorger is namelijk al aangenomen. Het had ongetwijfdeld tot een volgende motie geleidt: een motie van afkeuring. Het CDA stemde desondanks voor de motie De Krom/Verdonk. Hun woordvoerder had zich in het debat zo stevig uitgelaten dat er geen terugweg meer was. Ik merkte intussen wel dat het CDA blij was dat de motie verworpen werd. Ik sluit niet uit dat de wetenschap vooraf dat de motie toch verworpen zou worden, het uiteindelijke stemgedrag van de CDA-fractie beinvloed heeft.

De SGP stemde - zonder stemverklaring - ook vóór de motie. Ondanks het feit dat de motie begon met de uitspraak dat het vanzelfsprekend is dat Defensie geestelijk verzorgers heeft van diverse geloofsovertuigingen, dus ook islamitische. Daar is de SGP echter tegen; ze proberen zich daarmee zelfs te profileren in advertenties in dagbladen. Daarin verschilt de ChristenUnie met de SGP. Vrijheid van godsdienst en vrijheid van geweten zijn voor ons een belangrijke zaken om ons voor in te zetten. Dat kun je niet exclusief voor christenen doen. Bij een onderwerp als dit zie je het spanningsveld waarin de SGP verkeert met hun (theocratische) visie op de overheid, democratie en geestelijke vrijheid. Juist vandaag las ik een interview met de vertrekkend voorzitter van de SGP-Jongeren, Jan Kloosterman. Hij signaleert dat de SGP met een zoektocht bezig is over de vraag welke ruimte je andersdenkenden gunt. Ik ben benieuwd waar men uiteindelijk zal uitkomen.

Deze week tussen alle drukte door nog een aantal andere dingen gedaan. Maandag onder meer een goed gesprek gehad met vertegenwoordigers van het reformatorisch onderwijs. Men vertelde mij dat er steeds meer docenten in hun achterban zijn die ChristenUnie stemmen en soms ook vertegenwoordigen. Ook al was dat niet het geval geweest, zo heb ik gezegd, had ik nog open gestaan voor een gesprek. Ook uit mijn vorige werkkringen weet ik dat het reformatorisch onderwijs zeer vooruitstrevend bezig is. Hun onderwijs is ook van hoge kwaliteit. Bij onderwijsvernieuwingen zijn er een aantal reformatorische scholen die voorop lopen. Goed om met hen over een aantal actuele onderwijszaken te spreken.

Dinsdag heb ik nog gesproken tijdens de residentiepauzedienst in den Haag. Bijzonder om midden op de dag - ik moest er de fractievergadering voortijdig voor verlaten - de serene rust van een kerkgebouw op te zoeken en stil te staan bij zaken die de alledaagse politiek overstijgen. Hoewel, ik mocht spreken over het onderwerp rust en ontkwam er niet aan iets te zeggen over de huidige discussie over de winkeltijdenwet. Een discussie die vorige week zondag weer oplaaide toen een supermarkt in Amsterdam-Noord tegen een rechterlijke uitspraak in de deuren open deed.

Vrijdag ben ik nog naar Assen gegaan om de 94e herdenking van De Armeense Genocide te herdenken. Het gaat hier om een in 1915 gepleegde volkerenmoord op circa anderhalfmiljoen Armeniërs en enkele andere bevolkingsgroepen, die gepleegd werd in het Ottomaanse Rijk ten tijde van het regime van de Jonge Turken. Ik heb meegelopen in een stille tocht, de aanwezigen kort toegesproken en een bloem gelegd bij het herdenkingsmonument. Als ChristenUnie vragen we al jarenlang aandacht voor deze zaak. We werken al enkele jaren aan een initiatiefwetsvoorstel dat ontkenning van genocide strafbaar moet maken. Dit wetsvoorstel en onderwerp roept veel verzet op. Met name ook uit Turkse kring. Geen reden om dan te stoppen. Al is het moeizaam om politieke steun te krijgen.

De komende twee weken genieten wij van het mei-reces. Ik zal in ieder geval een weekje weg zijn. Even wat bijkomen na een uiterst drukke tijd. Dat betekent dat uw mijn weblog in ieder geval volgende week zal moeten missen. Ik hoop me over twee weken weer te melden. Tot dan.

18 april - week 16 - 2009

Sat, 18 Apr 2009 13:50:45 +0200

De week begon rustig met de Paasdagen. Ik heb er van genoten. Zondag twee prachtige kerkdiensten bijgewoond. En maandag met de familie op pad geweest. We hebben outdoor activiteiten gedaan. Zo zat ik onderandere boven in een klimwand, kroop ik in het donker door een rioleringsbuis en wist ik (als een van de weinige) droog met een touw over een vijver heen te komen. Gezellig om zo mijn gezin deze dagen door te brengen. We hebben er met elkaar van genoten. Dinsdagmorgen weer naar den Haag. En toen ik donderdagavond tegen middennacht mijn huis in Zwolle weer binnenstapte was er weer van alles gebeurd. Rust wordt ons in deze tijd nauwelijks gegeven.

Deze week veel ophef over onder andere de JSF en gastouderopvang. Zonder dat er al besluiten zijn genomen zorgden mediaberichten al voor de nodige ophef. Volgens de Telegraaf van afgelopen dinsdag zou er een compromis in de coalitie bereikt zijn over de JSF. Het klopt dat dit onderwerp nu speelt en dat er nagedacht wordt over wat wijsheid in dezen is. Dat is ook nodig. Volgende week zal er namelijk een overleg in de Tweede Kamer over dit onderwerp plaatsvinden. Vraag die dan centraal staat is of Nederland mee gaat doen aan de operationele testfase van de JSF. Als fractie zullen we dinsdag definitief de balans opmaken.

De informale gastouderopvang zou geschrapt worden. Daartoe zou het kabinet vrijdag beslissen. Zo werd er deze week in de media aangegeven. Merkwaardig. Er ligt op dit moment in de Tweede Kamer al een wetsvoorstel waarin een enkele maanden geleden bereikt compromis is uitgewerkt. Met daarin nog steeds ruimte voor informale gastouderopvang. Vanwege de enorme groei en moeilijke beheersbaarheid van deze vorm van kinderopvang is in het wetsvoorstel de mogelijkheid van subsidiering al sterk teruggebracht.

Als ChristenUnie hechten we aan keuzevrijheid voor ouders als het om kinderopvang gaat. We voelen er niets voor dat alleen ouders die hun kind naar de (duurdere) kinderdagcentra sturen subsidie zouden krijgen. In het coalitieakkoord hebben we daar ook andere afspraken over gemaakt. Letterlijk staat daarin: tweeverdieners die gebruik maken van informele kinderopvang krijgen een betere toegang tot financiële ondersteuning. Vrijdag heeft staatssecretaris Dijksma na afloop van de kabinetsvergadering benadrukt ook aan die keuzevrijheid te hechten. Het kabinet had nog geen besluit genomen. Dat zal Volgende week gebeuren. We wachten dat met belangstelling af.

Deze week heb ik als woorvoerder onderwijs weer eens deelgenomen aan een overleg. Dat was in alle drukte in de afgelopen weken niet meer gebeurd. Gelukkig had ik in de personen van Ed Anker, Ernst Cramer en Joel Voordewind (media) wel goede vervangers. Woensdagmiddag heb ik echter wle meegedaan aan het vier uur durende notaoverleg MBO. De staatssecretaris heeft van ons ruimte gekregen om vanaf augustus 2010 in het MBO het zogenaamde competentiegericht onderwijs door te voeren. Vanaf dat jaar voor alle eerste jaars en in 2013/2014 voor alle leerlingen. Er is wel ruimte gegeven voor uitzonderingen als instellingen met goede redenen kunnen aangeven dat ze er nog niet helemaal klaar voor zijn.

Een Kamermeerderheid steunt de plannen van het kabinet. Ik heb zelf - met steun van college Biskop (CDA) - een motie ingediend waarin nog wel enkele randvoorwaarden worden genoemd (o.a. bedrijfsvoering en kwalificatiedossiers). Ook heb ik een motie ingediend dat leerlingen met een beperking extra ondersteuning zullen krijgen. Beide moties zullen het dinsdag wel gaan halen.

Deze week hebben de fractievoorzitters besloten dat er een parlementair onderzoek zal komen naar de kredietcrisis. Een voorstel daartoe dat was voorbereid door de coalitiepartijen kreeg steun. Mijn collega's hebben mij gevraagd met een voordracht voor een voorzitter te komen. Daarover heb ik in de afgelopen dagen met de meeste fractievoorzitters gesprekken gevoerd. Maandag zal ik nog een tweetal gesprekken voeren. Ik waardeer het vertrouwen dat men in mij heeft. Ik ga ervan uit dat ik dinsdag met een voordracht naar mijn collega-fractievoorzitters terug kan keren. Bijzonder zo'n klusje tussendoor. Even iets heel anders.

Het kabinet heeft vrijdag de voorjaarsnota vastgesteld. Dat was voor een groot deel de uitwerking van het crisisakkoord. Ik ben benieuwd wat er straks naar ons toe zal komen. We zullen nog voor het zomerreces een debat over de voorjaarsnota hebben. Ik hoop dat het ook gaat lukken om nog voor het zomerreces een debat te hebben over het initiatief wetsvoorstel anti-kraak en leegstandsbeheer. Met mijn mede-initiatiefnemers heb ik daarover deze week nog een gesprek gehad met minister Hirsch Ballin.

Burgemeester Cohen van Amsterdam riep deze week weer opnieuw dat dit wetsvoorstel echt niet nodig is. Uit een peiling van de Telegraaf blijkt dat veel burgers (en ook wij als initiatiefnemers) het niet met hem eens zijn. Laat nu de Tweede Kamer zich maar eens uitspreken. Ik kijk uit naar het debat. De schriftelijke ronde is deze week afgerond. We gaan nu hard werken aan beantwoording van de vragen, er zal nog een hoorzitting gehouden worden, en dan is het eindelijk zover.

11 april - week 15 - 2009

Mon, 13 Apr 2009 19:39:14 +0200

Deze week was twee dagen in Brussel. Ik was daar met de groep waarmee ik in november vorig jaar de presidentsverkiezingen in de VS heb bezocht. Mensen in leidinggevende posities uit de wereld van de media, wetenschap, bedrijfsleven en politiek. Boeiend om elkaar weer te ontmoeten en te spreken over leiderschap en de (zorgwekkende) ontwikkelingen in de media. Ik ervaar het als uiterst plezierig om met een dergelijke club mensen contact te hebben.

We hebben tijdens ons bezoek aan Brussel nog een gesprek gehad met Eurocommissaris Kroes en de plv. permanente vertegenwoordiger van Nederland bij de EU, de heer Kok. Ook het Europarlement nog kort bezocht. Omdat wij te laat waren, konden we slechts kort in de hal spreken met EP-lid Cornelis Visser. Toch nog even een EP-lid in levende lijve gezien.

Dat zal de komende weken nog wel wat vaker gebeuren. De EP-verkiezingen komen er snel aan (4 juni a.s.). De lijsttrekker voor de ChristenUnie is Peter van Dalen. Zijn naam viel de afgelopen week al in Brussel. Ik heb veel vertrouwen in Peter. Met zijn ervaring zal hij het goed gaan doen.

Ik hoop dat Peter in de komende weken tijd en ruimte krijgt om de ChristenUnie-visie op Europa uit te dragen. Dat zal in al dat mediageweld nog hard werken worden. Op de site van de ChristenUnie is voor de liefhebbers info genoeg te vinden over de verkiezingen. Ook een filmpje, dat in Brussel niet onopgemerkt was gebleven. Men (journalisten) wist niet zo goed wat men er van moest denken. Prima, denk ik dan. We moeten ook niet te voorspelbaar worden. Laat men maar over ons nadenken.

Maandagavond heb ik in Rotterdam nog een spreekbeurt gehouden over de aanpak van de kredietcrisis. Fijn om daar te zijn. De andere spreker was Remco Oosterhoff, ons raadslid in Rotterdam. We hebben in de ChristenUnie veel politiek talent. Remco hoort daar onmiskenbaar bij. Hij was in de afgelopen maanden ook voorzitter van de vertrouwenscommissie die een nieuwe burgemeester voor Rotterdam moest uitkiezen. Bijzonder als men een raadslid van een eenpersoonsfractie een dergelijke belangrijke taak toevertrouwt. En dan te bedenken dat hij nog maar vanaf 2006 raadslid is.

Nu ik het toch over politiek talent heb. Het past in deze week om dan Mirjam Bikker te noemen. Mirjam is onze fractievoorzitter in de raad van Utrecht. In de afgelopen weken was zij betrokken bij de coalitievorming in Utrecht. Helaas noodzakelijk geworden door het vertrek van drie wethouders. Vrijdag is het gelukt om een nieuwe coalitie te presenteren. Petje af voor Mirjam. In 2006 voor het eerst raadslid geworden en inmiddels al tweemaal betrokken geweest bij een coalitievorming. Geweldig dat we in de ChristenUnie zoveel jong talent hebben. Ik ben trots op hen.

Voor de ChristenUnie is Piet van der Sluijs toegetreden tot het college van Utrecht. Piet was ooit wethouder in Gouda. Ik ken hem als een ervaren politicus. Dat kan Utrecht in deze fase goed gebruiken. Ik wens hem veel sterkte bij het oppakken van deze zware taak.

Dinsdagavond is mijn oudste dochter Esther weer veilig en wel teruggekomen uit India. Ze was daar de afgelopen elf weken voor haar studie. Ook heeft ze van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat rond te reizen. Heerlijk om haar weer in de armen te kunnen sluiten. En wat heeft ze een verhalen te vertellen.

Vrijdag ben ik met mijn echtgenote naar de uitvoering van de Mattheus Passion in Leiden geweest. Het was een prachtige uitvoering. 's Avonds net op tijd thuis om nog een kerkdienst bij te wonen in onze eigen kerkelijke gemeente. Goed om op zo'n dag letterlijk stilgezet te worden bij het Paas-evangelie. Anders gezegd en ervaren: bij de voet van het Kruis.

Tijdens de uitvoering van de Mattheus klonk ook het bekende Erbarme dich. Een indrukwekkende aria met de bekende tekst:

Erbarme dich,
Mein Gott,
Um meiner Zähren willen
Schaue hier,
Herz und Auge weint vor dir
Bitterlich.

Een dag later was ik bij een begrafenis waar dit indrukwekkende Erbarme dich opnieuw klonk. Het raakte me diep. De dood is en blijft een vijand. Een vijand om nooit aan te wennen. Vanuit mijn geloof put ik troost en kracht uit de wetenschap dat Jezus Christus de dood overwonnen heeft. Dat maakt Pasen voor mij tot het meest indrukwekkende christelijke feest. Ik wens alle lezers van mijn weblog gezegende Paasdagen toe.

3 april - week 14 - 2009

Fri, 03 Apr 2009 20:32:21 +0200

Deze week weer een poging gedaan in mijn 'normale' ritme te komen. Dat was wel nodig na de hectiek van de weken van crisisoverleg. Het weekend gebruikt om fysiek wat bij te komen. Anders gezegd: wat extra uurtjes slaap gehad. Maandag een keer thuis gewerkt. Vooral mails beantwoord met vragen over het crisisakkoord. Deze week met name tijd genomen voor wat ik maar nazorg crisisakkoord noem. Ik vind het belangrijk om dat te doen. Mensen hebben ook recht op enige uitleg bij de gemaakte keuzen.

Naast het beantwoorden van mails is er in partijverband de mogelijkheid geboden om telefonisch met de ChristenUnie-fractie en ook minister Rouvoet van gedachten te wisselen over het crisisakkoord. Woensdag was er van 09.00 tot 21.00 uur een telefoonlijn voor open gesteld.

We hadden een schema gemaakt en ik heb een drietal uren achter de telefoon gezeten. Het eerste uur viel precies in de lunchpauze. Omringd door twee journalisten werd er dat uur niet gebeld. Haha. Alleen mijn voorlichter belde een keer met verdraaide stem. Hij begon over de auto (zijn auto!) die veel te zien geweest was in het portret dat EenVandaag afgelopen zaterdag van mij had uitgezonden. Hij vond de auto prima bij de ChristenUnie passen. Ik kon het telefoontje wel waarderen. Het was toch 1 april, nietwaar.

Later op de dag wel serieuze telefoontjes gehad. Degene die belden hadden hun huiswerk vaak goed gedaan. Zeer gerichte vragen over onderdelen van het akkoord. Begrijpelijk ook veel vragen over de verhoging van de AOW-leeftijd. Daarover heb ik ook veel mails ontvangen. Er is begrip voor deze ingrijpende maatregel, maar ook vragen over de precieze invulling. Daar zullen we de komende maanden ook scherp op moeten zijn. Dat luistert namelijk nauw.

Dinsdag voor het eerst sinds drie weken weer eens een fractievergadering voorgezeten. Daar was de afgelopen weken niet van gekomen. We hadden dit keer zelfs gasten uit Bonaire en België. Ik had voor de fractie gebak laten aanrukken. Dat had iedereen wel verdiend na de grote inzet in de afgelopen weken.

Donderdagmiddag ben ik naar het Obadjaberaad geweest in Utrecht. Het Obadjaberaad is een tweejaarlijkse ontmoeting tussen christenleiders, die in beslotenheid met elkaar dilemma's delen. Een plezierig gezelschap bij elkaar. Er waren mensen die vanuit de ziekenhuiswereld ons meenamen in de keuzen waar ze dagelijks voor staan. Ik heb zelf iets mogen vertellen over mijn ervaringen als fractievoorzitter van een regeringspartij.

Vrijdag zou ik eigenlijk met de fractie een werkbezoek in Limburg afleggen. Alles afwegende heb ik er voor gekozen deze dag toch anders te besteden. De fractie kon dus een keer zonder mij op stap. 's Morgens heb ik zelf eerst weer een groot aantal mails weggewerkt. 's Middags met vrouwlief op stap gegaan. Dat had ze wel verdiend na mijn grote afwezigheid in de afgelopen weken. Morgen zal ik een deel van het congres van Christenen voor Israël in Rotterdam bijwonen. Dan ben ik dus ook weer op stap. Het was vrijdag heerlijk weer. We zijn in Blokzijl en Giethoorn geweest. Heerlijk bijgekomen.

28 maart - week 13 - 2009

Sat, 28 Mar 2009 17:36:32 +0100

Woensdagmiddag was het eindelijk zover. Na een kleine drie weken van onderhandelingen kwamen we tot gezamelijke conclusies. Er lag een uitgebalanceerd en verantwoord 'crisispakket' op tafel waarvoor ik graag mijn politieke verantwoordelijkheid wilde nemen. Circa 6 miljard aan investeringen in de jaren 2009 en 2010. Goede afspraken over begrotingsbeheersing vanaf 2011. En afspraken voor de langere termijn. Waaronder een afspraak om de AOW-leeftijd te gaan verhogen. Het is geen eenvoudig proces geweest om tot dit pakket te komen. Als het er eenmaal ligt ben je de weerbarstigheden van het voortraject ook weer snel vergeten. Het resultaat telt uiteindelijk. Voordat resultaat dragen CDA, PvdA en ChristenUnie een gezamelijke verantwoordelijkheid. Fijn dat we dit uiteindelijk met elkaar hebben kunnen doen. Fijn ook dat we als ChristenUnie daar een eigen bijdrage aan hebben kunnen leveren. Ik ben er van overtuigd dat de coalitie sterker uit deze periode is gekomen. Mijn collega's van Geel en Hamer bevestigde dat woensdagavond toen we met elkaar in NOVA om tafel zaten.

De complete tekst van het afgesloten akkoord is terug te vinden op www.regering.nl. Voor de ChristenUnie springen er een aantal zaken uit. Alleerst komt het bedrag van het investeringspakket overeen met onze inzet (6 miljard). Veel aandacht en geld voor de aanpak van jeugdwerkloosheid, duurzaamheid en projecten als waterveiligheid. Voor de langere termijn ook voor onderwijs, kennis en innovatie.

Als ChristenUnie hadden we aangedrongen op goede afspraken voor het terugdringen van het begrotingstekort op moment dat de economie weer aan begint te trekken. Niet bezuinigen in tijden van crisis, maar wel onze verantwoordelijkheid nemen als dat weer mogelijk is. Waarschijnlijk in 2011. Daarover zijn nu goede afspraken gemaakt.

Van belang is ook de morele agenda. Er zijn veel misstanden geweest in de financiele sector. Daar moet ook aandacht voor zijn (o.a. beter toezicht en aanpak van exorbitante bonussen). Ik heb het tijdens debatten verscheidene malen gezegd: we kunnen na deze crisis niet weer overgaan tot de orde van de dag. Er moeten lessen getrokken worden uit de crisis. Het kabinet zal daar ook een bijdrage voor leveren.

Het is hard werken geweest deze week. Ik heb erg lange dagen gemaakt. Maandagmorgen vroeg begonnen en doorgewerkt tot in de kleine uurtjes. Ik geloof dat ik om 03.00 uur in mijn bed lag. Dinsdag werd het weer middennacht voordat we klaar waren. Woensdag wedr hetr opnieuw laat vanwege een optreden in Nova. Donderdag was de dag van het debat. We waren er tot circa 01.00 uur zoet mee. Ik ben nog naar huis gegaan (met dan aan Esmé die met de auto was) en lag opnieuw om 03.00 uur in mijn bed. Behoorlijk afgedraaid maar wel zeer tevreden over de afloop. Je moet er wat voor overhebben, maar dan heb je ook wat!

De maandag is uiteindelijk de dag geworden van de doorbraak in de onderhandelingen. Dinsdag hebben we als onderhandelaars het geheel afgerond. Dat kon nadat duidelijk was geworden dat het kabinet een akkoord had met de sociale partners. Een cruciaal akkoord voor de aanpak van de crisis in ons land. Dat moet in echt in samenhang met sociale partners gebeuren. Gelukkig dat iedereen zich daar uiteindelijk van bewust was.

Er is wat commotie ontstaan over uitlatingen van Agnes Jongerius (FNV) over de gemaakte afspraak over verhoging van de AOW in het crisisakkoord. Alsof de gemaakte afspraak van tafel zou zijn. Het kabinet heeft de SER de ruimte gegeven om voor 1 oktober met een alternatief te komen. Dat alternatief zal serieus bekeken worden. Het komen tot een sociaal akkoord (met daarin opgenomen de zo noodzakelijke loonmatiging) was van zo groot belang, dat dit zeer te verantwoorden is. Uiteraard moet het wel een breed gedragen alternatief zijn. dat betekent naar mijn mening dat de verschillende smaldelen in de SER (werknemers, werkgevers en de kroonleden) het wel met elkaar eens moeten worden. Dan gaat het om meer personen dan alleen mevrouw Jongerius. Of dat gaat lukken weten we over enige maanden. Ik denk dat het erg lastig zal worden, maar gun hen van harte de te gevraagde ruimte om toch een poging daartoe te doen.

Ophef was er donderdag ook over uitspraken van mijn collega van Geel in het debat over het crisisakkoord. Hij gaf aan dat er niet veel ruimte was voor veranderingen. Over gekozen bewoordingen kun je twisten. Maar hij heeft natuurlijk gelijk dat als er een akkoord ligt tussen coalitiepartijen de ruimte voor veranderingen niet groot is. Ik heb zelf aangegeven dat het kan als er voorstellen komen die door alledrie de coalitiepartijen gedragen kunnen worden. Die veranderingen zijn er op een aantal punten uiteindelijk gekomen. In totaal zijn er vijf coalitiemoties aangenomen. De door mij uitgesproken tekst in het debat is terug te vinden op www.christenunie.nl.

Voor Geert Wilders waren de woorden van collega van Geel de aanleiding om het debat voortijdig met zijn fractie te verlaten. Ik heb de beelden van dat vertrek later op televisie terug gezien. Ze marcheerde min of meer als fractie de plenaire vergaderzaal uit. Geert sloot de rij. Het deed me denken aan de titel van een boek van de door mij zeer gewaardeerde Amerikaanse historica Barbara Tuchman (overleden in 1989): The March of Folly. Triest dat dit gebeurd. Ook onnodig. Laat ik er niet meer woorden aan vuil maken.

Vrijdag nog een paar laatste interviews gehad (EenVandaag en de Volkskrant). Daarna even geen politiek. Gezellig met echtgenote Marjette de stad in gegaan. Ik heb mezelf getracteerd op de laatst uitgebrachte cd van Katie Melua. Wat een heerlijke muziek. Wat een stem. 's Avonds nog een reunie van onze reis naar Ethiopië.

21 maart - week 12 - 2009

Sun, 22 Mar 2009 19:30:49 +0100

Dit was de week van gaat het lukken of niet. Het werd uiteindelijk niet. Ik heb het over de onderhandelingen over de aanpak van de kredietcrisis. Afgelopen woensdag werd duidelijk dat we er deze week niet meer uit zouden komen. Dit mede vanwege het feit dat de minister-president naar de Europese Top in Brussel moest. Ook was er (deze) zaterdag het CDA-congres. We konden dus echt niet meer verder. Het is niet anders. Begin volgende week hervatten we de gezamenlijke gesprekken. Wat mij betreft worden dat de slotakkoorden van de onderhandelingen. Het heeft inmiddels lang genoeg geduurd. Al moet het resultaat wel goed zijn. Dat spreekt voor zich. Uiteindelijk is dat bepalend. Niet de hoeveelheid dagen die we erover hebben gedaan om tot een resultaat te komen.

De onderhandelingen zorgde voor een bijzonder weekje. Zowel maandag als dinsdag gezamelijke onderhandelingen. Beide dagen in het Catshuis. En hoewel vanaf dinsdag het gezamelijke overleg stil kwam te liggen, is er nog wel hard gewerkt. Veel overleggen in eigen kring. Maar ook bilateraaltjes met mijn collegefractievoorzitters Hamer en van Geel. Met sociale partners en andere externe adviseurs. En met het voorzitterschap van de onderhandelingen, de minister-president. Zo kruipen we voorwaarts naar een eindresultaat.

Om me heen bemerk ik een toenemend ongeduld over het uitblijven van een eindresultaat. Dat ongeduld begrijp ik goed. De Telegraaf kopte afgelopen donderdag met chocoladeletters: Beschamend! Ongetwijfeld bedoeld als geseling voor alle onderhandelaars. Hij kwam bij mij wel aan. Maar ik heb liever nu zo'n krantenkop, dan straks als er een eindresultaat bekend is. We spreken over grote onderwerpen. De impact van onze besluiten is groot. Snel klaar zijn is mooi, maar beter is een goed eindeindresultaat. We moeten het wel voor onze politieke verantwoording kunnen nemen.

Deze week ben ik gevolgd door EenVandaag. Zij maken een portret van mij in de serie 'de week van'. Dat wordt iedere zaterdag uitgezonden. Omdat het akkoord er nog niet is, volgen ze mij iets langer. Zo duikt er met enige regelmaat bij mijn activiteiten een cameraploeg op. Vrijdag waren ze er ook bij toen ik in mijn eigen woonplaats Zwolle (samen met collega-kamerleden Eddy van Hijum, Esmé Wiegman, Hans van Leeuwen en Anja Timmer) een werkbezoek aflegde. Dat stond al veel langer in de agenda. Mooi stukje Zwolle-promotie. Nooit verkeerd.

Zaterdagmorgen heb ik met mijn vrouw Marjette meegedaan aan Walk4Water. Voor mij was het de derde keer dat ik meedeed. De vorige twee keer heb ik vijftien kilometer hardgelopen. Dat zat er in deze weken echt niet in. We hebben tien kilometer gelopen op de dijk tussen Lelystad en Enkhuizen. Ook leuk. Er waren dit jaar ca. 600 deelnemers. De opbrengst van deze sponsorloop is bedoeld voor waterprojecten in Liberia. In oktober vorig jaar heb ik met eigen ogen in Ethiopië gezien hoe deze bijdragen het verschil kunnen maken in het leven van mensen. Prachtig om te zien dat er zoveel jonge mensen meeliepen.

Deze week was het debat over de nieuwe concessieperiode voor de publieke omroep. Dat is eigenlijk mijn onderwerp. Ik was er ook al weken mee bezig. Door alle drukte kon ik echter het debat niet doen. Gelukkig was Joël Voordewind voldoende gemotiveerd om het van mij over te nemen. Fijn als je als fractie zo met elkaar omgaat. Hij heeft het goed gedaan. Dank, Joël.

14 maart - week 11 - 2009

Sat, 14 Mar 2009 19:41:49 +0100

Het is zaterdagavond. Ik kijk terug op een uiterst intensieve week. De onderhandelingen over de aanpak van de economische crisis vraagt veel. Zowel mentaal als fysiek. Afgelopen maandag hebben we de draad van de besprekingen van vorige week weer opgepakt. Donderdagnacht gingen we uit elkaar met de afspraak om komende maandagmiddag weer verder te gaan. Helaas is het niet gelukt om vrijdag de besprekingen al af te ronden. Ik vind dat vervelend, maar wil me ook niet door de tijd laten opjagen. Er moet wel een akkoord komen waar we onze verantwoordelijkheid voor kunnen nemen. Ik hoop uiteraard wel dat dit niet langer gaat duren dan strikt nodig is.

Bij het schrijven van mijn weblog ervaar ik hetzelfde als bij het verlaten van de onderhandelingstafel. In deze fase kunnen we niet van alles en nog wat naar buiten communiceren. Dat brengt het komen tot een verantwoord akkoord alleen maar in gevaar. Het leidt ook tot onderlinge irritatie. Daarvan zagen we deze week ook enkele voorbeelden.

Men blijft ons wel om reacties vragen. Bijvoorbeeld als we het torentje verlaten. Ik begrijp dat. Maar dat loopt dan al snel uit op wat ik maar oefeningen in nietszeggendheid noem. Ik heb er deze week ook aan meegedaan, maar hoop wel dat dit snel afgelopen is. Dat kan alleen als het akkoord er ligt. Laat dat moment maar snel komen. Aan de ChristenUnie zal het in ieder geval niet liggen.

Deze weken trek ik veel met minister André Rouvoet op. We respecteren daarbij elkaars onderscheiden posities en verantwoordelijkheden. Het is ook niet zo dat ik in alles zijn opvattingen deel. Vanuit mijn verantwoordelijkheid als voorzitter van de Tweede Kamerfractie kan ik soms echt anders tegen zaken aankijken dan hij vanuit zijn verantwoordelijkheid als bewindspersoon doet. In dat opzicht is de huidige situatie echt anders dan de onderhandelingen over het coalitieakkoord van twee jaar geleden. Toen vertegenwoordigde we allebei de fractie van de ChristenUnie. Nu doe ik dat alleen.

In de afgelopen week ontstond er enige discussie over de samenstelling van de onderhandelingstafel. Wat deden die fractievoorzitters daar nu bij? Was dit niet in strijd met het dualisme waar ook de ChristenUnie altijd zo'n voorstander van is? Ik heb begrip voor deze discussie. Ik realiseer me zelf ook goed dat wat nu gaande is niet gewoon is. Maar dat geldt ook voor de situatie waarin we zijn terecht gekomen. Van te voren heb ik goed afgewogen wat in deze situatie wijsheid is. Dat was geen eenvoudige beslissing.

We spreken op dit moment over ingrijpende aanpassingen van het coalitieakkoord. De Tweede Kamerfracties van de coalitiepartijen zijn de eigenaren van dit akkoord. Deze aanpassingen kunnen dus niet buiten ons om afgesproken worden. In theorie kan het kabinet natuurlijk een pakket maatregelen neerleggen en daar de reactie van de Tweede Kamer over vragen. Gezien de enorme opgave waar we nu voor staan en de ingrijpendheid van de te nemen maatregelen zie ik dat echter niet als een werkbare situatie. Bewindspersonen gaan dan toch voordat ze een besluit nemen de fractievoorzitters sonderen. De nu gekozen werkwijze is dan te prefereren. Ik hoop wel dat we niet veel vaker in deze situatie zullen terechtkomen, maar zie het nu echt als onvermijdelijk.

Afgelopen woensdag was het biddag voor gewas en arbeid. In veel protestantse kerken worden dan speciale kerkdiensten gehouden. Ik ben zelf ook altijd gewend als het maar even kan naar de kerk te gaan. Woensdagavond leek die mogelijkheid vanwege de onderhandelingen in gevaar te komen. Omdat er die avond bilaterale gesprekken werden gevoerd met de voorzitter van de onderhandelingen (en ons gesprek pas om 21.00 uur was) kon ik toch nog een dienst bijwonen bij de Hervormde gemeente in de Bethlehemkerk te den Haag. Fijn om juist in deze tijd een moment van stilte en bezinning te hebben. Er werd in de kerk ook gebeden om wijsheid voor degene die in deze tijd van economische crisis zware beslissingen moeten nemen. Die wijsheid hebben we inderdaad hard nodig.

Dit weekend was het bestuurderscongres van de ChristenUnie. Daar ben ik ook nog bij geweest. Vrijdagmorgen ben ik na een paar uurtjes te hebben geslapen eerst naar huis gegaan. Daar heb ik nog een uurtje slaap gepakt en toen ben ik met mijn vrouw naar het congrescentrum in Lunteren gereden. We waren daar met circa 300 bestuuders bij elkaar. Vrijdagavond waren alle Tweede Kamerleden en ook de bewindspersonen erbij. Ik heb het congres als een warm bad ervaren. Er wordt erg met ons meegeleefd. Bemoedigend ook om met elkaar te spreken over de christelijk-sociale politiek van de ChristenUnie. Die is voor ons ook leidend bij de besprekingen over de aanpak van de economische crisis.

Ik ben met mijn vrouw tot zaterdagmiddag bij het congres gebleven. 's Ochtends heb ik in plaats van het bijwonen van workshops met mijn vrouw het partnerprogramma gevolgd. We hebben gekozen voor een heerlijke boswandeling. Kortom, even een moment van ontspanning in een tijd waarin ik al genoeg aan mijn hoofd heb. Bijzonder wat er allemaal in een bos te zien is. We hadden een begeleider bij ons die om de vijf meter wel iets bijzonders wist aan te wijzen. Daar loop je als argeloze wandelaar zo aan voorbij. Ook in het bos moet je je ogen en oren goed open houden. Het lijkt de politiek wel!