Arie Slob

het reces is begonnen

Sat, 03 Jul 2010 13:00:42 +0200

Donderdagavond is het zomerreces van de Tweede Kamer begonnen. Daarmee kwam voor mij persoonlijk (en vele anderen) een einde aan een zeer enerverende periode. Na het kerstreces is er in ieder geval heel erg veel gebeurd. De kabinetscrisis die ontstond, uiteindelijk de val van het kabinet, de gemeenteraadsverkiezingen, de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen, de tegenvallende uitslag voor de ChristenUnie, afscheid nemen van gewaardeerde collega's als Ernst Cramer en Ed Anker, starten met een 'nieuwe' ploeg mensen, ontwikkelingen rond de (in)formatie. Het hield niet op. Nu start een periode van rust. Even wat afstand nemen van de politiek. Het kost me moeite. Mijn hoofd is nog niet rustig. Maar dat is ook niet gek na zo'n periode. De rust zal ongetwijfeld komen. Daar heeft mijn gezin ook recht op. Ook van hen heeft de afgelopen periode veel gevraagd.

De afgelopen week was nog niet rustig. Ik heb nog een aantal debatten gevoerd. Onder andere het debat over het rapport van de commissie Scheltema. Een rapport dat snoeihard was over de gang van zaken rond de val van de DSB Bank. Geen twijfel mogelijk: er is wanbestuur geweest bij DSB. Met alle gevolgen van dien voor het aanzien van banken en bovenal de cliënten van deze bank. Het toezicht van met name De Nederlandsche Bank is ook onder de maat geweest. Met enige moeite wilde de president van DNB, de heer Wellink, dit dinsdagavond tijdens de hoorzitting erkennen.

Ik heb Wellink gevraagd of hij nu wel de juiste persoon is om het noodzakelijke veranderingsproces binnen DNB te leiden. Hij vond dat hij dit goed zou kunnen doen. In het debat met minister de Jager heb ik daar mijn vraagtekens bij geplaatst. Verder kon en wilde ik ook niet gaan. De Tweede Kamer gaat niet over het aanstellen of afzetten van de president van DNB. Over een maand ligt er een plan van aanpak. Daar zal uit moeten blijken of DNB de analyse en conclusies van het rapport van de commissie Scheltema zich eigen heeft gemaakt. We zullen het zien.

Wat deze week ook weer aandacht kreeg was de formatie van een nieuw kabinet. Dinsdagmiddag is er een Kamerdebat geweest over de stand van zaken rond de formatie. Veel aandacht in dat debat voor de PVV. Wilders is woedend dat hij zo aan de kant gezet is. Andere partijen probeerde het beeld neer te zetten dat hij zelf aan de kant is blijven staan. Met name de opstelling van Rutte viel daarin op. Twee weken geleden vond hij nog dat Wilders groot gelijk had dat hij niet zonder het CDA aan de onderhandelingen wilde beginnen.

Inmiddels is de heer Tjeenk Willink begonnen met gesprekken over de vorming van Paars-Plus. Op moment van schrijven zitten de heren en dame in den Haag om tafel. Als ik in de wandelgangen met VVD-ers spreek, zien ze deze coalitie niet echt zitten. PvdA, GL en D66 willen niets liever dan dit. We zullen zien waar het op uit gaat lopen. Persoonlijk heb ik niets met deze coalitie. Maar ook objectief oordelend kan dit toch niets worden als je de verkiezingsprogramma's naast elkaar legt. Of de VVD moet een groot offer willen brengen om het torentje te kunnen veroveren. Dat kan ze op termijn nog wel eens heel erg op gaan breken. We zullen het allemaal op gepaste afstand volgen. Mede om die reden kan het zomerreces nooit helemaal rustig zijn. Er is ook een gerede kans dat we eerder terug moeten komen van reces. Nu maar even niet aan denken. Ik weet inmiddels waar het dichtst bijzijnde vliegveld in de buurt van mijn camping ligt.

Komende week ga ik nog één dag naar Den Haag. Ik ga van werkkamer veranderen. Er moet dus ingepakt worden. Het gaat om de kamer aan de overkant van mijn huidige werkkamer. Slechts een paar meter. Maar wel illustratief voor de veranderende positie. Ik draag het manmoedig. Dit is politiek. Zo kan het gaan. Het verloop van de debatten van deze week hebben me ook weer energie en vertrouwen gegeven in de periode die nu gaat volgen. Ik zal de lezers van mijn weblog uiteraard op de hoogte blijven houden van mijn werkzaamheden. Dat betekent dat ik in september mijn weblog weer zal oppakken. Ik wens iedereen een fijne vakantie toe. Tot dan.

Nieuwe start

Sat, 19 Jun 2010 17:25:50 +0200

Afgelopen donderdag ben ik weer ge�nstalleerd als lid van de Tweede Kamer. Het was voor mij de achtste keer dat ik de eed aflegde. Driemaal als raadslid (1993, 1994, 1998), nu voor de vijfde keer als Kamerlid (2001,2002,2003,2006,2010). Dat krijg je als je ook wel eens tussentijds bent aangetreden. Het blijft bijzonder. Ik besef dat het een grote verantwoordelijkheid is om dit ambt te mogen vervullen. Daarom is het mooi om uit te spreken dat we bij de uitvoering van dit ambt van God afhankelijk zijn: ,,Zo waarlijk helpe mij God almachtig''.

Daar zaten we dan met een fractie van vijf personen. Een dag daarvoor hadden we nog afscheid genomen van Ed Anker en Ernst Cramer. Die zaten nu op de tribune mee te kijken. Het blijft slikken dat zij er niet meer bij zijn. Maar zo gaat het. Ook bij andere fracties hebben veel zittende Kamerleden met pijn in het hart afscheid moeten nemen. Donderdag werden uiteraard ook veel nieuwkomers geïnstalleerd. We leren ze nog wel kennen de komende tijd.

Ik ben vanaf deze week fractievoorzitter af. Mag me nog wel vice-fractievoorzitter noemen. Al zal ik de komende weken nog in veel gevallen de honneurs voor André Rouvoet moeten waarnemen. Hij is vooral nog demissionair bewindspersoon. De vraag is hoelang dat gaat duren. De door Mark Rutte genoemde deadline van 1 juli is absoluut onhaalbaar. Binnen een week heeft men wel (voor dit moment) Geert Wilders eruit gewerkt. Maandag zal er gesproken worden met de fractievoorzitters die horen bij de optie Paars-plus.

Dat gaat toch ook erg lastig worden. Met name de combinatie van VVD en PvdA is lastig. Rutte noemde in mei nog het verkiezingsprogramma van de PvdA 'de langste zelfmoordbrief uit de geschiedenis'. Het is voor hem dus killing om daar zaken uit over te nemen. We zullen zien wat er gaat gebeuren. Kan nog wel eens hele onverwachte bewegingen gaan opleveren.

Bijzonder is in deze week de rol van Maxime Verhagen. Strateeg Verhagen kunnen we beter zeggen. Aan hem de moeilijke taak om de positie van het CDA te bewaken. Dat doet hij tot nu toe slim. Al zal er een moment komen dat hij zich niet langer achter de rug van anderen kan verschuilen. Eén ding is weer duidelijk: nooit onderschatten deze man.

De Tweede Kamer vergadert nog twee weken voor het zomerreces begint. Ik zal nog een aantal debatten gaan doen. Om te beginnen heb ik de portefeuilles OCW, VenW en BZK onder mijn hoede genomen. Dat kan nog veranderen als er een nieuw kabinet zit. Deze week hebben we in ieder geval een nieuwe start gemaakt.

Arie Slob

Nieuwe werkelijkheden

Sat, 12 Jun 2010 13:51:31 +0200

De verkiezingen zijn voorbij. De uitslag staat (bijna) vast. Dinsdagmiddag zal de Kiesraad de definitieve uitslag presenteren. Inclusief het resultaat van de voorkeurstemmen. Het zal - zo verwacht ik - het door de ChristenUnie behaalde resultaat van vijf zetels niet veranderen. Woensdagavond heb ik aangegeven teleurgesteld te zijn over deze uitslag. We hebben gewerkt en gebeden voor een beter resultaat. Ik heb vorige week echter niet voor niets aangegeven dat we het moeten overgeven. Deze woorden moeten worden waargemaakt als de uitslag er is. Dit is nu de werkelijkheid van waaruit we verder zullen moeten. We rechten onze rug en gaan er voor. Onze kiezers hebben daar ook recht op. Aan mijn inzet daarbij hoeven ze niet te twijfelen.

Het is wel wat onwerkelijk dat we straks afscheid zullen moeten nemen van (zoals het er nu naar uitziet) Ernst Cramer en Ed Anker. Twee prachtkerels met wie ik prima heb samengewerkt. Ik voel met hen mee. Heb het zelf in 2002 ook meegemaakt weg te moeten als alles in je daartegen nog verzet. Toch zal het gebeuren. Woensdag is het afscheid van de oude Tweede Kamer. Donderdag wordt de nieuwe Tweede Kamer geinstalleerd. Daarna gaat het 'gewoon' weer verder. En binnen de korste keren weten we al weer niet anders. Ik heb ooit wel eens gezegd: 'Je komt de Tweede Kamer door de voordeur binnen en je vertrekt weer via de achterdeur.'

Donderdagmiddag zijn we als fractie bij elkaar gekomen. Dat was goed. We hebben ruim de tijd genomen om met elkaar over de uitslag te spreken. Er is gelachen, er is gehuild. André Rouvoet is tot de nieuwe fractievoorzitter gekozen. Dat gaat officieel komende donderdag in. Dat betekent voor mij het einde van een periode dat ik fractievoorzitter was. Ik wist dat dit zou gaan gebeuren. Het kost me niet zoveel moeite om een stapje terug te doen. Als ik dat niet gekund had, had ik niet op de kandidatenlijst moeten gaan staan. Ik heb mijn afwegingen dus al een paar maanden eerder gemaakt. Zoals het er nu naar uitziet, zal ik weer een aantal portefeuilles gaan oppakken. De definitieve keuzen moeten daarvoor nog gemaakt worden. Dat zal volgende week wel gebeuren.

De eerste aanzetten om tot een nieuw kabinet te komen, zijn inmiddels gemaakt. Uri Rosenthal (met wie ik in het bestuur van het Centrum voor Parlementaire geschiedenis zit) zal als informateur de eerste verkenningen verrichten. Er zal ongetwijfeld eerst met de PVV gesproken worden. Wilders wil heel graag. Hij heeft zijn belangrijkste punt ('de AOW-leeftijd blijft 65 en geen dag langer') een paar uur na het vaststellen van de uitslag al losgelaten. Daarmee verdient hij een plaatsje in het Guiness Book of Records. Nog nooit deed een politicus dat zo snel. Ik ben benieuwd waar de onderhandelingen allemaal toe zullen leiden. Mijn inschatting is dat het nog lang zal duren voordat er een kabinet is. De uitslag is uiterst gecompliceerd. Bij het kaartspelen kun je even opnieuw schudden, maar dat is bij verkiezingsuitslagen niet het geval. Voor het land is het wel van belang dat er snel weer een missionair kabinet is. In dat opzicht begreep ik Rutte, toen hij vorige week aangaf dat er 1 juli een kabinet zou moeten zijn. Maar het noemen van deze datum was toch gespeelde stoerheid. Uit mijn eigen ervaringen als onderhandelaar in 2007, weet ik dat zorgvuldigheid belangrijker is dan snelheid. 1 juli gaat dus echt niet lukken. We mogen blij zijn als er voor Prinsjesdag een kabinet is.

Bijzonder overigens om nu de bewegingen van eventueel kansrijke partijen te zien. Met name D66 en GroenLinks zijn druk aan het voorsorteren. Dat deden ze al geruimte tijd, maar nu helemaal. Eerst praten met de PVV. Natuurlijk. Als het fout gaat heeft Rutte in ieder geval deze terugvaloptie niet meer in handen. D66 flirt openlijk met de PvdA. Zo heeft Pechtold vrijdag voorgesteld om Gerdi Verbeet weer tot voorzitter van de Tweede Kamer te kiezen. Wel een heel opzichtig charmeoffensief. Ik vind Gerdi een schat van een vrouw. Maar voor mij is het geen uitgemaakte zaak dat ze herkozen wordt. Eerst maar eens afwachten wie de andere kandidaten zullen worden. Voor wat het waard is, een inschatting van mijn kant: de VVD schuift Willibrord van Beek naar voren. We zullen het zien.

Arie Slob

Aftellen is begonnen

Sat, 05 Jun 2010 22:33:29 +0200

Ik heb een zware campagneweek achter de rug. Campagne gevoerd in Frysl�n (maandag en dinsdag), Twente (woensdag) en Gelderland (donderdag en vrijdag). Met behulp van veel vrijwilligers op pad geweest. Mooie werkbezoeken afgelegd. Met prachtige mensen gesproken. Vier spreekbeurten gehouden. Fijn om de gelegenheid te krijgen met zoveel kiezers te spreken en uitleg te geven bij het programma van de ChristenUnie. Ook een aantal mediaoptredens gehad. Waaronder een uur bij Omrop Frysl�n. De interviewde stelde zijn vragen in het Fries en dat ging zowaar goed. Handig om een Friese schoonzus te hebben.

Het zijn we zware weken. De meeste dagen vroeg beginnen en tegen middennacht weer thuiskomen. Ook een nacht in Leeuwarden geslapen. Dat voel je op een bepaald moment in je hele lijf. Mijn inspanningen - hoe groot ze ook zijn - vallen uiteindelijk in het niets bij de activiteiten van onze lijsttrekker André Rouvoet. Wat wordt er veel van hem gevraagd. Eigenlijk verbaasde het me niet eens dat hij eind van deze week er even tussenuit moest. Een opgelopen griep sloeg ook op zijn stem. En die is zo belangrijk in een campagne. André heeft vrijdag en zaterdag even rust genomen. Dat zal morgen op dé rustdag van de week opnieuw gebeuren. Zoals het er nu naar uitziet zal hij maandag en dinsdag de campagne weer kunnen oppakken.

Het zal spannend worden a.s. woensdag. Overal krijg ik de vraag wat ik denk van de uitslag. Ik weet het echt niet, is dan mijn antwoord. Je ziet het aan de peilingen. Dat schiet alle kanten uit. De ChristenUnie heeft de afgelopen weken steeds op winst gestaan. Ik heb afgeleerd om daar teveel van te verwachten. Ook in 2006 zaten veel opiniepeilers er naast. Wel maken de peilingen duidelijk dat er winst voor de ChristenUnie te boeken valt. Tijdens mijn campagnedagen kom ik ook veel nieuwe CU-kiezers tegen. Maar ook hier geldt: stemmen doe je uiteindelijk 9/6 in het stemhokje. Tijdens mijn spreekbeurten eindig ik meestal met te zeggen dat we het uiteindelijk over moeten en mogen geven. We mogen en moeten hard werken, maar uiteindelijk is het niet van onze inspanningen afhankelijk. Mooi dat we maandagavond om die reden ook een afsluitende bidstond houden. Ook dat is ChristenUnie.

Degene die meer details van mijn werkbezoeken wil hebben, verwijs ik naar de tweets op mijn website terug te vinden zijn. Ze geven een aardig inkijkje in de week die achter mij ligt. Tot volgende week. Ik ben benieuwd wat ik dan te melden heb.

campagne, campagne, campagne

Sat, 29 May 2010 19:20:01 +0200

Het zijn drukke tijden. Iedere dag op pad. Toch zou ik het niet willen missen. Dit hoort er in de weken voor verkiezingen gewoon bij. Mooi ook om op zoveel plaatsen te komen. En nog mooier om met veel mensen in gesprek te komen. Om te luisteren naar ervaringen en opvattingen, maar ook om uitleg te geven bij het ChristenUnie-programmma.

Waar ben ik deze week allemaal geweest. Om te beginnen was ik maandag bij de DVN-dag in Bunschoten-Spakenburg. DVN is een instituut voor zending, hulpverlening en training met projecten in diverse landen. Er werd uitleg gegeven over het werk (zie ook www.dvn.nl), er waren sportactiviteiten, veel muziek en ook veel standjes. Waaronder een grote stand van de ChristenUnie. Veel van de ca 9000 bezoekers kwamen even langs. Dat leverde een grote diversiteit aan gesprekken op. Het was warm. Ik had 's avonds een volledig verbrande nek. Je moet er wat voor overhebben. Met één van de bezoekers had ik een indringend gesprek. Dat hebben we later in de week nog even voortgezet. Ik ben er speciaal nog even voor teruggegaan naar Bunschoten-Spakenburg. Het is mooi als je een groot publiek kan bereiken, maar ik hecht ook aan individuele contacten. Dat maakt mijn werk ook zo mooi.

Dinsdagochtend heb ik opnamen gehad voor een congres over landschapbeheer. De ChristenUnie komt met haar programma op dit punt het beste uit de bus. Ik vind dit ook een mooi onderwerp. Goed beheer van landschap is om meerdere redenen belangrijk (natuurschoon, recreatie, biodiversiteit). Maar het kan ook een mooie inkomstenbron zijn voor boeren, die bij uitstek voor dit werk geschikt zijn. In ons programma reserveren wij daar ook financiële middelen voor (50 mln). De opnamen werden door Jaap Dirkmaat en zijn mensen gemaakt in de binnentuin van hotel Wientjes. 's middags naar Amersfoort om André Rouyvoet bij te staan in zijn voorbereiding voor het ND-debat. Dit debat (tussen Rouvoet, Balkenende en van der Staaij) heb ik ook nog voor een groot deel bijgewoond. Dat was de moeite waard. Een inhoudelijk debat zonder al te veel gebekvecht. André deed het goed. Ik leef deze dagen erg met hem mee. Wat een werk ligt er op zijn schouders. Naast de grote drukte van het campagnevoeren moeten er ook nog twee ministeries in de gaten gehouden worden. Fijn om te zien dat het goed met hem gaat. Er wordt ook veel met hem meegeleefd en voor hem gebeden.

Woensdag en donderdag ben ik in de provincie Groningen geweest. Ik heb deze weken voor een deel ook een eigen programma. Geweldig om zowel in de stad Groningen (woensdag) als in de provincie Groningen (Zuidhorn, Grootegast, Leek) te zijn. Veel gezien, veel mensen gesproken. Hartverwarmend ook hoe partijgenoten zich voor mij en de ChristenUnie inzetten. Dat geluid hoor ik ook van kandidaten die in andere delen van het land actief zijn. Zoals Ernst Cramer in Brabant en Limburg. Ik ben trots op mijn partij. We staan met elkaar ergens voor. En gaan er dan ook vol voor. Zeer benieuwd waar dat 9 juni toe zal leiden. Mijn verwachtingen zijn hoog, maar ik ben ook realistisch. Er kan nog veel gebeuren in de dagen tot 9 juni. Dat merkt nu ook Mark Rutte, die voor het eerst deze campagne wat in het nauw zat.

Vrijdag naar Bunschoten-Spakenburg en daarna naar Amersfoort. In de loop van de middag weer thuis. Eindelijk thuis voor wat voorbereidingen. Dat was wel nodig. Ik kwam er gewoon niet aan toe. En er staan nog een aantal debatten op stapel die ik echt goed moet voorbereiden. Fijn dat Joel Voordewind mijn plekje in de campagnetour in Utrecht even over heeft genomen. Dat gaf me die ruimte. Zaterdagmorgen weer op tijd weg. Eerst naar Radio IJsselmond (Kampen) voor een interview. De zender heeft een mooi bereik in een gebied waar veel electoraat voor ons zit. Belangrijk dus. Daarna door naar Rotterdam. Ik had toegezegd mee te doen aan een onderwijsdebat. Bij dit debat waren naast bijna alle partijen ook de voorzitters van de PO- , VO- en MBO-Raad aanwezig. Heerlijk om weer eens iets aan onderwijs te doen.

Komende maandag mag ik ook het onderwijsdebat in DitisdeDag doen. Mijn hart klopt nog steeds voor onderwijszaken. We hebben als ChristenUnie ook een goed verhaal te vertellen. In dat opzicht schrik ik wel wat van de programma's van CDA en SGP. Misschien beter gezegd: van de financiele onderbouwingen van hun programma's. Die hebben grote consequenties. De SGP bezuinigt fors en vergroot om die reden bijvoorbeeld de klassen. En het CDA is de enige partij die niet investeert in onderwijs. Maar goed, dat is hun keuze. Laat ik vooral voor ons eigen programma gaan.

Initiatiefwet in Eerste Kamer

Mon, 24 May 2010 21:44:23 +0200

Excuus dat het niet gelukt is zaterdag al een weekweblog te plaatsen. Ik was zaterdag pas in de loop van de avond thuis. Campagne, campagne, campagne. Daar draait het op dit moment om. Dat betekent lange dagen op pad. Ik had zaterdagavond weinig puf meer om de computer op te starten. Heb nog een wandeling met vrouwlief gemaakt en een stukje van de championfinale gezien. Toen was het wel even genoeg.

Ik kan terugkijken op een drukke week. Maandag al heel vroeg naar den Haag gegaan. In deze tijd hebben we tijdens werkdagen iedere ochtend campagneoverleg. Als het maar even kan wil ik daar bij zijn. Maandag ook naar de begrafenis van de moeder van mijn voorlichter Sjirk in Hilversum geweest. Daar wilde ik heel graag bij zijn. Gelukkig kon het. De rest van de maandag hard gewerkt aan de voorbereiding van de behandeling van het initiatiefwetsvoorstel kraken en leegstand. Ruim 2 jaar heb ik daar met mede-indieners Jan ten Hoopen en Brigitte van der Burg (en onze medewerkers en adviseurs) aan gewerkt. De behandeling in de Tweede Kamer had al in het najaar van 2009 met de wet ingestemd. Vorige week dinsdag was eindelijk de behandeling in de Eerste Kamer.

Het was een bijzondere belevenis om in de Eerste Kamer aanwezig te zijn. De wijze van omgang en debatteren is toch wel iets anders dan we in de TK gewend zijn. Rustiger, inhoudelijker. Een senator loopt naar de interruptiemicrofoon, stelt een vraag en gaat daarna weer zitten. In de TK staan ze soms met een aantal achter de microfoon te dringen. Het is een goed debat geworden. 's Morgens inbreng van de EK. 's Avonds beantwoording indieners en aansluitend direct de tweede termijn. In de tussentijd konden we werken aan onze inbrengen. Dat werd - mede vanwege een aantal andere activiteiten die dag - nog even stressen voor mij. Iets voor 19.30 uur haalde ik mijn inbreng uit de printer. Om 20.00 uur begon de beantwoording. Het ging gelukkig allemaal goed. Ik mocht het juridische deel doen en was er op geprepareerd dat een aantal senatoren daar behoorlijk veel verstand van hadden. Er is een meerderheid voor het wetsvoorstel. Zo bleek in de tweede termijn. Al zal er pas 1 juni gestemd gaan worden.

Opvallend dat in de loop van de dinsdag een bericht op internet rondging (site van Elsevier) dat de EK-fractie van de ChristenUnie mogelijk tegen het wetsvoorstel zou gaan stemmen. Senator de Boer had een paar kritische vragen gesteld. Dat mag. Sterker nog, dat is zijn taak. In tweede termijn heeft hij aangegeven dat zijn vragen correct beantwoord waren en dat de fractie voor zou gaan stemmen. Het nieuws van de tegenstem was inmiddels al verspreid. In mijn mailbox en via twitter inmiddels al een heel aantal harde reacties van mensen die dachten dat door stemgedrag EK-fractie het wetsvoorstel verworpen was. Ook de Boer had veel vragen gekregen. Wat geloven mensen toch snel berichtgeving op internet. En wat kunnen koppen misleidend zijn.

Dat merkte ik ook een dag later toen er een bericht via internet werd verspreid over opmerkingen die Andre Rouvoet en ik gemaakt zouden hebben over de minister-president. Wat was er gebeurd. Twee journalisten van Vrij Nederland hebben een paar jaar geleden een boek over Balkenende geschreven. Dit boek willen ze nu uitbreiden met een terugblik op de periode Balkenende IV. Hierover zou ook een artikel geschreven worden. Destijds had ik aan dat boek meegewerkt. Nu was me gevraagd terug te blikken op de kabinetsperiode. Ik heb daar opnieuw aan meegewerkt. Je bent historicus of niet. Terugblikken heeft zo zijn waarde. Later bleek dat Rouvoet dat ook meegewerkt had.

Ik heb een eerlijke terugblik proberen te geven op de kabinetsperiode. De goede dingen genoemd maar - dat is onvermijdelijk - ook een aantal dingen die slecht gegaan zijn. Juist die opmerkingen zijn uit het verhaal gehaald en in een persbericht neergekomen. Met een wat tendentieuse kop erboven. Binnen de kortste keren was het overal op internet terug te vinden. Ook hier weer reacties op gehad. Negatieve en positieve. Ik vond het persoonlijk allemaal sterk uitvergroot. Heb mensen dus ook gevraagd het hele verhaal te lezen (6 pagina's in VN). Op deze manier blijf je wel van straat. Tenminste, ik was op dat moment in Friesland. En veel op straat gelopen. RTL is zelfs voor het halen van een reactie nog naar Friesland gekomen.

Woensdag dus op werkbezoek in Friesland. Ik ben ondermeer in gesprek gegaan met omwonenden van vliegveld Leeuwarden. Zorgen over werkgelegenheid en geluidsoverlast waren de belangrijkste onderwerpen. Bijzonder om even in een huis te zijn (dicht bij de startbaan) waar de bewoonster al 52 jaar in woonde. Er kwam op dat moment geen vliegtuig over. Woensdagavond laat thuis. Donderdag in Overijssel op pad gegaan. Ondermeer een bezoek gebracht aan een basisschool om te zien en te horen hoe men met hoogbegaafden omgaat. Een onderwerp waar de ChristenUnie zich al geruime tijd druk over maakt. 's Middags naar Hengelo voor televisieuitzending van RTV Oost. Leuk om dat in 'eigen' provincie te kunnen doen.

Vrijdag de hele dag op werkbezoek in Overijssel. De brandweer in Hardenberg (geweldig om die vrijwilligers zo actief te zien), flyeren in Ommen, een bezoek gebracht aan een zorgboerderij in Stegeren (wat een betrokken mensen) en later op de dag nog een bezoek gebracht aan een pluimveehouderijbedrijf in Oud-Leusen. Een hele gevarieerde dag. Zaterdag opnieuw op pad. Eerst naar Biddinghuizen waar Opwekking (groot Pinkstercongres) bezig was. Ca. 40.000 mensen bij elkaar. Eerst flyeren bij de stand. Daarna aanwezig geweest bij de opening van een kunstijsbaan (van kunststof!) waar geschaatst kon worden voor het goede doel (helpen van AIDS-wezen in Afrika). Oud-schaatser Marnix ten Kortenaar heeft dit bedacht. Bij de opening waren ook Marianne Timmer en Stefan Groothuis aanwezig. En niet te vergeten André Rouvoet. Ik mocht een ijshockeywedstrijdje spelen. Nog gewonnen ook. Niet verkeerd.

Daarna als een speer naar Emmeloord. Flyeren en opnieuw een bezoek aan een zorgboerderij. Toen naar Urk waar de zgn Urkerdag werd gehouden. Ik heb het afsluitende concert (met ca 1000 bezoekers) nog bij kunnen wonen. Mijn zoon Aron heeft de hele dag als mijn persoonlijk chauffeur opgetreden. Dat was fijn. Bijzonder om met een ChristenUnie-auto rond te rijden. De wagen is helemaal afgeplakt met campagnemateriaal. Ondermeer een fot van de top 12 op de motorkop en het hoofd van Andre Rouvoet op de achterruit. Ik heb zaterdag nog met een doekje vogelpoep van zijn overhemdboord afgehaald. Dat stond toch wel wat slordig.

De campagne begint nu echt op volle toeren te komen. Dat is mooi. Ik verbaas me zeer over de opmars in de peilingen van de VVD. Inhoudelijk zou nu juist deze partij veel uit te leggen moeten hebben. Als de VVD in de afgelopen jaren haar zin had gehad was de hele economie al kapot bezuinigd. Rutte had vorig jaar nog een bezuiniging van 40 miljard euro in gedachten. Uit de doorberekeningen van het CPB blijkt dat de VVD-plannen er hard op in zullen hakken. Met name gezinnen zullen dat gaan merken. Rutte is een goed debater. Ik vind hem ook een zeer innemend mens. Maar let op hun programma. Dat geldt uiteraard ook voor de andere partijen. Inclusief de ChristenUnie. Fijn dat we de komende dagen nog ruimte krijgen om dat in het land - maar op de beeldbuis - verder toe te lichten. Het gaat wel ergens over. Op naar 9 juni.

Vakmanschap is (g)een sprookje?

Mon, 17 May 2010 11:20:26 +0200

Ik zeg het wel eens vaker: wat een week. De week begon met een Europees reddingsplan voor de euro. Last-minute-werk. Zeer noodzakelijk. Dinsdag de ophef over de (echtelijke) situatie waar staatssecretaris de Vries in was terechtgekomen. Dit resulteerde vrijdag in zijn aftreden. Maar vooral het verschrikkelijke vliegtuigongeluk in Libi�. Wat een leed en verdriet in zoveel families. Begrijpelijk dat de verkiezingscampagne voor een aantal dagen is stilgelegd.

Er vinden zoveel gebeurtenissen in een dergelijke week plaats, dat je bij wijze van spreken je (tijds)oriëntatie even kwijt bent. De vliegramp heeft indruk gemaakt. Al blijft het wel leed op afstand. Letterlijk en figuurlijk. Het komt wel dichterbij als je de verhalen hoort over mensen die zijn omgekomen. Waaronder ook een aantal mensen uit mijn woonomgeving (Zwolle, Heerde). Ik begrijp overigens goed dat de situatie van de enige overlevende van de ramp, de negenjarige Ruben, in de media veel aandacht heeft gekregen. Wat ik niet begrijp is dat er door bepaalde media zo makkelijk over privacygrenzen heen wordt gelopen.

De Telegraaf ging daarin heel erg ver. Mede vanwege de spontaan ontstane commotie werd door de hoofdredacteur min of meer excuses aangeboden. Het bleef wel vaag: een contact dat onverwacht tot stand kwam. Wil het best geloven, maar dan is het toch nog geen automatisme dat dit direct op de voorpagina van de krant wordt gezet? Het was niet alleen de Telegraaf die over grenzen heen ging. Wat mij opvalt is dat de media (ik generaliseer nu wat, maar goed) zo moeilijk met kritiek kan omgaan. Er wordt vaak erg defensief gereageerd. Hans Laroes (hoofdredacteur NOS-Journaal) vond ik daarin een goede uitzondering.

En de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) hoor je in dit soort situaties vaak helemaal niet. Ik las wel ergens (bron: ND van 15 mei) dat de secretaris van het bestuur over de discussie over Ruben had gezegd dat de NVJ "niets wil opleggen noch achteraf een waardenoordeel geven over journalistieke afwegingen". Wat een slappe hap. Voorzitter Elzerman heeft toch ethiek in zijn portefeuille? Laat je dan namens de beroepsgroep horen en zien in dit soort discussies. Past ook goed bij bij het thema van de komende jaarvergadering van de NVJ in de Efteling (11/6): vakmanschap is (g)een sprookje. Zag op de site van de NVJ een enquête staan met de vraag: wat zou u doen als NVJ? Bij deze mijn bijdrage ingeleverd. Ben geen lid. Hoop dat het mag.

Veel discussie deze week ook over de situatie van staatssecretaris Jack de Vries. Ik wist er tot dinsdagmorgen niet van. Diezelfde morgen is er bij de ChristenUnie een soort missive uitgegaan om terughoudend te zijn in reacties. Het gaat hier om een schrijnende privésituatie. Je kunt snel een woord teveel spreken. Dat is zeer pijnlijk voor de betrokkenen. Helemaal privé was de sitiatie niet vanwege de werkrelatie die in het geding was. En ook vanwege de portefeuille van de staatssecretaris (o.a. personeel- en integriteitsbeleid). Al met al denk ik dat staatssecretaris de Vries terecht heeft besloten af te treden. Pijnlijk maar verstandig, zoals de minister van Defensie vrijdag aangaf. Ik ga er eerlijk gezegd van uit dat de opengevallen plaats door het vertrek van de Vries niet meer ingevuld zal gaan worden.

Het reddingsplan van de Euro van vorig weekend kreeg - door alle ontstane commotie in de rest van de week - niet meer zoveel aandacht. meer. Wel is er in de Tweede Kamer nog over gedebatteerd. Zo goed als alle fracties (waaronder de ChristenUnie) hebben het reddingsplan goed gekeurd. Veel andere keus was er niet. Blijft wel een heftige kwestie. Achterover leunen is er niet bij. Goed om te zien dat landen als Portugal en Spanje deze week lieten zien hun verantwoordelijkheid te willen nemen. Dat is ook in ons land nodig. Al staan wij er wel veel beter voor dan dit soort landen. Komende donderdag komen de doorberekeningen van het CPB van de verkiezingsprogramma's naar buiten. Dan zal er ook meer duidelijkheid zijn over de precieze impact van de diverse verkiezingsprogramma's. Ik ben er van overtuigd dat de ChristenUnie hier goed uit zal komen. Zowel voor de korte als de lange termijn. Donderdag weten we meer.

Toen woensdagmiddag de campagne werd stilgelegd stond ik met de grote ChristenUnie-campagnebus in Lelystad. Flevoland was de eerste provincie die we zouden aandoen. Dat ging dus niet door. Vrijdag zouden we naar Overijssel gaan. Ook dat ging niet door. Wel die dag nog een overleg in Amersfoort gehad. Zaterdag zou ik zelf in Overijssel op pad gaan. Ook dat kon niet door gaan. Ik hoop dat in de komende tijd er nog wat ruimte is om deze provincies alsnog te bedienen. Een deel van de vrijgevallen tijd heb ik gebruikt ter voorbereiding van de verdediging van het initiatief wetsvoorstel kraken en leegstand dat ik met de mede indieners ten Hoopen en van der Burg komende dinsdag in de Eerste Kamer mag verdedigen. Er wordt direct aan het eind van het debat (verwachte eindtijd 23.00 uur) gestemd.

Aanname van dit wetsvoorstel zou een historisch moment zijn. Nederland krijgt dan een algeheel kraakverbod. En gemeenten worden aanvullende instrumenten aangereikt om leegstand van woningen/kantoorgebouwen aan te pakken. Zo hoort het. Een duidelijke norm stellen (blijf van anderen hun bezittingen af), maar niet de ogen sluiten voor langdurige leegstand van panden. Maar dan wel een leegstandsaanpak die democratisch gelegitimeerd is. Daar hoort kraken niet bij.

Ik zou bijna nog vergeten iets te zeggen over de nieuwe Britse regering. Dat ging deze week opeens heel erg snel. Ik ben zeer benieuwd hoede combi Cameron/Clegg het zal gaan doen. Er zal fors bezuinigd moeten worden. Grappig om te lezen dat er een verbod is gekomen om tijdens regeringsvergadering een gsm of Blackberry te gebruiken. Hoe zouden onze vergaderingen eruit zien als er een dergelijk verbod zou zijn? Ik heb overigens niemand het woord betutteling voor dit verbod horen gebruiken. Waarschijnlijk een typisch Nederlandse reactie als het woord verbod valt.

Ik blijf graag positief

Mon, 26 Apr 2010 11:05:44 +0200

Net terug van een heerlijke wandeling van anderhalf uur langs de uiterwaarden van de IJssel met mijn allerliefste Marjette. Kwaliteitstijd voor ons beiden. Dat mocht ook wel even. Vandaag was ik namelijk de hele dag op het partijcongres van de ChristenUnie geweest. Daar is zowel de kandidatenlijst als het verkiezingsprogramma vastgesteld.

Van kandidatenlijst zijn de posities 5 tot en met 9 gewijzigd. Dat recht heeft een congres. Ik ben ook wel trots op mijn partij waar de partijdemocratie steeds meer inhoud begint te krijgen. Fijn voor de kandidaten die uiteindelijk hoger op de lijst terechtkwamen. Dan heb ik het over Cynthia Ortega (van 8 naar 5) en Ernst Cramer (van 9 naar 7). Minder fijn vond ik de daling van Ed Anker op de lijst (van 7 naar 9). Dat had ik om heel eerlijk te zijn ook niet verwacht. Toch is het gebeurd. Voor hem persoonlijk heel vervelend. De 'nieuwe' namen in de top van de lijst zakten ook iets: Carola Schouten van 5 naar 6 en Martine Vonk van 6 naar 8.

Deze ontwikkeling stimuleert mij nog meer om er de komende weken vol voor te gaan. Ik wil mensen als Martine en Ed er graag bijhouden. Op dus naar in ieder geval 9 zetels. Als inzet is dat niet verkeerd. Al besef ik ook heel goed dat er de komende weken nog veel kan en zal gaan gebeuren. Als ChristenUnie staan we goed voorgesorteerd. We hebben we een prima kandidatenlijst, een uitstekende lijsttrekker die heeft aangegeven straks weer de Tweede Kamer in te gaan, en een mooi christelijk-sociaal verkiezingsprogramma waarin duidelijk keuzes worden gemaakt. In de afgelopen jaren hebben we laten zien regeringsverantwoordelijkheid te kunnen dragen. Zowel in het kabinet als in het parlement. Een stem op de ChristenUnie is dus geen onzeker avontuur, maar een duidelijke keuze voor een uitgesproken geluid en houding in de Nederlandse politiek.

Het contrast met andere partijen wordt steeds meer duidelijk. Onder meer met het CDA. Ik ben erg teleurgesteld in het programma van het CDA. We wisten dat ze dicht tegen de VVD aan zouden kruipen. Met name de rechterflank van het CDA is namelijk kwetsbaar. Maar je zou toch ook mogen verwachten dat er nog wat sporen van het oude ARP-denken in het CDA terug te vinden zijn. Als partij met een geschiedenis, met wortels, moet je toch ergens voor staan. Ik kan het echter nauwelijks terugvinden. De opstelling van het CDA met betrekking tot de hypotheekrenteaftrek vind ik ronduit zwak. Altijd maar zeggen dat (staats)schulden moeten worden afgelost, maar als het om hypotheekschulden gaat is dat opeens geen optie meer. Angst voor de kiezer. Ik kan het niet anders bedenken.
Natuurlijk moet je in deze tijd voorzichting met de hypotheekrenteaftrek omgaan, maar niets doen is onverantwoord. Als ChristenUnie slanken we overigens de top (aftrek voor hoogste inkomens en duurste huizen) iets af en versterken we de basis (starters op de woningmarkt).

Het CDA zegt ook steeds: wij verhogen de lasten niet. Maar kiezers zijn toch niet gek. Als het CDA bijvoorbeeld het mes gaat zetten in de zorguitgaven (bezuinigen heet zoiets), dan merkt de burger dat toch ook in de portemonnee? Ook het ontbreken van een duidelijke medisch-etische paragraaf vind ik opvallend. Het congres laat dat (afgezien van een kleine aanvulling) toch maar gebeuren.
Genoeg over het CDA. We gaan de komende tijd vooral het ChristenUnie-programma uitdragen. Ik ben daar zeer voor gemotiveerd. Ben ook blij met de tweede plaats die ik vandaag definitief op de kandidatenlijst heb gekregen. Zal mijn best doen het in mij gestelde vertrouwen niet te beschamen. Fijn ook om op het congres zoveel positieve reacties van partijgenoten te mogen ontvangen.

De afgelopen week was weer aangenaam afwisselend. Ondermeer een lezing gehouden voor studenten van de Universiteit Twente in Enschede. Dat was erg leuk om te doen. Daarna nog een heerlijk (vis)diner genuttigd met de ChristenUnie-fractie in Enschede. Een betrokken club mensen met hart voor hun stad. Vrijdag de Lofprijs der Nederlandse taal uitgereikt aan de rector magnificus van de VU te Amsterdam. Ooit kreeg ik zelf deze prijs vanwege mijn (lees: onze, als ChristenUnie) inspanningen om de Nederlandse taal te beschermen. Aan de VU moeten alle eerstejaars een taaltoets maken en bij onvoldoende resultaat zijn ze verplicht zes weken lang een module Nederlands te volgen.

Het twitteren gaat nog steeds goed. Ik heb mijn doel, duizend twittervolgers voor het eind van deze week, gehaald. De teller staat inmiddels op 1042. André Rouvoet is deze week ook begonnen. Mijn eerste tweet aan hem was het advies om dat niet te doen. 'Jij maakt te weinig mee', was mijn prikkelende boodschap. En jawel, binnen de korte keren kwam er een reactie. Tijdens ons congres werd er ook druk van twitter gebruik gemaakt om de buitenwereld op de hoogte te houden van de ontwikkelingen. Zo konden wij ook de andere congressen volgen, en wist ik al snel dat mijn gewaarde CDA-collega Eddy van Hijum een plaatsje omhoog op de lijst is gegaan (van 15 naar 14). Daar ben ik blij mee. Mijn tweet luidde dan ook: het enige goede bericht van het CDA-congres. Eddy van Hijum is een plaatsje hoger gekomen #vriend. Kan ik deze weblog wel mee beeindigen. Ik blijf graag positief. Toch?

Arie Slob

Nog zeven en halve week!

Sat, 17 Apr 2010 20:58:06 +0200

Bijzonder weekje. In de Tweede Kamer stond vooral centraal de wetgeving met betrekking tot de ontmanteling van de Nederlandse Antillen. Cynthia Ortega heeft op een voortreffelijke wijze namens de ChristenUnie aan deze debatten deelgenomen. Donderdagmiddag waren de eindstemmingen. Een historische stemming.

Persoonlijk hoogtepunt deze week was voor mij de afronding van de ontsluiting van het archief van de stichting Collectie Zwolle 1940-1945. Op de bevrijdingsdag van mijn stad (14 april) mocht ik als voorzitter van deze stichting tijdens een symposium het woord voeren. Vijftien jaar lang hadden we naar dit moment toegewerkt. Ik heb mijn speech afgesloten met het mooie gedicht Oorlog van Rutger Kopland. Al met al een bijzonder moment. Zeker ook vanwege de aanwezigheid van een groot aantal oud-verzetstrijders. Mensen die een hoge leeftijd bereikt hebben.

Deze week opnieuw gebruikt om een groot aantal gesprekken te voeren. Deze keer ook een aantal op het terras van het Plein. Dat kan nu weer in het fraaie voorjaarszonnetje. Ik geniet daar met volle teugen van. Onder meer gesproken met de voorzitter van de Raad van Bestuur van de Rabobank. Goed om met een vertegenwoordiger van deze bank eens te reflecteren op genomen en mogelijk te nemen maatregelen. Ook gesprekken gehad met Sytze Faber (in Zwolle), Arko van Helden (oud-stagiair die met een onderzoek naar het Nederlands in de grondwet bezig is), Reinier Koppelaar (persoonlijk assistent van André Rouvoet en nummer 11 op de conceptkandidatenlijst), Guido Hooiveld (mijn oud-medewerker) en met vertegenwoordigers van de brandweerzorg in Nederland. Heerlijk om met zoveel verschillende mensen en onderwerpen bezig te zijn. Ook daar geniet ik iedere week weer van.

De politieke spanningen nemen geleidelijk steeds meer toe. Het is te vergelijken met een finale in een wielerwedstrijd. We koersen op de eindstreep af. Nog zeven en halve week. De renners (partijen) houden elkaar goed in de gaten. Het wachten is op het juiste moment voor een demarrage. Te vroeg pieken is niet goed. Daar komt D66 steeds meer achter. Maar ook de PvdA boert weer achteruit. Het zal spannend worden. Fijn om te zien dat de ChristenUnie bij de Politieke Barometer naar ruim 9 zetels ging. Maar er is geen enkele reden voor zelfgenoegzaamheid. We zullen zeer geconcentreerd moeten blijven doorwerken. Deze week een aantal campagnebijeenkomsten bijgewoond die daar ook van getuigen. Er wordt ook veel gelachen. Met name op de momenten dat we André Rouvoet van feedback mogen voorzien. Onder meer bij het bepalen van de keuze van een foto voor de campagneposter. Haha. Op dat soort momenten ben ik weer erg blij dat ik geen lijsttrekker ben.

Het twitteren heeft me behoorlijk te pakken genomen. Dit is echt leuk. Al zie ik ook wel beperkingen. Het blijven maar 140 tekens. Ik kreeg van twee mensen ook een reactie op mijn foto die ik bij het twitteren gebruik (als avatar). Ik lach namelijk op deze foto. Ja, u leest het goed: ik lach op de foto. Wat het probleem daarbij is? Met name bij serieuze twitters zou dat niet zo passend zijn. Tja. Lach ik een keer op een foto (daar heb ik de afgelopen jaren ook commentaar op gehad), is het weer niet goed. Ik denk dat ik het maar zo laat. Voor geïnteresseerden: www.twitter.com/arieslob. De teller van het aantal volgers staat op dit moment op 846. Op naar de eerste duizend.

De ruchtmakende foto is gemaakt door Jaco Klamer.

Bijzonder deze week: de gevolgen van de aswolk. Vliegtuigen blijven - zoals bekend - aan de grond staan. Wat moet dat in de omgeving van vliegvelden als Schiphol een onwerkelijke situatie zijn. Het zet mensen letterlijk met de voeten aan de grond. Tegen de natuur kunnen we niet altijd op. Niet alles is onder controle te krijgen. Misschien wel eens goed om dit in deze maakbare samenleving (tenminste, dat denken we) te ervaren.

Volgende week ons partijcongres. We vergaderen in Lunteren. Er is een groot aantal amendementen ingediend om het verkiezingsprogramma verder te verbeteren. Dat is een goede zaak. Fijn om te zien hoe onze achterban zo betrokken is. Er zijn ook voorstellen ingediend tot wijziging van de kandidatenlijst. Ook dat kan gebeuren bij een partij met een hoog democratisch gehalte. Ik ben benieuwd of er nog echte verschuivingen zullen plaatsvinden. Spannende tijden. Zeker voor de betrokken kandidaten.

Arie Slob

Angst voor een twitterverslaving

Sat, 10 Apr 2010 21:02:35 +0200

Dit was een bijzondere week. Allereerst het Paasfeest gevierd. Dat was fijn. Maandag de hele familie Slob op bezoek gehad. Dat gebeurt niet vaak. Ook daar hebben we van genoten. Net voor dat we die avond naar bed gingen, kregen we een telefoontje uit het verpleegtehuis waar mijn schoonmoeder verzorgd wordt. Ze had haar heup gebroken. Dat was minder fijn. Inmiddels is ze geopereerd en gisteren weer terug gekomen in het verpleegtehuis. Nu maar hopen dat de revalidatie voorspoedig zal gaan.

Ik ben zelf dinsdag wel weer naar Den Haag gegaan. Daar werd 's middags ons verkiezingsprogramma gepresenteerd. Er was veel mediabelangstelling voor deze presentatie. Ik ben blij met het programma dat er nu ligt. De ChristenUnie laat zien in deze moeilijke tijd niet weg te lopen voor lastige keuzen. Maar ook straalt het christelijk-sociale karakter van de ChristenUnie van iedere pagina af. Fijn ook om te zien dat André Rouvoet weer groeit in zijn rol als (a.s.) lijsttrekker. Het begint bij mij ook steeds meer te borrelen. Laat de campagne maar komen.

In de Tweede Kamer was het deze week relatief rustig. Al zijn er bij ons Kamerleden die het nog behoorlijk druk hebben. Ik denk o.a. aan Ed Anker en Cynthia Ortega. Er zijn nog wel wat overlegjes en ook plenaire debatten. Ik ben zelf druk aan de studie gegaan. Zo'n verkiezingsprogramma moet namelijk wel tussen de oren komen te zitten. Bij Dit is de Dag (woensdagmorgen) mocht ik uitleg geven over ons programma. Het programma zal overigens pas 24 april (op ons Uniecongres) officieel worden vastgesteld. Kiesverenigingen hebben dan ook nog de gelegenheid eventuele wijzigingsvoorstellen te doen. Ik ben benieuwd.

Benieuwd was ik ook naar de programma's van PvdA en VVD. Die zijn inmiddels uitgekomen. Ik vind de financiele onderbouwing van het PvdA-begroting nog wat vaag. Daar zal de komende weken nog wel wat meer hardheid in komen. De VVD laat haar ware gezicht ook zien. Fors bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking en daarnaast zowel de inkomsten- als de vennootschapsbelasting willen verlagen. Hoe kun je zoiets met droge ogen verkopen? Ik wens Mark Rutte veel succes. Vandaag kwam ook de kandidatenlijst van GroenLinks naar buiten. Een interessante lijst. In de ochtend kreeg ik al een sms-je van Bert van Boggelen (CNV) dat hij er op zou staan. Ben wel benieuwd hoe dit nu verder gaat. Zo staan er zes kandidaten vermeld voor de plaatsen 2 t/m 5, vier kandidaten voor de plaatsen 6 t/m 10 en negen kandidaten voor de plaatsen 11 t/m 15. Opvallend overigens dat Ineke van Gent zo laag is geplaatst. Femke Halsema heeft de hele dag over haar kandidaten getwitterd. Ze bood er aan het eind van de dag haar excuses voor aan.

Over twitteren gesproken. Ik ben er deze week mee begonnen. In verband met de campagne heb ik me laten overhalen om te beginnen. En er is gebeurd waar ik bang voor was: ik vind het leuk. Ik hoop dat ik een echte twitterverslaving kan weerstaan, maar ben daar niet helemaal zeker van. Bijzonder om op deze manier te kunnen communiceren. Inmiddels staat de teller op 614 volgers. Niet gek voor drie dagen twitteren. Ben benieuwd waar dit zal eindigen.

Zoals altijd deze week weer een aantal leuke gesprekken gehad. Onder andere met een studente die mij interviewde over waarden en normen in het debat over de kredietcrisis. Ook nog met Remco Oosterhof (oud-raadslid uit Rotterdam) gesproken. Geweldig wat hij in Rotterdam allemaal gedaan heeft. Burgemeester Aboutaleb zal hem zeer gaan missen. Vrijdag nog naar het afscheid van wethouder Janco Cnossen in Zwolle geweest. Hij werd overladen met eerbetoon. Dat is ook begrijpelijk. Ongehoord wat een werk deze man verzet heeft. Hij verwees in zijn slotwoord op een mooie manier naar zijn Hemelse Vader die Hem daarvoor de krachten en mogelijkheden had gegeven. Leuk dat Erben Wennemars er ook bij was. De bekende oud-schaatser Wennemars had twee dagen daarvoor nog getwitterd dat hij per ongeluk twee dagen te vroeg voor het afscheid van superwethouder Cnossen naar het stadhuis van Zwolle was gegaan. Ach, altijd minder erg dan tijdens een schaatswedstrijd in een verkeerde baan terecht te komen.

Vrijdag kwam de uitspraak van de Hoge Raad over het vrouwenstandpunt van de SGP. Ik deel dat standpunt niet, maar vind iedere druk van buitenaf op de SGP om dit standpunt te veranderen verkeerd. Gun de broeders en zusters van de SGP hun eigen afwegingen en proces. Het zal nog lastig worden om deze uitspraak van ons hoogste rechtscollege uit te voeren. Goed dat de regering daar nu eerst maar eens zorgvuldig studie van gaat maken. 's Avonds zat er trouwens bij het televisieprogramma Pauw en Witteman een uiterst welbespraakte en assertieve SGP-dame. Zij zou - bij wijze van spreken - zo op de lijst kunnen. Voor Bas van der Vlies overigens een vervelende manier om afscheid te moeten nemen. Dat gun ik hem niet.

Vandaag (zaterdag 10 april) een hele afwisselende dag gehad. 's Ochtends naar het Greijdanus College voor de jubileumreunie. Van 1985 t/m 1996 ben ik als docent geschiedenis en maatschappijleer op deze school werkzaam geweest. Ik heb twee gastlessen gegeven en erg leuke contacten gehad met oud-leerlingen. Dat was echt genieten. Daarna met mijn zoon Aron naar Bunschoten-Spakenburg geweest voor de derby Spakenburg-IJsselmeervogels. Wethouder Willem Heinen had me daar in oktober 2009 al voor uitgenodigd. Het was één grote happening. Langs de lijn meer dan achtduizend mensen, rood en blauw en veel doelpunten (de wedstrijd eindigde in 2-3). Na afloop nog een tijdje nagebleven. Onder andere een ontmoeting gehad met mijn jeugdheld Jaan de Graaf . Ik geef het toe: ik heb een afwisselend bestaan en ben dankbaar voor alles wat ik mee mag maken. Nu is het tijd om het werk stil te liggen. Maandag pakken we dat wel weer op.

Arie Slob

Strijdplaatsen

Sat, 03 Apr 2010 14:51:10 +0200

In verband met Pasen kom ik deze week een paar dagen eerder met mijn weblog. Ik voel de sterke behoefte om me tijdens de Paasdagen even niet met politiek bezig te houden. Dan helpt het dat ik vrijdag met mijn vrouw naar de uitvoering van de Matteus Passion in Leiden kan gaan. 's Avonds hopen we in onze kerkelijke gemeente stil te staan bij de kruisdood van Jezus Christus. Wat een vreugde dat we een paar dagen later ook Zijn opstanding mogen gedenken. Dit is de kern van het christelijk geloof. Zo'n weekend moet je niet belasten met politiek.

Deze week stond vooral in het teken van het naar buiten komen van de (concept) kandidatenlijsten voor de Tweede Kamerverkiezingen. Dinsdagmiddag is ook de kandidatenlijst van de ChristenUnie publiek gemaakt. Ik heb opnieuw een eervolle tweede plaats gekregen. Daar ben ik uiteraard blij mee. Ook met de motiovering die de adviescommissie daarvoor heeft gegeven. Ik beschouw dat als een stuk waardering voor mijn inzet in de afgelopen jaren. Het is bekend dat ik lang nagedacht heb over de vraag of ik me opnieuw kandidaat zou stellen. Ik heb daar uiteindelijk alles afwegende een positief besluit in genomen. En ik ben weer tot in mijn tenen gemotiveerd om me in te zetten voor de christelijk-sociale politiek van de ChristenUnie.

Als fractievoorzitter voel ik een grote verantwoordelijkheid voor wat ik maar 'mijn mensen' noem: de overige leden van de Kamerfractie van de ChristenUnie. De volgorde van de kandidatenlijst zorgde bij hen voor wisselende gevoelens. Waar het maar kan heb ik ondersteuning geboden. Uit eigen ervaring (2002) weet ik wat het is om op een plaats te staan die op voorhand niet direct verkiesbaar lijkt. Onze Belgische stagiair Luc noemde deze plaatsen 'strijdplaatsen'. Dat vind ik een mooi woord. Als ChristenUnie gaan we de komende weken met volle inzet campagne voeren om de kiezer ertoe te bewegen een stem op de ChristenUnie uit te brengen. Uit peilingen blijkt dat er voor ons nog groeimogelijkheden zijn. Zonder ons op voorhand rijk te rekenen, durf ik wel te zeggen: wie weet waar we uiteindelijk nog terecht zullen komen. We gaan er voor strijden. En ik hoop en bid dat de huidige fractie er straks 'gewoon' weer bij is.

Hoog op de kandidatenlijst van de ChristenUnie staan de 'nieuwe' gezichten van Carola Schouten (5) en Martine Vonk (6). Carola ken en waardeer ik al enkele jaren als een zeer getalenteerd medewerker van onze fractie. Haar kennis van en inzicht in financieel-economische zaken is groot. Dat is uiteindelijk ook bepalend geweest in het oordeel van zowel selectiecommissie als bestuur. Ik ben er van overtuigd dat we van haar nog heel veel gaan horen. Martine Vonk stond de vorige keer ook al hoog op onze kandidatenlijst; ze is op dit moment de eerstvolgende lijstopvolger. Ook van haar ben ik in de afgelopen jaren onder de indruk geraakt. Martine is een uiterst plezierig en positief overkomende persoonlijkheid. Duurzaamheid is haar specialiteit. Voor een partij als de ChristenUnie die rentmeesterschap hoog in het politieke vaandel heeft staan, kan en zal zij straks veel kunnen betekenen.

Nu ik het toch over duurzaamheid heb: zeer opvallend waren deze week de uitlatingen van minister Van der Hoeven (CDA) over duurzame energie. Ze liet een ingezonden artikel in De Volkskrant plaatsen en vertrok voor een werkbezoek naar Mexico. Met terugwerkende kracht veroordeelt ze in het ingezonden artikel haar 'eigen' beleid (dat uiteraard kabinetsbeleid is) van directe steunverlening aan bedrijven en particulieren (de zogenaamde SDE-regeling) die investeren in het gebruik van duurzame energie. Waar is dat nu weer voor nodig? Het is ook zeer onverstandig. Natuurlijk moeten bedrijven en particulieren niet aan het subsidie-infuus komen te liggen. Maar we weten wel dat het komen tot een groter gebruik van duurzame energie van zeer groot belang is en in ieder geval de komende jaren nog overheidssteun verdient. Onbegrijpelijk dus wat minister Van der Hoeven hier doet.

Vandaag (donderdag) las ik in het Nederlands Dagblad een groot interview met de nummer 39 op de kandidatenlijst van het CDA. Kijkend naar de opiniepeilingen (CDA staat op 24 zetels) is de keuze voor een interview met een kandidaat op deze plek opmerkelijk; de verklaring daarvoor zal zijn dat hij naar eigen zeggen twee zittende Kamerleden moet vervangen. Dat lijkt me een hele opgave, zeker op die plek. Het blijkt om een oud-RPF-er te gaan die ooit de overstap naar het CDA heeft gemaakt. Als hij in het interview aangeeft niet in christelijke politiek te geloven, dan verklaart dat veel. De ChristenUnie noemt hij GroenLinks met een christelijk sausje. Toe maar.

Ik zou deze kandidaat van harte willen uitnodigen t.z.t. de programma's van GroenLinks, de ChristenUnie en het CDA eens goed met elkaar te vergelijken. GroenLinks heeft het programma al openbaar gemaakt. Ik heb daar vorige week al iets over geschreven. Het CDA-programma is inmiddels ook uit. Het programma heeft een hoog economisch gehalte en is - zo denk ik - vooral geschreven om kiezers weg te houden cq terug te halen bij zowel PVV als VVD. Zeer opvallend is de uiterst beperkte paragraaf medisch-ethisch. Gezien mijn ervaringen in de afgelopen jaren toch ook weer niet helemaal een verrassing. Het ChristenUnieprogramma zal dinsdag 6 april naar buiten komen. Het zal een herkenbaar christelijk-sociaal karakter hebben; dat is meer dan een sausje. Uitgesproken ChristenUnie!

Deze week nog een paar plezierige gesprekken gehad. Onder andere met Wim Kuijken (de Deltacommissaris), Jan Franssen (CdK Zuid-Holland), Theo Rietkerk (gedeputeerde Overijssel) en Huibert Steen (oud-raadslid Binnenmaas).

Ik ben veel op het partijbureau in Amersfoort geweest deze week. Maandagavond was ik als adviseur aanwezig bij de bespreking van het verkiezingsprogramma door het bestuur. De bespreking van de kandidatenlijst, eerder diezelfde dag, heb ik - zoals dat een kandidaat op die lijst betaamt - aan me voorbij laten gaan. Dinsdagavond was ik met André Rouvoet opnieuw op het partijbureau. Aanwezig waren vertegenwoordigers van de ChristenUnie in de grote steden. Onze tegenvallende uitslagen in de grote steden waren uiteraard het onderwerp van gesprek. Prachtig om te zien hoe strijdbaar veel mensen nog waren. Als ChristenUnie laten we in ieder geval de komende jaren de grote steden niet los. Ook niet de steden waarin we nu geen zetel(s) in de gemeenteraad hebben.

Arie Slob

Spannende tijden

Sat, 27 Mar 2010 12:53:44 +0100

Deze week kwam er een journaliste mijn werkkamer binnenvallen. Ik zat achter mijn bureau in alle rust te werken. Met op mijn computer (via youtube) de geweldig mooie muziek van de Mattha�s Passion. ,,Gelukkig, er zijn nog mensen die werken'', merkte ze op. Inderdaad. Ik werk in ieder geval deze weken gewoon door. Geen verhitte debatten en spannende coalitieoverleggen. Maar wel veel intern overleg, het wegwerken van achterstallige mails en ook bijpraten met mensen die ik graag weer eens zie en spreek.

Zo heb ik deze week onder andere met Kars Veling gesproken. Heerlijk in het zonnetje op een terrasje op het Plein. Maar ook bijgepraat met FNV-voorzitter Agnes Jongerius. Met name in deze weken krijgen we weer uit alle maatschappelijke hoeken en gaten adviezen aangereikt voor de straks uit te komen verkiezingsprogramma's. Ook de programcommissie van de ChristenUnie heeft deze week keihard gewerkt aan de voltooiing van het programma. Daar zal komende maandag het landelijk bestuur zich over gaan buigen. Begin april zal het publiek worden en naar de kiesverenigingen worden gestuurd. Ik ben benieuwd.

Dat geldt ook voor de nieuwe kandidatenlijst. Ook daar zal het bestuur komende maandag over gaan spreken. Minister Tineke Huizinga heeft deze week bekend gemaakt dat zij alles afwegende niet meer beschikbaar is voor die kandidatenlijst. Ik respecteer het door haar genomen besluit. Respect ook voor alles wat ze in de afgelopen jaren voor de ChristenUnie heeft betekend. De komende maanden zal ze overigens nog vol in bedrijf zijn. Ondanks de demissionaire staat van het kabinet ligt er nog werk genoeg. Als minister van VROM heeft ze inmiddels een bijdrage geleverd aan het door de Eerste Kamer loodsen van zowel de Crisis- en Herstelwet als de Wabo (=Wet algemene bepalingen omgevingsrecht). Dat zijn geen kleine onderwerpen.

Voor wie zich wel beschikbaar hebben gesteld voor de kandidatenlijsten, zijn het spannende tijden. Niet alleen bij de ChristenUnie. De enige zekerheid die je - bij wijze van spreken - hebt, is dat alles onzeker is. Tussen Tweede Kamerleden onderling is dit in deze dagen wel hét onderwerp van gesprek. ,,Ga jij nog door? Wat zijn je kansen?'' Er wordt over fractiegrenzen heen onderling wel meegeleefd. De SP is inmiddels de eerste politieke partij die zowel programma als lijst publiek heeft gemaakt. Er zitten geen echte verrassingen tussen. Hooguit dat good old Jan de Wit heeft besloten toch op de nieuwe lijst te gaan staan. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met zijn voorzitterschap van de parlementaire onderzoekscommissie kredietcrisis.

GroenLinks was afgelopen maandag de eerste partij die haar verkiezingsprogramma naar buiten bracht. Daar zaten wel wat opvallende zaken in. Onder Femke Halsema is de partij steeds liberaler geworden. Bij Moraalridders liet Halsema overigens weten dat ze in de Tweede Kamer zal blijven als GroenLinks in de regering komt. Ik ben benieuwd. In de peilingen zakt GroenLinks inmiddels weer wat terug. De Politieke Barometer peilde afgelopen donderdag een dikke acht zetels voor de ChristenUnie; 5,5 procent. Het is slechts een virtuele werkelijkheid. Daar kun je dus niet de minste zekerheid uit putten. Wel geeft het aan dat we electoraal weer in de lift zitten. Daar ben ik uiteraard blij mee.

Afgelopen vrijdag hebben we met het overgrote deel van onze fractie weer genoten van het jaarlijkse etentje in Zeewolde. Het koksduo Ernst & Ed heeft ons weer een heerlijke maaltijd voorgezet. Geweldig om die mannen zo bezig te zien. André Rouvoet en zijn vrouw Liesbeth konden er deze keer ook bij zijn. Een moment van ontspanning in spannende tijden. Vrijdag 2 april hoop ik die ontspanning ook weer te zoeken en vinden bij de uitvoering van de Matthaüs Passion in Leiden. Daar kijk ik al weken naar uit. Ook komt onze zoon Aron eind volgende week terug uit India. Daar is hij voor zijn studie een paar weken geweest. Het belooft dus weer een bijzondere week te worden. Uiteraard zal ik daarover DV volgende week zaterdag weer verslag doen.

Arie Slob

Opnieuw een scharnierfunctie voor de ChristenUnie

Sat, 20 Mar 2010 21:46:52 +0100

Dit zijn bijzondere weken. Een soort interbellum periode. De hectiek van de val van het kabinet en aansluitend daarop de gemeenteraadsverkiezingen ligt inmiddels achter ons. De agenda van de Tweede Kamer is vanwege het demissionair zijn van het kabinet uiterst mager. In partijverband daarentegen is er veel activiteit. De campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen moet nog beginnen, maar de voorbereidingen daarvoor zijn in volle gang.

Met name het samenstellen van de kandidatenlijsten én de verkiezingsprogramma's vraagt alle aandacht. Vooral de samenstelling van de kandidatenlijsten is voor veel politici een uiterst spannende aangelegenheid.

Deze week waren vooral de vertrekkende politici in het nieuws. Dat doet mij wel wat. Het gaat om collega's met wie ik soms jarenlang heb opgetrokken. CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel, bijvoorbeeld. Met hem heb ik de afgelopen jaren in coalitieverband uitstekend kunnen samenwerken. Een man met wie je afspraken kunt maken. Iemand die voor het publieke belang ging en niet voor eigen eer en roem. Een verademing in een tijd waarin veel politici eigen profilering op de eerste plaats zetten. In het lange lijstje van vertrekkende politici staan ook namen als Kees Vendrik (GroenLinks), Staf Depla, Ton Heerts (PvdA) en Jan de Vries (CDA). Het zijn politici met wie ik - ondanks de politieke verschillen - goed heb samengewerkt en die ik straks zal missen.

Wie gaan straks hun plaatsen innemen? Dat zal duidelijk worden als de kandidatenlijsten naar buiten zullen komen. Aan de lijst van de ChristenUnie wordt hard gewerkt. Zoals bekend ben ik zelf voor de komende periode weer beschikbaar. Vorige week zaterdag heb ik een gesprek gehad met onze selectiecommissie. Ook de overige leden van mijn fractie zijn weer beschikbaar. Het zal voor onze selectiecommissie nog een hele puzzel worden. Uit eigen ervaring weet ik dat dit onzekere tijden zijn. Daar kun je bij wijze van spreken wakker van liggen. Het hoort echter bij de politiek. Ik twijfel er overigens niet aan dat 'mijn mensen' (zo voelt dat in ieder geval) op een professionele manier met deze onzekerheid en ook met de uiteindelijke uitkomst van het werk van de selectiecommissie weten om te gaan.

Veel commotie deze week over uitspraken van vertrekkend CDA-Tweede Kamerlid Annie Schreijer-Pierik. Zij plaatste kritische kanttekeningen bij het hernieuwde lijsttrekkerschap van Balkenende en haalde daarmee zo goed als alle media. Ik kom uit dezelfde provincie als Annie en heb in de afgelopen jaren bij haar een goed ontwikkelde kwaliteit gezien: volksvertegenwoordigster zijn. Op een haar geheel eigen wijze wist ze mensen (vooral uit Twente) te betrekken bij de politiek en vooral ook het CDA. Duizenden mensen heeft ze in de afgelopen jaren ook naar het Binnenhof gehaald. Befaamd is het door haar georganiseerde Twente-diner waarvoor bussenvol met ondernemers naar Den Haag komen. Ik denk dat haar zorg over Balkenende en het CDA oprecht is. Opvallend dat Balkenende haar dan wegzet als iemand die moeilijk afscheid kan nemen. Ik ben benieuwd wie de nieuwe Annie bij het CDA zal worden. Dergelijke volksvertegenwoordigers zijn schaars.

Afgelopen maandag heb ik een lunchgesprek gehad met de nieuwe minister van Financiën, Jan Kees de Jager. Hoewel het kabinet demissionair is, moet er op zijn terrein nog veel gebeuren. Als fractievoorzitter van een coalitiepartij is het dan van belang in gesprek te blijven met betrokken bewindspersonen. Deze week in partijverband een aantal overleggen gehad over de komende campagne. Ik zal de komende tijd weer veel moeten optrekken met André Rouvoet. Plezierig om te constateren dat onze verhouding - ondanks de verschillende posities en verantwoordelijkheden die we in de afgelopen jaren hebben gehad - steeds uitstekend is. Ik kijk er naar uit om in de komende tijd met hem en de andere kandidaten op de lijst de politieke boodschap van de ChristenUnie weer uit te dragen. Kijkend naar ontwikkelingen in opiniepeilingen zou de ChristenUnie wel eens opnieuw een scharnierfunctie kunnen gaan vervullen.

Afgelopen vrijdag werd ik tijdens de beurs Kerk en Gemeente 2010 in Utrecht door veel mensen aangesproken. Fijn om op deze manier ook bemoedigd te worden. Ik was in Utrecht voor een forumdebat met bisschop de Korte, Hein Pieper en ds. Arjan Plaisier (PKN). Met hem heb ik gedebatteerd over de plaats van de kerk in de samenleving. Ik heb ondermeer aangegeven het spreken over 'dé kerk ' wat massief te vinden. Mensen moeten zich daar ook niet achter gaan verschuilen, maar iedereen zal op zijn of haar eigen plaats zich verantwoordelijk moeten weten.

Vanmiddag hoop ik nog iets te doen in het kader van NL Doet 2010. Ik mag met een aantal jongeren tuinen gaan opknappen. Uiteraard heb ik me desgevraagd hiervoor beschikbaar gesteld. Het is wel een beetje dubbel. Op dit moment ligt mijn eigen achtertuin namelijk helemaal overhoop. De tegels van het terras moeten eruit. Door alle drukte in de afgelopen weken heb ik daar nog geen bijdrage aan kunnen leveren. Mijn echtgenote is daar dus druk mee. Dat doet ze overigens met plezier, maar het voelt wat onbestemd om juist nu in een tuin van een ander te gaan werken. Zucht. Ik hoop dit op een later moment nog te kunnen compenseren.

Update 17.00 uur

Latere toevoeging aan deze weblog: ik heb goed nieuws. Allereerst zijn de tegels uit mijn achtertuin verwijderd. Ik heb daar zelf nog een bijdrage aan kunnen leveren. Tot vreugde van mijn echtgenote. Het valt ook nog wel eens mee. Ook ben ik in het kader van NL Doet 2010 nog op pad geweest. Geweldig wat ik gezien heb. Ik ben in aanraking gekomen met twee vrijwilligers die met een groep kinderen aan het werk waren. De vrijwilligers waren vorig jaar begonnen met activiteiten voor kinderen uit hun buurt. Ze hadden gezien dat deze kinderen maar wat rond hingen en weinig te doen hadden. Inmiddels worden er door hen wekelijks activiteiten voor deze kinderen georganiseerd. Wat een prachtig voorbeeld van burgerzin. Dicky van Gijzel (raadslid voor de ChristenUnie in Zwolle) was met mij meegegaan. Zij was ook erg onder de indruk van dit particulier initiatief. Via www.jongerenzwollezuid.tk kunt u meer over dit werk lezen. Prachtig om in mijn eigen woonomgeving met iets dergelijks geconfronteerd te worden. Een prima afsluiting van de week.

Arie Slob

Kan iedereen het nog volgen?

Mon, 15 Mar 2010 10:29:26 +0100

Vandaag (zaterdag 13 maart) was ik uitgenodigd voor het radioprogramma Tros Kamerbreed. Ik zat daar met demissionair staatssecretaris Ank Bijleveld (CDA) en oud-minister voor WWI, Eberhard van der Laan (WWI). Net voordat de uitzending begint zegt Eberhard tegen mij: 'Arie, wist je dat nog maar drie weken geleden is dat het kabinet is gevallen?'. Ik geloofde hem niet, maar moest na enige rekenwerk concluderen dat hij gelijk had. Onvoorstelbaar wat er na die nacht allemaal niet gebeurd is. Met deze week als 'hoogtepunten' het vasthouden van het CDA aan Balkenende als lijsttrekker, het aangekondigde vertrek uit de politiek van CDA-kroonprins Camiel Eurlings, het terugtreden van Wouter Bos als politiek leider van de PvdA en het naar voren treden van Job Cohen als zijn opvolger. In een duizelingwekkende vaart volgen de ontwikkelingen elkaar op. Kan iedereen het nog volgen? Het kost mij in ieder geval enige moeite.

Als ChristenUnie hadden we aan het begin van deze week juist een poging gedaan de focus weer op de inhoud van de politiek te richten. Maandag werd op de site van de ChristenUnie (www.christenunie.nl) door onze programmacommissie alvast een tip van de sluier van het nieuwe programma opgetild. Naar mijn overtuiging financieel-economisch een eerlijk verhaal. We gaan een zware tijd tegemoet. Er zal fors bezuinigd moeten worden, maar gerichte lastenverzwaringen kan niet uitgesloten worden. Voor de ChristenUnie staat daarbij het principe van 'de sterkste schouders zullen de zwaarste lasten moeten dragen' centraal.

In het radioprogramma Dit is de dag (dinsdagmorgen) werd ik geconfronteerd met de opmerking dat dit toch wel erg links was. Met zulk soort opmerkingen heb ik dus helemaal niets. Hoezo links? Als ik mijn Bijbel open (en dat doe ik iedere dag) zie ik dat principe op meerdere plaatsen van de Bijbel terugkomen. Waarom gaan we dat nu opeens links noemen. Het is voluit christelijk-sociaal. Ik vind overigens de tegenstelling die gemaakt wordt tussen bezuinigen en lastenverzwaren een valse. Waar je ook voor kiest, de burgers zullen het gaan merken. Of doordat er allerlei (financiële) voorzieningen wegvallen of doordat de lasten wat omhoog gaan.

Als ChristenUnie zetten we ook in op een samenleving waar mensen zich op elkaar betrokken weten en verantwoordelijkheid nemen voor elkaar en hun leefomgeving. Burgerschapsvorming is in dat opzicht de rode draad in onze bijdrage in het integratiedebat. Er wordt momenteel nog hard verder gewerkt aan het programma. Tijdens ons congres (24 april) zal het programma definitief worden vastgesteld. Via internet is in vier dagen tijd al door ca. 1500 mensen gereageerd. Een ongekend hoog aantal. Fijn om te zien dat zoveel mensen betrokken zijn. Daar blijkt volgens mij ook een honger naar inhoudelijke discussie uit.

De discussie over de inhoud werd in de media al weer snel weggedrukt door de politieke ontwikkelingen. Begin van de week werd bijvoorbeeld duidelijk dat het CDA verder gaat met Jan Peter Balkenende als lijsttrekker. 'Ik ga voor goud', gaf Balkenende na afloop van het bestuursberaad aan. Ik laat de gekozen bewoordingen maar even voor zijn rekening. Ik hoop wel dat onze lijsttrekker André Rouvoet zich nooit zo zal uitlaten. Als lijsttrekker vertegenwoordig je allereerst je partij. Dan is het altijd nog: wij gaan voor goud.

Maar ook dat vind ik nog behoorlijk plat. Je zoekt als partij - en als politicus die zijn partij mag representeren- het goede voor de samenleving. Daar ga je dan voor. Voor een christen-politicus geldt dan ook nog eens de woorden van Micha 6, vers 8: 'Je weet wat de HEER van je wil: niets anders dan recht doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God'. Een dergelijke attitude in de politiek is pas echt goud waard! Ik wens het iedereen toe.

Het aangekondigde vertrek van Camiel Eurlings (CDA) kwam voor mij niet helemaal als een verrassing. Enkele maanden geleden begreep ik al van hem dat hij erg met zijn toekomst bezig was. Het was in ieder geval niet vanzelfsprekend dat hij beschikbaar zou zijn voor een nieuwe periode. In de kring van partijgenoten heb ik donderdag aangegeven zijn keuze ontroerend te vinden. Er waren er die dachten dat ik een grapje maakte, maar dat was niet het geval. Ik vind het klasse als iemand als Camiel zo gericht kiest voor het stichten van een gezin. Jammer dat er mensen zijn die direct er weer allerlei andere bedoelingen achter zien schuil gaan. Laten we iemand nu eens gewoon op zijn woord geloven.

Dat geldt ook voor de keuze die Wouter Bos heeft gemaakt. Hij kiest voor zijn vrouw en drie jonge opgroeiende kinderen. Van nabij heb ik gezien hoe zwaar zijn werk is. Dat geldt ook voor de andere vice-premier, André Rouvoet. Het is van tijd tot tijd haast onmenselijk geweest wat van hen gevraagd werd. Zeker nadat ons land in een financiële en economische crisis terecht kwam. Als je twijfels hebt of je dat nog een aantal jaren vol kan houden, moet je het aloude verkeersprincipe 'bij twijfel niet inhalen' toepassen. Bos heeft dat gedaan en ook gezorgd voor een goede opvolger. Ik beschouw Job Cohen, met alle politieke verschillen die er zijn tussen de ChristenUnie en de PvdA, als een man van statuur en met samenbindende kwaliteiten. Dat zijn in deze volledig gepolariseerde tijd eigenschappen die goed van pas komen.

Ik denk dat vooral D66, GroenLinks en de SP niet blij zijn met deze machtswisseling bij de PvdA. Dit zal bij hen, zo denk ik, kiezers doen wegtrekken. Op internet kwam ik al dergelijke berichten tegen. Het politieke landschap kan de komende tijd nog wel eens behoorlijk gaan veranderen. De ChristenUnie kan daarin ook een rol vervullen. Laat men ons niet te snel afschrijven. We hebben de afgelopen jaren laten zien verantwoordelijkheid te kunnen dragen. Doen dat tot op dit moment nog steeds in het demissionaire kabinet. We zoeken het als ChristenUnie in verbindend leiderschap. Dat heeft ons land op dit moment keihard nodig. En we streven als ChristenUnie naar een duurzame en sociale economie en naar een stabele en betrokken samenleving. De noodzaak daarvan kan de komende weken niet voldoende onderstreept worden.

Deze week kwam ook het bericht door van het overlijden van Hans van Mierlo (D66). Met zijn politieke achtergrond heb ik niet zoveel, maar als politicus heb ik hem altijd uitermate interessant gevonden. Als tiener ben ik om die reden wel eens naar een politieke avond van D66 geweest waar Hans van Mierlo als spreker optrad. Hij wist de aanwezigen en ook mij goed te boeien. Van Mierlo was een begaafd spreker. Zijn politieke inhoud heb ik echter minder kunnen waarderen. Hij was wel de man achter het ontstaan van paars (1994-2002). En die periode heeft ons land naar mijn mening niet veel goeds gebracht. Een nieuwe paarse periode (of paars-plus met GroenLinks erbij) is wat mij betreft geen aantrekkelijk perspectief voor ons land. Nog een reden te meer om de komende weken en maanden vol voor de ChristenUnie te gaan. Het gaat 9 juni a.s. echt ergens om.

En zo cre�ert elkeen z'n eigen werkelijkheid

Sat, 06 Mar 2010 23:24:15 +0100

Ik schrijf deze weblog een dag na de gemeenteraads-verkiezingen. De uitslagen zijn bekend. Zoals het er nu naar uitziet, heeft de ChristenUnie op een paar zetels na de grote winst van 2006 weten vast te houden. We maken ook onze entree in een aantal nieuwe gemeenten (Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois), maar moeten helaas in een aantal andere gemeenten onze zetel prijsgeven.

Er zijn ook gemeenten waar winst wordt gepakt. Onder andere in mijn eigen woonplaats Zwolle (van 5 naar 6 zetels). Zouden mijn flyeractiveiten in de vroege ochtend van 3 maart (07.30 uur bij het NS-station, gaap) daar nog invloed op hebben gehad?

We mogen als ChristenUnie landelijk tevreden zijn over de uitslag. Als derde coalitiepartner is ons niet overkomen wat D66 vier jaar geleden wel heeft meegemaakt. We zijn goed overeind gebleven. Al kan het natuurlijk altijd beter. Het valt mij op dat met name die steden en dorpen waar het minder ging, me bezighouden. Vaak ken ik de mensen daar persoonlijk. Uit eigen ervaring weet ik hoe zwaar het is als de uitslag tegenvalt en posities (bijvoorbeeld die van wethouders) onzeker zijn. Het hoort wel allemaal bij politiek. Als je in de politiek alleen maar kunt winnen, hoor je er niet thuis. Sterker nog: ook verliezen moet je meemaken. Dan smaakt de overwinning een volgende keer veel beter. Kijk maar naar D66. De opluchting straalt eraf.

Ik ben trots op al die ChristenUnie-mensen die in de afgelopen maanden, weken, dagen, zo keihard gewerkt hebben. Tijdens mijn rondtour door het land ben ik er veel tegengekomen. En dan heb ik het niet alleen over de kandidaten voor de gemeenteraad, maar ook over de folderaars, de posterplakkers en noem maar op wat er allemaal voor een campagne moet gebeuren. Voor zover deze mensen deze weblog lezen: heel hartelijk dank voor jullie inzet.

Bijzonder hoe veel partijen de verkiezingsuitslag naar hun hand proberen te zetten. Ik hoorde Wouter Bos voor de televisie zeggen dat de PvdA weer 'helemaal terug' was. Hoezo helemaal terug met meer dan 660 zetels verlies? Het CDA benadrukt voortdurend dat ze lokaal nog steeds de grootste partij zijn, maar daar moet het verlies toch ook hard aangekomen zijn. Wilders kraaide op de verkiezingsavond victorie, maar hij deed toch echt maar in twee steden mee. Rita Verdonk heeft het dan objectief gezien veel beter gedaan (meer dan 50 zetels winst). Duidelijk is dat iedereen zo zijn of haar eigen werkelijkheid creëert. En bijna altijd om er zelf beter uit te komen. Daar zullen burgers toch ook wel eens heel erg moe van worden.

Deze week werden we opnieuw geconfronteerd met de naweeën van de kabinetsval. Met name Bos en Balkenende houden maar niet op erover te spreken. Balkenende sloot min of meer de PvdA uit als nieuwe coalitiepartner. Zo uitgesproken is hij over de PVV nog nooit geweest. Bos liet op zijn beurt ook merken weinig meer op te hebben met het CDA. Zo komen we er wel! Als iedere partij nu zo bezig gaat op weg naar 9 juni, zal het nog heel erg moeilijk worden om coalities te vormen. En dat is het alleen op basis van de peilingen nu al. Wat we nu nodig hebben is samenbindend leiderschap. Daar hoort toch echt een andere attitude bij dan verongelijkt en gefrustreerd natrappen.

Een paar weken geleden verwachtten we nog na 3 maart even wat gas te kunnen terugnemen. Dat zal door de val van het kabinet nu niet kunnen. Er wordt hard gewerkt aan kandidatenlijsten en verkiezingsprogramma's. We gaan full speed door. Al zal ik dit weekend toch even wat afstand nemen. ik heb mijn echtgenote beloofd een weekendje met haar weg te gaan. Dat heeft ze wel verdiend na al die weken waarin ik eerder minder dan meer thuis was. Ik schrijf mijn weblog daarom nu maar wat vooruit. Politiek is leuk, maar er zijn grenzen. Mijn huwelijk wil ik er in ieder geval niet voor op het spel zetten.

Nawoord
Ik had net mijn weblog afgerond, of het bericht van het terugtreden van Agnes Kant als fractievoorzitter van de SP komt door. Ik heb donderdagmorgen nog met haar in het televisieprogramma Goedemorgen Nederland gezeten. Ik had goed drie uur geslapen, maar zij helemaal niet. In de uitzending sloot ze nog uit dat Jan Marijnissen zou terugkeren als lijsttrekker. Haar vertrek maakt maar weer eens duidelijk hoe hard de politiek kan zijn. Ik heb veel respect voor haar keuze.

Arie Slob

Kunnen we in dit land nog met verschillen omgaan

Sat, 27 Feb 2010 14:19:52 +0100

Hoe gaat het? Die vraag is me in de week na de val van het kabinet veel gesteld. Ik heb erg veel meeleven en bemoediging ervaren. Niet alleen vanuit de ChristenUnie-achterban. Fijn om ook te horen en te lezen hoe veel mensen het optreden van de ChristenUnie gewaardeerd hebben. Dat doet goed.

Natuurlijk is er bij mensen ook onbegrip. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Die vraag moet vooral door de PvdA beantwoord worden. Naar onze oprechte mening was er een voor iedereen bevredigende oplossing voorhanden en had een kabinetsbreuk voorkomen kunnen worden. Helaas is dat niet gebeurd.

Dat betekent dat we nu met een andere politieke werkelijkheid te maken hebben. Er zal geschakeld moeten worden. Ook door de politici van de ChristenUnie. Dat hebben we deze week dan ook gedaan. Dat kon ook niet anders, met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitschiet. Dit was de laatste volle week dat er campagne gevoerd kon worden.

De maandag stond nog in het teken van de val van het kabinet. Ik ben weer naar den Haag gereisd en heb daar met onze fractie vergaderd over de politieke stand van zaken. Met elkaar moesten we ook een advies voorbereiden aan Hare Majesteit de Koningin. Met haar heb ik aan het eind van de middag op paleis Noordeinde zo'n drie kwartier gesproken. Een bijzondere ervaring. Een dag later besloot Koningin Beatrix, na raadpleging van alle fracties en haar vaste adviseurs, dat de CDA- en ChristenUnie-bewindspersonen demissionair verder zouden moeten gaan.

Ik had persoonlijk graag nog een korte informatieronde gehad om draagvlak in het parlement te peilen, maar materieel komt het besluit van Hare Majesteit wel op het ChristenUnie-standpunt neer, namelijk dat het kabinet slechts de hoogstnodige zaken nog kan doen en de verkiezingen moet voorbereiden. Die zullen 9 juni gaan plaatsvinden.

Verantwoordelijk
Ondertussen hebben de ChristenUnie-bewindspersonen er een aantal portefeuilles bijgekregen. André Rouvoet zal nu ook het ministerie van OCW gaan leiden, Eimert van Middelkoop neemt de WWI-portefeuille op zich en Tineke Huizinga is 'gepromoveerd' tot minister van VROM. Wat een ontwikkeling.

Als ChristenUnie laten we opnieuw zien niet weg te lopen voor het nemen van verantwoordelijkheid. Onze bewindspersonen, inclusief onze kandidaatlijsttrekker voor de verkiezingen, zijn daarvoor beschikbaar. Dat doen we in een tijd waarin de meeste (beoogde) lijstrekkers (denk aan Wouter Bos) de handen vrij hebben om zich alleen te richten op de verkiezingscampagne. Toch is er bij mij weinig aarzeling geweest of dit wel de juiste keuze is. Het zou zeer onverantwoord zijn geweest en ook slecht voor het land als wij nu waren weggelopen. Landsbelang gaat nog altijd voor partijbelang.

Ronduit stuitend heb ik de discussie over de portefeuille van André Rouvoet gevonden. Nog voordat er maar een woord over de portefeuilleverdeling was gevoerd, werd al door kwaadwillende mensen in de media geroepen dat Rouvoet uitsluitend de portefeuille homozaken van Plasterk geweigerd zou hebben. Wat een laster. Met zeer goede redenen heeft Rouvoet besloten de vrijgevallen portefeuille van staatssecretaris Dijksma over te nemen (kinderopvang, speciaal- en primair onderwijs). Dat sluit veel beter aan bij zijn huidige portefeuille van Jeugd en Gezin. De pogingen om rondom hem een rel te schoppen, zijn voor mij uitingen van de zwarte kanten van de politiek.

Verschillen
Dat vind ik overigens ook als ik kijk wat er in de rooms-katholieke kerk in Den Bosch allemaal gaande is (de weigering om de hostie uit te reiken aan een homoseksueel, en de politieke reacties daarop). PvdA-partijvoorzitter Lillian Ploumen riep zelfs iedereen op komende zondag de mis bij te wonen. Nu is een oproep tot kerkgang zeer prijzenswaardig, maar de politiek moet buiten de kerk blijven. En de homolobby in Nederland moet zich echt afvragen of men wel op de goede weg is. Natuurlijk moet iedereen in Nederland zich veilig weten. Homodiscriminatie moet dan ook bestreden worden. Maar sinds wanneer moet iedereen in Nederland hetzelfde denken over de ethische vragen rond homoseksualiteit? Kunnen we nog met verschillen van opvatting omgaan in dit land? Er is op dit moment een sterke neiging om juist bij dit onderwerp eenheidsdenken af te willen dwingen. Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling, zeer on-Nederlands ook.

Ongetwijfeld zullen de uitlatingen van mevrouw Ploumen (die ik overigens persoonlijk zeer waardeer) vooral als campagnetaal moeten worden beschouwd. Zoals er deze week meer rond ging. Opvallend hoe groot de PVV weer gemaakt wordt. De partij doet slechts in twee steden mee, maar ze krijgen zo goed als de meeste publiciteit in de media. En nergens gaat het over de vraag waarom de PVV niet in meer steden meedoet. Zoals bijvoorbeeld de ChristenUnie: in meer dan 200 gemeenten. Dat is pas verantwoordelijkheid nemen.

Lokale lasten
Uit onderzoek van de Volkskrant bleek deze week dat de (bijna 90) ChristenUnie-wethouders, samen met hun VVD-collega's, het meest zuinig met gemeenschapsgeld omgaan. Verantwoord rentmeesterschap noemen we zoiets. Andere media hebben het tot nu toe niet opgepikt. Ik hoop dat de kiezers in Nederland hun ogen goed open houden. En zich niet mee laten zuigen in al dat landelijke mediageweld.

Zelf ben ik deze week kris kras door het land gereisd. Ik was in Almelo, Groningen, Veenendaal, Ede, Amsterdam, Linschoten, Lopik, Hardinxveld-Giessendam, Montfoort. Geweldig om overal zoveel enthousiaste mensen actief te zien voor de ChristenUnie. Mannen en vrouwen, jong en oud. In Lopik is de lijsttrekker 66 jaar en de nummer 2 (een studente bestuurskunde) 22 jaar oud. Ook in Groningen stond een jongedame van 22 jaar hoog op de lijst. Er zit veel jong en getalenteerd bloed in de partij. Geweldig om te zien.

In Hardinxveld-Giessendam staat hoog op de lijst een oud-stagiair van onze fractie (Cor van Vliet, nummer 5). Op nummer 19 van diezelfde lijst staat (jawel) Arie Slob, een voor mij onbekende naamgenoot. Hij was er zelf niet die avond. Ik ben mijn spreekbeurt maar begonnen met te zeggen dat ik het een eer vond dat ik als nummer 19 op de lijst het woord mocht voeren! In Den Haag is nummer 18 op de lijst overigens ook een Slob. En wel mijn 21-jarige zoon Aron Slob. Als vader ben ik daar hartstikke trots op. Woont u in Den Haag en wilt u op een Slob stemmen, dan is dat dus mogelijk.

Maandag zal de ChristenUnie in Almere nog een slotbijeenkomst houden. Waaronder ook een bidstond.

Arie Slob

Geen weblog! Hoe kan dat nu?

Tue, 23 Feb 2010 16:46:19 +0100

Ongetwijfeld zullen er afgelopen zaterdag mensen naar mijn site zijn gesurfd om mijn wekelijkse weblog te lezen. Nooit worden ze teleurgesteld. Altijd is er een weblog. Maar dit keer geen verse tekst. En dat aan het eind van een week die toch zo turbulent verliep dat er wel wat over te melden was.

Mijn excuses daarvoor. Ik had een er week van meer dan tachtig uur werken op zitten. Het grote NOS-televisiedebat van maandag, het Kamerdebat over het rapport van de commissie-Davids op dinsdag, een lange dag campagnevoeren in Arnhem en Apeldoorn op woensdag, een spoeddebat over het ontstane gedoe over Uruzgan op donderdag, en als uitsmijter van de week: in de nacht van vrijdag op zaterdag de val van het kabinet. Misschien wel de meest intensieve week uit mijn politieke bestaan. En ik ben ondertussen echt wel wat gewend. Niet vreemd dat ik zaterdagavond ontzettend moe was. Alles deed pijn.

Nadat ik zaterdag tegen de avond (eindelijk) was thuisgekomen, heb ik nog met mijn gezin gegeten, een kopje koffie gedronken, een bad genomen en ben ik mijn bed ingekropen. De nacht ervoor had ik slechts anderhalf uur geslapen. Om over de ook al beperkte nachtrust in de dagen ervoor nog maar te zwijgen. Binnen de kortste keren was ik onder zeil. Om twaalf uur later pas weer wakker te worden.

Ik heb nog steeds een katterig gevoel. Op de site van de ChristenUnie hebben we ons uitvoerig verantwoord voor wat er vorige week allemaal gebeurd is. Het gevoel en de overtuiging blijft hangen dat dit niet nodig was. Maar het is wel gebeurd. Als ChristenUnie hebben we gedaan wat mogelijk was om te voorkomen dat het kabinet zou vallen. Het mocht niet baten. Met zo'n resultaat kun je niet blij zijn.

Alles is er nu op gericht om te werken aan een verantwoord vervolg. Daarover kunt u op onze site ook het één en ander terugvinden. Onder andere het advies dat ik maandagmiddag aan Hare Majesteit de Koningin heb gegeven. Ik hoop me aanstaande zaterdag weer via mijn weblog bij u te melden.

Arie Slob

Een onrustig weekje

Sat, 13 Feb 2010 21:48:07 +0100

Er zijn wel eens weekjes die rustiger verlopen. Deze week veel onrust. Vooral over onderwerpen als Irak en Afghanistan. Opvallend hoeveel emotie er bij deze onderwerpen kan loskomen. Over het rapport van de commissie Davids wist het kabinet uiteindelijk dinsdagmorgen met een reactie naar buiten te komen. Het wachten is nu op een besluit over Afghanistan. De opvattingen over wat daarin wijsheid is lopen helaas nogal wat uit elkaar. Toch zal er een keer een knoop moeten worden doorgehakt.

Uitgaande van het gegeven dat de regering regeert en de Kamer controleert, is het kabinet allereerst aan zet. Het lukt me nog met mijn fractie om op dat moment te wachten. Het vraagt wel om enige zelfbeheersing.

Wat doe je als coalitiefractie in dit soort weken? Allereerst wordt er veel gepraat. In de fractie (deze week een extra fractievergadering gehad), met onze woordvoerder Joël Voordewind (zowel van Defensie als van Buitenlandse Zaken), in de coalitie (de contacten tussen Hamer, van Geel en mij zijn onverminderd goed), en van tijd tot tijd is er ook contact met de eigen bewindspersonen. Dat laatste gebeurt vooral tijdens het zogenoemde bewindspersonenoverleg (bpo) op donderdagavond. Ik heb geen enkele behoefte om op hun stoel te gaan zitten. Je kunt wel wat gedachten en gevoelens uitwisselen. Ik hecht zeer aan zuivere verhoudingen in dit soort situaties. Het zou wel fijn zijn als er een keer een besluit valt. Dit lange wachten is voor niemand goed. Maar dat besluit zal wel in het kabinet genomen moeten worden. Wie weet wat de komende week ons weer gaat brengen.

Ondertussen gaat het 'gewone' kamerwerk onverminderd door. Onze Kamerleden zijn druk met van alles en nog wat. Ik blijf het geweldig vinden om hen zo aan het werk te zien. Soms vliegen ze van het ene naar het andere overleg. Veel werk wordt niet eens door de buitenwereld opgemerkt. Al kreeg Esmé Wiegman deze week veel aandacht tijdens het debat over de twintig weken-echo. Wat triest dat er zo weinig steun in de Tweede Kamer is bij dit soort onderwerpen. In de coalitie staan we op dit soort momenten helemaal alleen. Geen reden om niet te blijven vechten voor de beschermwaardigheid van het leven.
Vrijdag ben ik met de complete fractie op werkbezoek geweest in Papendrecht en Sliedrecht. Dat was de moeite waard. Fijn om te zien hoe ons lokale ChristenUnie-mensen het waarderen dat we hen komen ondersteunen. In Papendrecht bleek een oud-huisgenoot uit mijn studententijd al jaren raadslid voor de ChristenUnie te zijn. Zo ontmoet je weer eens iemand.

Maandag heb ik nog opname gehad voor Andries Radio, het wekelijkse radioprogramma van Andries Knevel. Dat was leuk om te doen. Het gesprek, over de gemeenteraadsverkiezingen, wordt volgende week zaterdag uitgezonden.
Maandagavond en dinsdagochtend was ik op het NOS-Journaal te zien met een reactie op het veto van de PvdA over bezuinigingen op onderwijs. Nu gaan mijn gedachten in eerste instantie daar ook niet naar uit, maar we hadden wel met elkaar in de coalitie afgesproken het heroverwegingsproces niet onnodig te belasten met allerlei blokkades. Inmiddels ligt er van zowel CDA als PvdA al weer heel wat op de weg. Dat schiet niet op.
Dinsdagavond heb ik in het programma Standpunt Café commentaar gegeven op de kabinetsreactie op het rapport van de commissie Davids. Andere verzoeken van de media heb ik naast me neergelegd. Ik had die avond ook nog een bijeenkomst van mijn gebedsgroep in de agenda staan. Dat ging uiteindelijk voor.

Deze week een paar interviews afgegeven. Onder meer voor een plaatselijke krant in Zwolle. Eddy van Hijum, Esmé Wiegman en ik zijn ooit raadslid in Zwolle geweest. Wij mochten met de raadsverkiezingen in het vooruitschiet iets zeggen over die tijd en ook hoe we één en ander nu ervaren. Leuk om te doen.
Donderdag een interview aan het Nederlands Dagblad gegegeven, dat vandaag gepubliceerd is. Ik heb naar buiten gebracht dat ik - na een langdurig en in een aantal opzichten niet eenvoudig denkproces - me weer beschikbaar heb gesteld voor de nieuwe kandidatenlijst van de ChristenUnie. Fijn om te zien wat voor reacties ik inmiddels op dat besluit heb gekregen. Nu maar afwachten wanneer die verkiezingen zijn. Ik ga nog steeds voor mei 2011.

Arie Slob

De verkiezingskoorts loopt op

Sat, 06 Feb 2010 15:17:46 +0100

De campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen begint steeds meer op gang te komen. Overal in het land zie je de verkiezingsborden weer staan. Ik vind het altijd wel wat hebben. Het zijn spannende tijden. Hoe dichter de verkiezingsdatum nadert, hoe hoger de verkiezingskoorts oploopt.

3 maart komt er nu snel aan. Ook de Haagse politiek staat voor een groot deel in het teken van de naderende verkiezingen. Alleen al vanwege het feit dat we overal in het land onze lokale mensen ondersteunen. Zelf was ik deze week in Nijmegen en Zwartewaterland. In Nijmegen mocht ik een gastcollege houden aan de Radboud Universiteit voor studenten politicologie. In Zwartewaterland ben ik met de lokale lijsttrekker op campagne gegaan.

Tijdens de start van onze campagne (11 januari in Leeuwarden) heb ik al gezegd dat ik van mening ben dat de landelijke politiek de gemeenteraadsverkiezingen niet moet gaan domineren. Dat risico is wel groot. Ik probeer waar ik maar kan echt ondersteunend te zijn. Het moet uiteindelijk gaan over de lokale onderwerpen.
Natuurlijk ben ik altijd bereid aan te geven welke keuzes er in Den Haag zijn gemaakt. Maar dan moet het wel om zaken gaan die lokaal gevolgen hebben. Zo kunnen lokale bestuurders goed uit de voeten met de gevolgen van landelijk gemaakte keuzes over een onderwerp als jeugd en gezin. Denk daarbij aan het opzetten van centra voor jeugd en gezin, opvoedondersteuning, drugs- en alcoholpreventie enz. Dat moet lokaal verder opgepakt en uitgebouwd worden. Mooi om te zien dat in veel gemeenten dat nu ook echt een onderwerp is geworden. Daar wil ik het dus graag over hebben tijdens lokale verkiezingsavonden. Maar vraag me daar niet om iets te zeggen over bijvoorbeeld de commissie-Davids. Dat heeft geen enkele lokale relevantie. Ik ga overigens morgen (zondag) niet naar het Radio 1-debat tussen fractievoorzitters uit de Tweede Kamer. Daarvoor hebben we bedankt.

Uiteraard staan we ook open voor problemen die lokaal spelen. Waar het maar kan, probeer je daarin mee te denken en te helpen als dat mogelijk is. Twee weken geleden heb ik in mijn weblog iets verteld over mijn werkbezoek aan Ridderkerk. Daar was sprake van ernstige geluid- en stankoverlast als gevolg vanwege het vele gemotoriseerde verkeer dat Ridderkerk iedere dag passeert. Deze week heeft Cynthia Ortega namens de ChristenUnie-fractie dit onderwerp aan de orde gesteld tijdens een overleg met minister Cramer. We hebben de toezegging gekregen dat zal worden nagaan of het doortrekken van schermen langs de snelweg (toegezegd voor 2015) versneld kan worden uitgevoerd. Dat is een goed bericht voor al die bewoners die nu zoveel overlast ervaren. Fijn dat we op deze manier iets kunnen doen met zaken die tijdens een werkbezoek op ons afkomen. En nu maar hopen dat de gewenste versnelling mogelijk is. Dat weten we binnen niet al te lange tijd.

Deze week ben ik in Nijmegen en Zwartewaterland geweest. In Nijmegen mocht ik een gastcollege houden. Dat was erg leuk om te doen. Ik heb iets verteld over de positie van de ChristenUnie in de coalitie en over de verhouding tussen landelijke en lokale politiek. In de collegebanken zat ook onze jonge lijsttrekker in Nijmegen, Dirk Vreugdenhil. Hij heeft ook nog de gelegenheid gehad iets tegen de aanwezige studenten te zeggen. Het was in reistijd afgemeten een behoorlijke investering om naar Nijmegen te gaan, maar ik geniet erg van dit soort contacten.
Vrijdag ben ik met de plaatselijke ChristenUnie-mensen op werkbezoek gegaan in Zwartewaterland. We hebben onder meer scheepswerf Bodewes bezocht, waar enige tijd geleden een waterstofboot (Fuel Cell Boat) is gebouwd. Deze uiterst innovatieve boot zal in de Amsterdamse grachten gaan varen. De scheepswerf wordt geleid door een vrouwelijke directeur. Geweldig om haar zo enthousiast over haar werk te horen praten.

Voor de ChristenUnie is water een belangrijk thema. We hebben ons in de afgelopen jaren met succes sterk gemaakt voor een goede subsidieregeling voor onze Nederlandse scheepsbouw. Tineke Huizinga is als staatssecretaris ook erg actief met waterbeleid bezig. Denk aan haar omvangrijke Deltaplan, maar ook aan gerichte investeringen voor de binnenvaart.
Zwartewaterland heeft over landelijke ChristenUnie-aandacht absoluut niet te klagen. Vorig jaar heeft staatssecretaris Huizinga nog extra geld beschikbaar gesteld voor de industriehaven in Genemuiden. En via een amendement heeft de ChristenUnie in de Tweede Kamer tien miljoen euro beschikbaar gesteld voor de renovatie van de keersluis in Zwartsluis. Ik kon me dus met een gerust hart in deze plaats laten zien. En fijn om te zien dat onze landelijke arbeid werd gewaardeerd. Bijgaand een foto van de waterstofboot.

In Den Haag is het kabinet nog erg druk met een reactie op het rapport van de commissie-Davids. Vrijdag is er nog geen besluit genomen. Ik heb persoonlijk liever een zorgvuldige reactie op een iets later moment, dan een snelle reactie die niet helemaal zorgvuldig is. Veel tijd is er echter niet meer. Ook een besluit over Afghanistan zal in de komende weken moeten vallen. De Tweede Kamer heeft 1 maart als limiet gesteld. Ook hier begint de tijd te dringen. We wachten het met belangstelling af. Duidelijk is dat het deze weken wel ergens over gaat.

Deze week nog een beetje nagenoten van ons jubileumfeest van vorige week zaterdag. We hebben veel positieve reacties gehad op de jubileumviering. Ook op de speeches die zijn uitgesproken. Donderdag hebben we als Tweede Kamerfractie de bewoners van de Tweede Kamer (fracties, ambtelijke ondersteuning, huishoudelijk personeel en bewakers) getrakteerd op taart. Speciaal daarvoor was een megataart gebakken die ik samen met André Rouvoet heb mogen aansnijden.

Op www.christenunie.nl zijn beelden van dit event terug te vinden. Grappig om iedereen zo in de ChristenUnie-taart te zien happen. Menno de Bruijne, voorlichter van de SGP, vroeg zelfs nog een tweede stukje ChristenUnie-taart. Gul en ruimhartig als we als ChristenUnie altijd zijn, hebben we hem dat tweede stukje uiteraard direct gegeven.
Overigens: de fles (biologische) wijn die Bas van der Vlies ons in een videofelicitatieboodschap aanbood, is nog steeds niet boven tafel. We zoeken nog even door.

Arie Slob

Wat een geweldig feest

Sat, 30 Jan 2010 20:49:53 +0100

Ik ben zojuist weer thuis gekomen van het jubileumfeest van de ChristenUnie. Wat een geweldig feest hebben we met elkaar gevierd. Daar was ook alle reden voor. Deze eerste tien jaar van de ChristenUnie zijn behoorlijk heftig geweest. Alles zat er in. Verkiezingsnederlagen, een leiderschapswisseling, oppositie voeren, maar ook winst bij verkiezingen en deelname aan veel lokale en provinciale colleges en in 2007 ook aan de landelijke coalitie.

We hebben er op een waardige wijze bij stil gestaan. Boven alles was er dankbaarheid voor de ruimte die we als ChristenUnie in de afgelopen jaren hebben gekregen om ons christelijk-sociale programma ten uitvoer te brengen. Leuk dat RTL-weerman Reinier van den Berg ons feest presenteerde. Dat deed hij prima. Voor mij leuk dat vandaag mijn vrouw Marjette en oudste dochter Esther en zoon Aron ook bij het feest aanwezig waren. Dat voelde goed. Wat ben ik zonder de steun van mijn thuisfront.

Ik heb zelf tijdens het morgengedeelte een speech gehouden. Met hulp van mijn zeer gewaardeerde medewerkers Sjirk Kuijper en Jacob Pot heb ik daar in de afgelopen week hard aan gewerkt. Mij was gevraagd om vooral ook terug te kijken. Mijn speech is op de site van de ChristenUnie na te lezen.
In de middag heeft André Rouvoet gesproken. Hij maakte aan het eind van zijn speech bekend voor de periode na 2011 weer beschikbaar te zijn voor de ChristenUnie. Deze opmerking leverde hem een staande ovatie op. Ik ben er persoonlijk erg blij mee dat hij weer beschikbaar is. Met André hebben we een uitstekend politieke leider in huis. Fijn dat zijn grote talenten voor de ChristenUnie ingezet kunnen blijven worden.

Tijdens ons feestcongres hebben bijna alle fractievoorzitters via een videoopname onze partij gefeliciteerd. Leuk om te zien hoe ze dat deden. Sommigen - Bas van der Vlies en Femke Halsema - deden ons ook een flesje wijn kado. Tenminste, die van Femke heb ik inmiddels op mijn bureau staan. Maar waar is de fles van Bas is gebleven? Ik waardeer de opstelling van mijn collega's. Het is waar: we kunnen elkaar inhoudelijk soms flink in de haren zitten. Dat gebeurt wederzijds. Maar in de persoonlijke sfeer kunnen we het over het algemeen wel redelijk met elkaar vinden. Dat is ook mijn ervaring van de reizen die we met elkaar gemaakt hebben.

Prachtig om aan het eind van het congres ook het hele podium vol te zien staan met jonge kinderen. Zij hadden een eigen programma gehad en zongen nu een aangeleerd lied en gaven André Rouvoet een kado. De ChristenUnie is een jonge partij. Dat zie je ook op dat soort momenten terug. Ik vind het geweldig om zoveel jonge mensen actief te zien voor onze partij. We weten het: wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.

In de afgelopen week ben ik ook weer op campagne geweest. Maandag naar de gemeente Westland. Daar heeft de ChristenUnie een gemeenschappelijke lijst met de SGP. Mijn collega Bas van der Vlies was er ook. Een goed gevulde zaal met een belangstellend publiek. Speciaal voor mij was er een journalist van de Wereldomroep naar Westland gekomen. De wereldpers is er ook, zei de voorzitter bij de opening. Westland staat nu echt op de kaart!

Dinsdagavond ben ik naar een politiek café van de ChristenUnie in den Haag geweest. Ook dat was een plezierige avond. Even een wat andere manier van campagne voeren. Leuke gesprekken gehad met mensen die je op traditionele verkiezingsavonden echt niet tegen zou komen.

Verder deze week weer een groot aantal gesprekken gevoerd (onder andere met Ralph Pans, directeur VNG en met Pieter Lakeman van stichting SOBI, in verband met een lopende zaak). Maandagmiddag een bijeenkomst gehad met vertegenwoordigers van de christelijke media. En uiteraard ook weer het nodige coalitieoverleg.

Ik blijf het bijzonder vinden waar ik in de loop van een week allemaal mee bezig ben. Echt vervelen doe ik me niet. De afwisseling in mijn werk is groot. Gelukkig kon ik woensdagmiddag nog wel naar huis. Mijn jongste dochter Karen was jarig. Ze is veertien jaar geworden. Fijn dat het goed met haar gaat.

Ik vraag tot slot van mijn weblog nog even aandacht voor mijn fractiegenoot Ernst Cramer. Hij is deze weken extra druk vanwege de openbare verhoren van de onderzoekscommissie financieel stelsel waar hij lid van is. Uit eigen ervaring weet ik hoe mooi dit werk is (ooit was ik ook lid van een parlementaire onderzoekscommissie), maar het 'gewone' werk gaat wel gewoon door. Ernst, ik ben trots op je. Veel sterkte nog toegewenst voor de komende tijd.

Arie Slob

Tien jaar ChristenUnie

Sat, 23 Jan 2010 21:33:32 +0100

Gisteren, vrijdag 22 januari, was het op de dag af tien jaar geleden dat de ChristenUnie is ontstaan. Ik was destijds bij het oprichtingscongres in Ede. Een geweldig moment. Tien jaar later ben ik voor de ChristenUnie op campagne in Waalwijk, Wijk en Aalburg, Werkendam en afsluitend in Ridderkerk. Een mooie manier om de verjaardag van de ChristenUnie te vieren. In Werkendam mocht ik zelfs in een winkelstraat bonbons uitdelen aan voorbijgangers. Geweldig om te zien hoe de ontwikkeling van de ChristenUnie vanaf het jaar 2000 is geweest. Boven alles overheerst dankbaarheid voor de zegen die we op ons werk hebben mogen ontvangen. Lokaal, provinciaal, landelijk en Europees. Volgende week zaterdag 30 januari hopen we ons jubileum te vieren in Utrecht. Dat belooft een mooie dag te worden.

Een jubileum vraagt om terugblikken. Dat is (hier spreekt de historicus in mij) mooi om te doen. Ook in de media verschijnen nu artikelen over de eerste tien jaar van de ChristenUnie. Daarin wordt onder meer aandacht gevraagd voor onze moeilijke beginjaren. Maar ook voor de verantwoordelijke positie die we als regeringspartij nu hebben gekregen.

Het blijft fascinerend om te zien welke plaats de ChristenUnie uiteindelijk in het politieke spectrum heeft gekregen. Niet alleen landelijk, vanwege onze regeringsdeelname. Maar ook lokaal en provinciaal is onze positie sterker geworden. Drie jaar geleden hadden we bijvoorbeeld nog geen enkele ChristenUnie-gedeputeerde. Nu telt de ChristenUnie acht gedeputeerden in zeven provincies. Ook een wethouderspost in één van de G4-steden leek een aantal jaren nog een verre droom. Enkele 100.000+-gemeenten (o.a. Zwolle, Apeldoorn, Amersfoort) leek het hoogst haalbare. Deze periode zit de ChristenUnie in het college van Utrecht. We zijn in veel gemeenten een betrouwbare collegepartij geworden. De vorming van de ChristenUnie heeft - daar ben ik zeer van overtuigd - aan deze groei en behaalde posities bijgedragen.

Met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitzicht moet er nu wel weer stevig aangepakt worden. Vanzelfsprekendheden zijn er niet in de politiek. Horizontaal gesproken is de enige zekerheid die we hebben, dat alles onzeker is. De campagne is inmiddels begonnen. Deze week heb ik in mijn oude woonplaats Capelle aan den IJssel gesproken (met mijn moeder en tweelingzus in de zaal) en was ik in de gemeenten die ik in de inleiding van deze weblog heb genoemd. In Ridderkerk heb ik ook nog een speech gehouden. In Ridderkerk is mijn oud-medewerker Heleen van den Berg lijsttrekker voor de ChristenUnie. Ze heeft de afgelopen vier jaar als wethouder in deze gemeente gewerkt. Leuk om te horen hoe enthousiast ook niet-ChristenUniemensen over haar functioneren zijn.

Campagnevoeren is fysiek zwaar, maar wel erg leuk om te doen. Ik ben iedere keer weer onder de indruk van al die lokale vrijwilligers die zich het vuur uit de sloffen lopen voor de ChristenUnie. Op mijn werkbezoek vrijdag ook weer mooie en zelfs ook indrukwekkende dingen gezien. Zoals een hospice in Waalwijk. Maar ook een prachtig verzorgingstehuis in Wijk en Aalburg waar circa 180 vrijwilligers actief zijn. In Werkendam had ik de eer om Tineke van der Steen, 'de juf van het jaar 2009' te spreken, een leuk klassengesprek over politiek met haar groep 8 te hebben én samen met een leerling een bordje met de tekst 'Hier werkt de juf van het jaar' te onthullen. Ook de rondleiding door het Maximacollege (school voor praktijkonderwijs in Ridderkerk) was bijzonder. Alleen al vanwege het enthousiasme van de directeur van de school. Ik ben in Ridderkerk ook in gesprek gegaan met bewoners die veel last hebben van geluid en fijnstof van de snelwegen die langs Ridderkerk voeren. Ik ontkwam niet aan een uitnodiging om twaalf hoog in een flatgebouw het voortsnellende verkeer gade te slaan. Bijzonder om rond 18.00 uur vanaf die hoogte al die auto's in het donker voorbij te zien razen.

Ooit telde de snelweg bij Ridderkerk vier banen. Nu zijn dat er inmiddels zestien. Circa 220.000 voertuigen per dag. Hoe lang denken we dat nog vol te houden? Niet voor niets is de ChristenUnie al sinds jaar en dag voor forse investeringen in het openbaar vervoer én voor de invoering van kilometerbeprijzing. De investeringen in het openbaar vervoer zijn er deze kabinetsperiode gekomen. Ook hebben we afspraken gemaakt over de kilometerbeprijzing. Minister Eurlings was goed op weg met de wetgeving. Maar wat een merkwaardige schwalbe maakte hij gisteren na afloop van de ministerraad. Eurlings stelde dat als een ledenpeiling van de ANWB negatief uitvalt voor de kilometerbeprijzing, het hele feest niet doorgaat.

Nu ben ik het van harte met de minister eens dat er draagvlak nodig is voor de invoering van de kilometerbeprijzing . Maar dat draagvlak wordt niet bepaald door de uitslag van een internetpeiling van de ANWB. Zo doen we dat niet in dit land. Uiteindelijk is ook nog eens de Tweede Kamer die bepaalt welke keuzen we in dit land maken. Daarbij zijn meer afwegingen in het geding dan alleen de belangen van de automobilist. Denk aan het door mij genoemde voorbeeld van Ridderkerk. Mijn advies aan Eurlings is dan ook: ga hard aan het werk met de invoering van de kilometerbeprijzing, werk zelf door met goede uitwerkingen te komen aan draagvlak voor deze plannen, en respecteer de verantwoordelijkheid die het parlement draagt.

Arie Slob

Een fotoreportage van de campagneavond in Ridderkerk vindt u op de website van de lokale ChristenUnie

Een week vol van tegenstellingen

Sat, 16 Jan 2010 12:59:05 +0100

Wat een week. Voor mij een week vol van tegenstellingen. Maandag de start van de ChristenUnie-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in Leeuwarden. Dinsdagmorgen het jubileumontbijt van de ChristenUnie in de Oude Zaal van de Tweede Kamer. Diezelfde dag de presentatie van het rapport van de commissie-Davids met alle commotie die later volgde op de uitgesproken verklaring van de minister-president. Meer dan 24 uur was het onzeker waar dit heen zou gaan. Uiteindelijk werd er een oplossing gevonden. En ondertussen bereikte ons de beelden en berichten over de gevolgen van de aardbeving in Ha�ti. Wat een ellende en onbeschrijflijk verdriet. Dat relativeerde voor mij alles waar ik deze week zelf mee bezig was.

Het was de eerste vergaderweek van het nieuwe kalenderjaar. We wisten dat direct op de eerste vergaderdag van de Tweede Kamer het rapport van de commissie-Davids zou uitkomen. Welkom terug! De inhoud van dit rapport was voor iedereen onbekend. Ik vind dat een geweldige prestatie. In het debat van woensdagavond/nacht heb ik aangegeven dat ik hoop dat dit een trendbreuk zal zijn. We maken dit meestal anders mee.

De vraag is wel of het gedoe over de verklaring van de minister-president ook iets te maken heeft gehad met de korte tijd waarin nu deze verklaring moest worden opgesteld. Ik denk dat ook de lengte van de verklaring daarbij parten heeft gespeeld. Een korte reactie, waarin waardering wordt uitgesproken voor het werk van de commissie-Davids en een indicatie van de tijd die het kabinet denkt nodigt e hebben voor een gedegen inhoudelijke reactie, had wat mij betreft volstaan.
Feit is dat de inhoud van de nu afgegeven verklaring en de wijze van beantwoording van de vragen door de minister-president voor veel ophef zorgde. Het beeld was ontstaan dat het kabinet de conclusies van het rapport van de commissie-Davids aan de kant geschoven zou hebben.
De PvdA vroeg tot mijn verbazing publiek om een nieuwe verklaring. Dat leek me niet reëel. Is ook nog nooit eerder vertoond. Vervelender was echter dat de suggestie werd gewekt dat de verklaring van de minister-president niet door de PvdA-ministers zou worden gesteund. Dat zorgde voor enige polarisatie en voor heel veel onduidelijkheid. Meer dan 24 uur later kon deze onduidelijkheid pas weggenomen worden door het sturen van een kabinetsbrief aan de Tweede Kamer. Over deze brief hebben we tot in de kleine uurtjes een debat gevoerd. In alles geen fraaie vertoning; ik heb geen enkele behoefte dat voor me te houden.

Ik heb niet zoveel behoefte om in mijn weblog op de inhoud van het rapport van de commissie-Davids en het later gevoerde debat in te gaan. Op de site van de ChristenUnie zijn de door mij uitgesproken teksten terug te vinden. Eén ding wil ik nog wel kwijt. Pechtold, Halsema, Kant en Rutte hielden deze week maar niet op hun verontwaardigheid over de ontstane situatie te verwoorden. Zo ga je toch niet met het rapport van de commissie-Davids om, niet waar? Nu heb ik begrip voor het feit dat de oppositie van dit soort momenten gebruik wil maken. Maar het moet wel geloofwaardig gebeuren. De feiten zijn dat deze partijen al vóór de installatie van de commissie-Davids lieten weten dat ze geen vertrouwen hadden in de uitkomsten van de toen nog in te stellen onafhankelijke commissie. Iedereen lijkt dat vergeten te zijn.

In het debat over de instelling van de commissie (februari 2009) zei Pechtold bijvoorbeeld dat de benaming 'onafhankelijke commissie' een gotspe was. Halsema sprak over een 'politieke commissie'. En Rutte vond op voorhand dat de activiteiten van de in te stellen commissie gedoemd waren te mislukken. Kant vond maar één ding geloofwaardig: een parlementaire enquête. En niets anders. (Daarbij voorbijgaand aan het feit dat de SP in de jaren daarvoor verscheidene moties had ingediend om de regering op te roepen een onhankelijke onderzoekscommissie in te stellen.) Nu de commissie - die zij op voorhand al hadden afgeschoten - met haar eindrapport kwam, en de minister-president bij dit rapport een paar kanttekeningen plaatste, was Nederland te klein.

Zo, dat ben ik kwijt. Ik heb me ingehouden om dit tijdens het debat van woensdagavond/nacht in te brengen, omdat je al snel de schijn tegen hebt dat je als fractievoorzitter van een coalitiepartij de aandacht wil afleiden van de situatie die deze week was ontstaan. Alleen Pechtold heb ik gevraagd of hij nog bij zijn beoordeling van destijds bleef. Het bleef stil. Hij was opeens door zijn teksten heen. Ik heb hem ook niet meer gehoord over de belangrijke conclusie van de commissie-Davids dat er geen aanwijzingen zijn dat Nederland militaire steun aan de inval in Irak heeft geleverd. Met name het radioprogramma Argos heeft jarenlang pogingen gedaan dat aan te tonen. Pechtold was altijd de man die dan de schriftelijke vragen stelde naar aanleiding van de uitzendingen.
Genoeg voor dit moment. In februari komen we er bij het echte debat wel weer op terug.

De start van de campagne van de ChristenUnie voor de gemeenteraadsverkiezingen in Fryslân is prima verlopen. Ik ben zelf aanwezig geweest bij de bijeenkomst in Leeuwarden. Dat was de moeite waard. De komende weken zal ik veel op pad moeten. Vanwege het debat kon deze week een spreekbeurt in Zevenbergen niet doorgaan, maar er komt mogelijk nog wel een herkansing. De komende week ga ik naar (mijn oude woonplaats) Capelle aan den IJssel en Ridderkerk. Er zullen daarna nog veel plaatsen volgen. Ik beschouw mijn aanwezigheid in de te bezoeken plaatsen als ondersteuning van de plaatselijke ChristenUnie.

Deze weken werken we ook toe naar de grote jubileumbijeenkomst van de ChristenUnie in Utrecht (30 januari a.s.). Vrijdag 22 januari is de officiële jubileumdatum. Tien jaar ChristenUnie. Wat gaat de tijd snel. Maar ook: wat geweldig om te zien hoe de ChristenUnie zich door de jaren heen ontwikkeld heeft. Iets om erg dankbaar voor te zijn.

Donderdagavond is het me nog gelukt in Amersfoort aanwezig te zijn bij de nieuwjaarsreceptie van Perspectief, de jongeren van de ChristenUnie. Geweldig om te zien hoe enthousiast en betrokken 'onze' jongeren zijn. Dat stimuleert mij ook in mijn werk voor de ChristenUnie. En we weten het: wie de jeugd heeft, .....
Mooi om te zien dat ook op veel kandidatenlijsten jongeren staan. Ook op verkiesbare plaatsen. De ChristenUnie kan in dat opzicht met vertrouwen de toekomst tegemoet.

Arie Slob

Mouwen opstropen in 2010

Sat, 09 Jan 2010 00:07:07 +0100

Het jaar 2010 is inmiddels al weer ruim een week oud. Ik mag iedereen dus nog net een gezegend 2010 toe wensen. Bij dezen. Wat gaat dit jaar brengen? Ik zeg denk ik niets teveel als ik opmerk dat we een politiek spannend jaar zijn in gegaan. In de maand januari staat er in ieder geval in de landelijke politiek al een aantal heftige onderwerpen op de agenda. In maart worden de gemeenteraadsverkiezingen gehouden. En in de maanden mei en juni zitten we midden in een grote heroverweging.

Reden genoeg dus om in het kerstreces wat op adem te komen. Dat heb ik dan ook gedaan. Veel geslapen en gewandeld. Uiteraard genoten van de prachtige natuur in deze weken. Wat is er mooier dan een wandeling door de besneeuwde bossen. Zeker de dagen tussen Kerst en Oud- en Nieuw toen we met een deel van ons gezin in Drenthe waren.

Inmiddels liggen deze rustige weken weer achter me. Deze week heb ik het werk weer opgepakt. Al zijn de vergaderingen in de Tweede Kamer nog niet begonnen, er ligt werk genoeg. Maandag ben ik onder meer in Amersfoort geweest. Er zijn foto's van me gemaakt boven op het dak van een groot kantoorgebouw. Zo kom je nog eens ergens. Ook ben ik aanwezig geweest op de nieuwjaarsreceptie van de ChristenUnie. Daar heb ik de aanwezigen nog toegesproken. De tekst van mijn nieuwjaarstoespraak is terug te vinden op de site van de ChristenUnie. Mijn opmerkingen over de coalitie zijn niet onopgemerkt gebleven. Ik moest het even kwijt. Er liggen zulke grote opgaven voor ons. Dan kunnen we geen onnodig gedoe gebruiken.

Dinsdag ben ik naar de nieuwjaarsreceptie van Hare Majesteit de Koningin geweest. De receptie vond weer plaats in het prachtig gerestaureerde paleis op de Dam te Amsterdam. Dit soort momenten wordt vooral gebruikt om met veel mensen te spreken. Na afloop van de receptie is er een ChristenUnie-bijeenkomst in hotel Krasnapolsky geweest. Even wat bijpraten in bpo-verband. Bpo staat voor bewindspersonenoverleg. Een dergelijk overleg tussen onze bewindspersonen en een afvaardiging van de partij en haar volksvertegenwoordigers hebben we iedere week ter voorbereiding op de ministerraad. We hebben nu de tijd gebruikt om na het kerstreces wat bij te praten en de stand van zaken rond een aantal actuele onderwerpen door te nemen. Fijn om iedereen weer te zien en te spreken. Dat zal de komende weken en maanden nog wel meer gebeuren.

Dinsdagavond ben ik naar Den Haag gegaan. Daar ben ik woensdagmorgen aanwezig geweest bij een coalitieoverleg. Dat was wel even nodig. Ook heb ik de lunch gebruikt met Reinier Koppelaar, de persoonlijk assistent van minister André Rouvoet. Ooit was hij ook medewerker van de ChristenUnie-fractie. In de loop van de middag weer terug naar mijn woonplaats Zwolle. Daar heb ik 's avonds de nieuwjaarsreceptie van ChristenUnie Zwolle bezocht. Fijn om weer eens in het midden van mijn politieke plaatsgenoten te zijn. Lijsttrekker John van Boven hield een toespraak. Dat deed ook onze wethouder Janco Cnossen, die aankondigde na de verkiezingen te gaan stoppen met zijn werk. Met hem heb ik vele jaren samengewerkt. Zwolle zal in hem een uitstekend bestuurder missen.

Donderdag had ik het voorrecht te mogen spreken op de nieuwjaarsreceptie van VNO-NCW in de provincie Overijssel. Ik was uitgenodigd met onder anderen emeritus-hoogleraar Anne van der Meiden. Een geweldige man om naar te luisteren. Herman Finkers is er niets bij. Ik mocht iets zeggen over normen en ethisch besef in de economie. Die kans liet ik me niet ontzeggen. Er waren circa 250 à 300 zakenmensen aanwezig. Na afloop leuke gesprekken gehad met ondernemers die goed door hebben dat er van hen meer gevraagd mag worden dan alleen heel veel winst maken. De crisistijd had een aantal van hen goed tot nadenken aan gezet. Dat sloot goed aan bij mijn verhaal. We kunnen niet zomaar overgaan tot de economische orde van de dag. Al blijkt iedere keer weer dat het moeilijk is om de daad bij het woord te voegen.

Vandaag heb ik de hele dag mails beantwoord, artikelen geschreven (onder meer voor ons partijblad) en me voorbereid op spreekbeurten. Er staan er voor de komende weken veel in mijn agenda. Om te beginnen komende maandag in Leeuwarden. De komende weken zullen we ook op verscheidene momenten stil staan bij het tienjarig jubileum van de ChristenUnie. Wat gaat de tijd snel. Ik heb die jaren zeer bewust meegemaakt. Herinner me nog goed het moment dat de ChristenUnie officieel gevormd werd. Dat was 2 januari 2000 in Ede. Wat is er in de jaren daarna veel met de ChristenUnie gebeurd. We hebben een geweldige ontwikkeling doorgemaakt. Lokaal, provinciaal en landelijk.

Het is goed om deze herinneringen op te halen, maar we mogen er niet in blijven hangen. Daar is de tijd waarin we leven veel te ernstig voor. We moeten in deze tijd doen waarvoor we opgericht zijn: verantwoordelijkheid nemen voor het bestuur van ons land. Geweldig dat we op zoveel plaatsen daar een bijdrage aan kunnen en mogen leveren. Ik ben voor dit kalenderjaar weer zeer gemotiveerd om vanuit mijn positie als voorzitter van de Tweede Kamerfractie daar ook mijn steentje aan bij te dragen. Er zijn mindere zaken om je mouwen voor op te stropen. Al moet je daar in deze tijd van strenge vorst wel mee oppassen.

Arie Slob

Fijne feestdagen en een gezegend 2010 toegewenst

Sat, 19 Dec 2009 15:49:03 +0100

Het kerstreces is begonnen. Dat betekent dat de parlementaire werkzaamheden voor het jaar 2009 erop zitten. Een kalenderjaar dat vooral in het teken stond van de aanpak van de kredietcrisis. Wat zijn we daar intensief mee bezig geweest. Maar ook de klimaatverandering kreeg in toenemende mate meer politieke aandacht. Uitlopend op de Top van Kopenhagen, waarvan de uitkomsten me teleurstellen. Hier had ik toch echt meer leiderschap verwacht.

Van onze fractie was Esmé Wiegman deze week in Kopenhagen aanwezig. Ze sms-te mij vrijdag dat alle 'groten der aarde' haar op een halve meter afstand waren gepasseerd. 'Nu nog een klimaatakkoord', was haar hartekreet. Dat akkoord is er uiteindelijk gekomen. Of toch weer niet. Een officiële binding van landen aan dit akkoord schijnt er namelijk niet te zijn.
In een eerste reactie heeft Esmé geconstateerd dat de gemaakte afspraken het maximaal haalbare waren en dat we liever iets dan niets als resultaat kunnen hebben. Daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Persoonlijk heb ik Kopenhagen als een belangrijke testcase gezien voor de wereld. Twee jaar van voorbereiding ging eraan vooraf. Hebben we het lef om vergaande afspraken te maken die in het belang zijn van een zorgvuldigere omgang met de aarde en daarmee samenhangend de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen? Dát is niet gelukt. Ondanks de aanwezigheid van wereldleiders als Obama, Sarkozy en Wen Jiabao. Ik had politiek gezien het kalenderjaar 2009 liever anders zien eindigen.

Het jaar 2009 vroeg veel van de coalitie van CDA, PvdA en ChristenUnie. Vele, vele uren heb ik als fractievoorzitter overleg gehad met mijn coalitiegenoten. Zoals bekend wekenlang over het aanvullende beleidsakkoord. Daar zijn we in maart goed uitgekomen. Ik vind - ook terugkijkend - dat het een prima crisisakkoord is geworden.
Ook de moeizame discussie over de JSF wisten we voor het moment goed af te ronden. Al werd de uitkomst door de buitenwereld niet met applaus ontvangen. Opnieuw werd duidelijk dat als je de populariteitsprijs wilt winnen, je niet in een coalitie moet gaan zitten. Dan draag je verantwoordelijkheid en spelen andere belangen (o.a. stabiliteit van coalitie, bestuurbaarheid van het land) een veel grotere rol.
We wisten dit jaar ook goed uit de discussies over de AOW te komen. Ook hier geen daverend applaus, maar ondertussen wel een groeiend draagvlak voor de genomen maatregelen. Je kunt de coalitie veel verwijten, maar niet dat er in het afgelopen kalenderjaar geen keuzes gemaakt zijn. Aan daadkracht heeft het niet ontbroken.

De coalitie heeft op dit moment - mede afgaande op peilingen - de wind niet echt in de rug. Dat is jammer. Nu kun je direct voor de oorzaken daarvan naar anderen gaan wijzen. Dat vind ik te makkelijk. Voor een deel roepen we het namelijk ook over onszelf af. Ik scheer de totale coalitie nu maar even over één kam, dus de ChristenUnie incluis. Er wordt hard gewerkt. Er wordt veel gepresteerd. Maar naar mijn mening worden aanwezige meningsverschillen te vaak via de media naar buiten gebracht. Dat krijgt dan zo zijn eigen dynamiek.
Zo verdient de discussie over Uruzgan - om maar een voorbeeld te noemen - geen schoonheidsprijs. Ik heb me daar de afgelopen maanden geregeld aan geërgerd. Het is zeer begrijpelijk dat er verschillende opinies zijn over dit onderwerp, maar laat men daar dan intern in het kabinet over spreken. Uiteraard met als doelstelling het komen tot een verantwoorde keuze. Daar moet nu alles op gericht zijn. Ik verbaas me er dan wel over dat deze week een minister Koenders met dit onderwerp in het programma De Wereld Draait Door (DWDD) opduikt. Nadat hij de vrijdag ervoor ook al in Pauw & Witteman had gezeten en ontwijkende antwoorden op de terecht gestelde vragen over Afghanistan had moeten geven. Ik had hem verstandiger geacht. Eigen profilering mag nooit prevaleren boven de verantwoordelijkheid om in het kabinet te komen tot een zorgvuldige besluitvorming over een uiterst precair onderwerp. Vice-premier Bos zei gisteren in zijn persconferentie na de ministerraad dat het kabinet zo snel als mogelijk een besluit zal nemen. Dat wordt dus waarschijnlijk januari. We wachten het met gepaste belangstelling af.

Deelnemen aan een coalitie en eigen profilering blijft een lastige combinatie. Ik heb daar bij wijze van spreken dagelijks mee te maken. Het zal mijn bestuurlijke inslag zijn, als ik opmerk dat uiteindelijk het totale (lands)belang zal moeten prevaleren. Bijvoorbeeld in situaties waarin we moeten komen tot gezamelijke besluitvorming over moeilijke onderwerpen. Dat veroorzaakt wel een handicap: naar buiten toe wordt soms onvoldoende duidelijk waar de coalitiepartijen individueel staan. Terwijl dat weer nodig is om je eigen kiezers niet van je te vervreemden.
Het is voortdurend zoeken naar een goed evenwicht. Te geprofileerd naar buiten treden, kan samenwerking erg negatief beinvloeden. Zeker nu we voor zulke moeilijke keuzes staan (de heroverweging komt eraan), is het wel van belang daar uiterst zorgvuldig mee om te gaan. Dat is niet eenvoudig met verkiezingen in het vooruitschiet. Dat bleek deze week wel in de opiniebladen. Minister Bos kondigt deze week in een interview in Vrij Nederland aan dat hij naar de verkiezingen toe de tegenstellingen met coalitiepartners gaat opzoeken. En minister-president Balkenende gaf op zijn beurt een openhartig interview met Elsevier waarin hij allerlei uitspraken doet over de heroverweging. Het mag allemaal, maar als we niet oppassen zijn we de komende weken weer méér druk met elkaar dan met de taak waartoe het kabinet geroepen is: het land regeren in een tijd van crisis. Ik hoop op, en vraag voor 2010, om wijsheid van alle coalitiepartijen - ook voor de ChristenUnie.

Ik ga er overigens van uit dat er een autorisatiefoutje in het interview met de minister-president in Elsevier is blijven zitten. Het blad laat premier Balkenende namelijk zeggen dat we ,,de komende jaren ruim 30 miljard misschien wel 50 miljard euro per jaar moeten bezuinigen om de overheidstekorten terug te dringen''. Nu bedragen de totale uitgaven van de Rijksoverheid circa 300 miljard euro. Daarvan gaat volgend kalenderjaar onder andere 60 miljard euro naar Volksgezondheid, Welzijn en Sport; 36,5 miljard naar Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen; 27,3 miljard naar Sociale Zaken en Werkgelegenheid; 6,5 miljard naar Jeugd en Gezin en 8,46 miljard naar Defensie. Stel dat we echt 50 miljard euro per jaar gaan bezuinigen, dan hebben we in zes jaar tijd alle overheidsuitgaven weg bezuinigd. Dat zal onze minister-president toch niet bedoelen met zijn opmerking ,,we moeten het bed weer eens goed opschudden''? Een mooi punt om volgend jaar eens over door te spreken.

Donderdagavond ben ik na de stemmingen met mijn collega Eddy van Hijum (CDA) naar huis gereden. In de auto hebben we uiteraard samen ook wat teruggeblikt op het afgelopen jaar, maar ook naar de radio geluisterd. In het radioprogramma Met het Oog op Morgen werd door een aantal parlementaire journalisten zowel terug- als vooruitgeblikt. Onder andere over de vraag welke coalitie er straks komt. Boeiend om naar te luisteren. Ook in verschillende dagbladen is dat nu een thema. Hans Goslinga in Trouw en ook Hans Wansink in De Volkskrant wagen zich aan enkele beschouwingen. Ik vind het op dit moment persoonlijk nog veel te vroeg voor het Haagse spelletje wie-gaat-straks-met-wie-regeren. Het jaar 2010 zal veel gaan vragen van de politiek. Hoewel de economie weer wat aantrekt, zijn we er nog lang niet. We zullen met elkaar - in ieder geval met de coalitiepartijen en waar het kan met oppositiepartijen - verantwoordelijkheid moeten nemen voor het bestuur van ons land. Ook als het gaat om het maken van moeilijke bestuurlijke keuzen. Dat is ook wat burgers van ons verlangen. Uiteindelijk zal dat ook alleen maar houdbaar zijn. Ook naar verkiezingen toe.

Hoewel die verkiezingen nog ver weg liggen (mei 2011) is deze week al duidelijk geworden dat SGP-voorman Van der Vlies daar niet meer aan zal deelnemen. Hij maakte vrijdag zijn afscheid per mei 2011 bekend. Hoewel er inhoudelijk genoeg verschillen zijn tussen de SGP en de ChristenUnie, dus ook tussen Bas en mij als fractievoorzitters van deze partijen, is er ook veel wat ons bindt. Ik heb veel respect voor mijn oudere collega. Zijn staat van dienst is - niet alleen als het om dienstjaren gaat - indrukwekkend. Hij krijgt in Kees van der Staaij wel een goede opvolger. Ik ken Kees als een aimabel en deskundig Kamerlid. Ik feliciteer hem van deze plaats met de voordracht door zijn partijbestuur tot lijsttrekker van de SGP voor de Tweede Kamerverkiezingen in 2011. Uiteraard ben ik benieuwd of deze personeelswisseling nog veel inhoudelijke gevolgen zal hebben voor de koers van de SGP (denk bijvoorbeeld aan hun vrouwenstandpunt). De tijd zal het leren.

Deze week een uiterst gezellig en sfeervol kerstdiner gehad met de gehele fractie (minus Esmé, die in Kopenhagen zat), bewindspersonen (minus Tineke Huizinga, die ook in Kopenhagen zat) en enkele landelijke bestuursleden. Fijn om zo met elkaar het jaar af te sluiten en stil te staan bij de komst van Jezus Christus naar de aarde. We hebben het kerstdiner afgesloten met het zingen van enkele kersliederen, waaronder het Ere zij God. En wat kan die Cynthia mooi zingen!

Dit zal mijn laatste weblog zijn van dit kalenderjaar. Ook de gezamelijke fractieblog is tot 11 januari uit de lucht. Ik wens alle lezers van mijn blog fijne feestdagen en een gezegend 2010 toe.

Arie Slob

Leve de koningin!

Mon, 14 Dec 2009 12:01:08 +0100

Dinsdagavond had ik het genoegen om in Haarlem een stadslezing te houden over het onderwerp 'crisis en kansen'. Mijn laatste spreekbeurt van het kalenderjaar 2009. Ook de laatste lezing in Haarlem over dit onderwerp, in een serie met sprekers als minister Bos en mijn collega-fractievoorzitters Van Geel, Kant en Halsema.

Ik heb deze lezing aangegrepen om de vinger te leggen bij de verwevenheid met andere crises, en ook door een aantal gebreken in de ordening van de (wereld)economie en sociale structuren te benoemen die door de crisis zijn bloot gelegd. Waaronder een te beperkte opvatting over groei en welvaart, de schuldenlast in het Zuiden van de wereld, gebrek aan ketenverantwoordelijkheid en transparantie in handelsketens en ook het ontbreken van een marktmeester in de financiële secor.

Boeiend om daarover met het aanwezige publiek in debat te kunnen gaan. Dit hoor je weinig meer, werd er door één van de aanwezigen opgemerkt. Ik heb dat als een compliment opgevat. Ik heb mijn lezing afgesloten door te zeggen dat de volgende week te verwachten slotverklaring van de klimaattop in Kopenhagen een belangrijke test is op wereldniveau of we echt lessen uit de crisis hebben geleerd. Ik ben razend benieuwd wat daar uit zal gaan komen.

Benieuwd was ik deze week ook naar het gesprek met Hare Majesteit Koningin Beatrix, kroonprins Willem Alexander en prinses Maxima. Woensdagmiddag mocht ik met een aantal collega's op het paleis langskomen. Zoals bekend is het niet gepast om verslag te doen van het gesprek. Ik volsta met te zeggen dat het boeiende gesprekken waren. Het was een genoegen om daaraan deel te nemen. Omdat het wel erg kaal is om het hierbij te laten, voeg ik hier een foto van onze vorstin bij. En uiteraard de gepaste groet: Leve de koningin!

Hare Majesteit Koningin Beatrix, tijdens de viering van Koninginnedag 2008 in Franeker / Foto: Sjirk Kuijper

Zoals bekend is voor mijn inmiddels oud-collega Boekenstijn het bezoek aan de koningin zijn Waterloo als Kamerlid geworden. Hij is niet direct teruggezakt in de vergetelheid. In een eerdere weblog had ik al opgemerkt dat ik hoopte dat er voor deze erudiete persoon wel weer ergens een plekje zou vrijkomen. Inmiddels is bekend geworden dat hij columnist bij Elsevier gaat worden. Ook is deze week zijn boek over ontwikkelingssamenwerking uitgekomen. Laat Boekenstijn maar schuiven. Die komt er wel.

Nu ik het toch over een VVD-er heb, kan ik direct Mark Rutte wel meenemen. Rutte is - zo bleek uit een verkiezing georganiseerd door EenVandaag - door zijn collega-Kamerleden uitgeroepen tot Politicus van het Jaar 2009. Ik feliciteer hem van harte daarmee. Het is hem gegund. Ga er maar aan staan, in deze tijd partijleider van de VVD te zijn. Mij treft het altijd dat Rutte zo optimistisch en blijmoedig blijft. Dat is echt een kwaliteit van hem. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik persoonlijk nooit meedoe aan dit soort verkiezingen. Het wekt toch een beetje de indruk van de slager die zijn eigen vlees keurt. Waar ik vooral niet aan wil meedoen is het kiezen van de Slechtste Politicus van het Jaar. Ik ga ervan uit dat iedereen naar eer en geweten zijn werk doet. Geen behoefte om dan aan collega-bashen te gaan doen.

Deze week zijn in de Tweede Kamer de begrotingen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) en VROM behandeld. We hebben nu alle begrotingen gehad. Volgende week kunnen dan de stemmingen over de ingediende amendementen en de begrotingen plaatsvinden. Dan komt er een einde aan wekenlang debatteren over de plannen van het kabinet voor 2010. Ik heb niet de indruk dat de plannen ingrijpend gewijzigd zijn. Dat was ook niet te verwachten in deze tijd. Het wachten is nu op de heroverweging die in het eerste halfjaar van 2010 zal plaatsvinden. Dan wordt het echt spannend. Het spreekt voor zich dat we ook als fractie van de ChristenUnie al stevig nadenken over wat dan wijsheid is. Daar ben ik deze week ook weer een aantal uren mee bezig geweest. Na het kerstreces zal er nog een tandje bij moeten.

Deze week weer een aantal overleggen en gesprekken gehad. Onder meer met mijn oud-collega Co Verdaas, nu gedeputeerde in Gelderland. Ook een politiek beraad in eigen kring op het partijbureau van de ChristenUnie gehad. We spreken en overleggen wat af. Maandag had ik wel de gelegenheid een dagje thuis te werken. Zo kon het gebeuren dat ik 's avonds mijn jongste dochter Karen ben gaan helpen met het krantenbezorgen. Ze kwam in de knoop met het maken van huiswerk en had echt wat hulp nodig. Dan moet je wat als vader! Na een uurtje langs de deuren gelopen te hebben, ben ik maar eens gaan bekijken wat ik nu eigenlijk door al die brievenbussen gestopt had. Het was een huis-aan-huis-krant met op de voorpagina een grote foto van de plaatselijke ChristenUnie-wethouder Cnossen die met één van zijn voorgangers, Bert Kunnen (dé persoon die mij begin jaren negentig de plaatselijke politiek in heeft getrokken), een brug in mijn woonplaats Zwolle opende. Voor mij weer een bevestiging dat toeval niet bestaat! Zie de website van De Stentor of onderstaande reportage voor meer informatie over deze handeling.

Arie Slob

Er gloort rust aan de horizon

Sat, 05 Dec 2009 18:30:39 +0100

We kruipen naar het kerstreces toe. Na dit weekend nog twee weken en dan mogen we het werk even neerleggen. Ook in mijn fractie merk ik dat velen daar aan toe zijn. De vermoeidheid begint toe te slaan. Hoe kan het ook anders na wekenlang met overvolle agenda's te maken te hebben gehad. Met grote regelmaat zijn we in deze weken tot in de kleine uurtjes bezig.

Zowel de Kamerleden als de medewerkers hebben het zwaar. Bij de andere fracties is dat niet anders. En hoe kleiner de fractie, hoe groter de werkdruk. De komende weken zijn ook niet mis. Ondermeer de behandeling van de begrotingen VROM en SZW, maar ook het zogenaamde MIRT (meerjarenprogramma infrastructuur). We zijn er dus nog niet, maar er begint wat rust te gloren aan de horizon.

Deze week stond vooral in het teken van de heropening van de discussie over de missie in Uruzgan. De toespraak van president Obama werkte als een katalysator daarop. En laat het nu ook nog eens de week van de behandeling van de defensiebegroting zijn. Dan komt er veel bij elkaar. Minister Van Middelkoop deed het uitstekend. Met kennis van zaken pareerde hij de kritiek vanuit de Kamer. Maar ook de uitlatingen van enkele van zijn collega's uit het kabinet over Uruzgan, in de media of via Twitter. Ik hoop wel dat het kabinet snel tot een besluit zal komen. De Tweede Kamer heeft via een motie gevraagd dit voor 1 maart 2010 te doen. Tot de laatste dag van deze afgesproken datum wachten met het nemen van een besluit is wat mij betreft niet noodzakelijk.

Zowel maandag als vrijdag ben ik het land weer in geweest. Maandag een werkbezoek en spreekbeurt in de gemeente Graafstroom (dat ligt in de Zuid-Hollandse Alblasserwaard). De plaatselijke ChristenUnie-fractie had goed haar best gedaan. Een mooi middagprogramma (met aandacht voor de thuiszorg) en een prima bezochte avondvergadering. Ik gebruik deze vergaderingen vooral om uitleg te geven bij ons werk in Den Haag. Fijn om te zien hoe betrokken de mensen zijn.

Vrijdag waren we met de complete fractie in Nijmegen. Ook daar weer zeer betrokken plaatselijke ChristenUnie-mensen. De ChristenUnie gaat in Nijmegen proberen een zetel in de raad te veroveren: ' Stabiel, betrokken, ChristenUnie - Nu ook in Nijmegen verkrijgbaar!' Wat een geweldige slogan. Leuk om ook burgemeester Thom de Graaf nog even te kunnen spreken. Maar ook de ontmoeting met studenten viel in de smaak. En dat niet alleen vanwege de soep en broodjes die geserveerd werden. In Nijmegen zijn opvallend veel jonge mensen betrokken bij de ChristenUnie. Lijsttrekker Dirk Vreugedenhil is 25 jaar oud. Met hem en Joel Voordewind ook nog een gesprek gehad met een aantal katholieken die zich tot de ChristenUnie aangetrokken voelen. Er zit veel dynamiek in de partij. Geweldig om te ervaren.

De drie kamerdagen deze week zijn voor mij grotendeels ingevuld met interne overleggen. Zowel met de fractie als met de coalitie. Vaak hebben mensen geen idee van wat er op de achtergrond allemaal besproken en geregeld moet worden. Dat is als het er op aan komt nog erg veel. Dinsdagavond nog wel tijd gehad voor een afgesproken bijeenkomst van de gebedsgroep. Sinds een aantal maanden ontmoeten Gert-Jan Segers (directeur WI), Frans de Lange (burgemeester Elburg, initiatiefnemer van deze ontmoetingen), Roel Kuiper (Eerste Kamerlid) en ik elkaar voor een moment van bezinning en gebed. Ook Ron van der Spoel (predikant) is daarbij betrokken geweest. Mogelijk begrijpt niet iedere lezer van mijn weblog wat de waarde van dit soort ontmoetingen is, maar ik ervaar het als zeer inspirerend. Even stilgezet worden in de hectiek van mijn werk. Ook fijn om in alle openheid met een aantal mensen te spreken over wat je bezighoudt. Voor het nieuwe kalenderjaar zijn inmiddels de data weer vastgelegd in de agenda. Woensdagavond overigens nog heerlijk gegeten met mijn oudste dochter en zoon.

Deze week ook nog wat media-optredens gehad. Onder meer een interview met het dagblad Trouw over de situatie in Amsterdam (weren van organisaties met een duidelijke christelijke identiteit) en een optreden bij het radioprogramma Tros Kamerbreed, vandaag. In laatst genoemde programma vooral ingegaan op advies van Raad van State op de AOW-plannen van het kabinet.

Arie Slob

Media, iedere keer weer verrassend!

Sat, 28 Nov 2009 19:40:28 +0100

Media blijven me fascineren. Altijd al gedaan en het gaat niet over. Deze week een opmerking gemaakt over de hetze van De Telegraaf tegen de kilometerheffing. Geen probleem dat deze krant daar niets in ziet, maar de dagelijkse aanvallen op dit kabinetsvoorstel namen toch wel heel grote proporties aan. Feiten en meningen werden als ��n geheel aan de lezers voorgelegd. Met als apotheose, afgelopen woensdag, zonder toelichting de actiesticker van de VVD op de voorpagina.

Het mag allemaal, maar neem het mij dan niet kwalijk dat ik daar tijdens een spreekbeurt in Hardenberg een opmerking over maak. Is dit wat we onder geëngageerde journalistiek verstaan? Een journalist van het ANP zag in die vraagstelling wel aanleiding voor een bericht.

Nog dezelfde woensdagavond nodigt het televisieprogramma De Wereld Draait Door (DWDD) mij uit voor een debatje met Juul Paradijs, de hoofdredacteur van De Telegraaf. Ik verwijs de redactrice door naar onze voorlichter. Een dag later is er weer contact. Juul Paradijs wil niet komen, maar DWDD blijft het een uitermate interessant onderwerp vinden. Een krant die niet alleen de macht controleert, maar zelf macht wil uitoefenen. Of ik toch wil komen. Ok. Ik had de afgelopen maanden al een aantal keren een uitnodiging naast me neergelegd. Nu kon het wel.

Zo zat ik donderdagavond gezellig aan de DWDD-tafel met Matthijs van Nieuwkerk en zijn sidekick Giel Beelen. Op de bank zaten onder andere twee journalistieke grijs-eminenten (Koos Postuma en Ad van Liempt). Maar ook Maartje van Weegen en Hans Goedkoop. Het gesprek met Matthijs en Giel verliep goed. Maar de tafelheren en medegasten waren het niet met me eens dat dit een onderwerp was. Zo is De Telegraaf nou eenmaal, toch? Dat wist je toch? Allemaal prima. Geen probleem om even geen medestanders te hebben. Maar wie vond dit ook al weer een belangrijk onderwerp om over te spreken, en had moeite gedaan om mij aan tafel te krijgen? Media, iedere keer weer verrassend!

Nu was de kern van mijn boodschap in Hardenberg niet dat De Telegraaf moet stoppen met deze hetze. Inderdaad, zo is De Telegraaf soms. Ik heb ook geen enkele illusie dat ik hen daarvan af zou kunnen helpen. Al verbaas ik me er wel over. Ik heb in Hardenberg met name de hoop uitgesproken dat minister Eurlings en ook de ANWB zich niet door dit soort spandoekjournalistiek laten beinvloeden.

Het principe van de kilometerbeprijzing deugt. Natuurlijk moet er nog veel verduidelijking komen. Ook zullen er goede garanties moeten komen, onder meer met betrekking tot de privacy. Daar zullen we nog genoeg over spreken met de minister. Plezierig overigens om te constateren dat de werkgevers in Nederland positief zijn over de kilometerheffing. De videoboodschap van Bernard Wientjes (VNO/NCW) liet daarover geen misverstand bestaan. En Eurlings: die liet zich niet van de wijs brengen. Ik vond de berichtgeving van De Telegraaf van afgelopen vrijdag overigens al weer een stuk genuanceerder. De storm is misschien weer wat gaan liggen. We blijven het volgen.

Aan mijn spreekbeurt in Hardenberg ging afgelopen woensdag ook nog een uitgebreid werkbezoek vooraf. De mensen in Hardenberg hadden voor mij hun best gedaan: een uitgebreid programma was voorbereid. Onder meer een bezoek gebracht aan het Alfa College (ROC), het Werkplein (UWV ed) en het gemeentehuis (met als thema duurzaamheid). Voorts gegeten en gesproken met ondernemers, onderwijsvertegenwoordigers en predikanten. Een afgeladen programma waaruit ik het nodige mee naar Den Haag kon meenemen. Dank aan allen die dit mogelijk hebben gemaakt.

Maandagavond was ik ook al in Nunspeet geweest. Daar heb ik een huiskamerbijeenkomst bijgewoond. Dat is een op mijn initiatief tot stand gekomen activiteit. Ik ben daartoe geinspireerd door de caucus zoals men die in de Amerikaanse politiek kent. We waren nu in het huis van de plaatselijke ChristenUnie-fractievoorzitter, Gert van den Berg. Hij had een groot aantal mensen uitgenodigd. Niet alleen ChristenUnie-achterban. In totaal waren we met achttien mensen. In een prima sfeer hebben we over een aantal door hen aangedragen onderwerpen gesproken. Onder andere over de AOW-plannen van het kabinet. Het is een hele tijdsinvestering voor een ogenschijnlijk kleine groep; met tien minuten DWDD bereik je meer mensen. Maar ik geloof in dit soort persoonlijke gesprekken. Het biedt mensen de mogelijkheid te vertellen hoe ze zaken ervaren en mij de mogelijkheid daarop te reageren. Daar steek ik graag een deel van mijn tijd in. Met dit format gaan we de komende maanden gewoon door, als het aan mij ligt.

Vrijdag een prachtige expertmeeting in het gebouw van de Tweede Kamer gehad. Het onderwerp was: Kansen van de crisis. Met wetenschappers, politici, vertegenwoordigers van de sociale partners (onder wie Agnes Jongerius en Albert Jan Maat) en van maatschappelijke organisaties hebben we intensief nagedacht over mogelijkheden om gebreken in onze economische orde aan te pakken. We hebben onder meer gesproken over het principe van een marktmeester in de financiele sector. Geweldig om zoveel mensen bij elkaar te hebben en in deelsessies over dergelijke fundamentele zaken te spreken. Resultaten van de bijeenkomst zullen nog verder verspreid worden. Ook naar andere politieke partijen en bij dit thema relevante kabinetsleden. Nu was de ChristenUnie initiator van deze meeting. Ik hoop dat we dit nog eens met enkele andere partijen kunnen doen. Voor mij was dit ook belangrijke input voor de heroverweging van de komende maanden. Het kan niet zo zijn dat we alleen maar met het rode bezuinigingspotlood door de begrotingsboeken gaan. Dit biedt ook kansen voor fundamentele veranderingen.

Opvallend overigens dat er deze week weer zoveel verbaal verzet was tegen voorgenomen duurzaamheidsmaatregelen. Met name als mensen het idee krijgen dat dit hun portemonnee gaat raken. Dat zou kunnen. Maar dat hoeft niet, als mensen in hun keuzes duurzaamheid meer laten prefereren. Op termijn is dat voor iedereen winst. Ook voor onze leefomgeving. Plezierig overigens om deze week te horen dat zowel de Amerikaanse president als de Chinese premier naar de Top van Kopenhagen zullen gaan. Tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen had de ChristenUnie onze eigen minister-president al zo ver gekregen. De inzet van China en de VS is nog niet helemaal optimaal, maar dit biedt wel kansen om tot een akkoord te komen over de aanpak van de klimaatproblemen in de wereld. Ik had juist deze week in een interview met het Katholiek Nieuwsblad daarover mijn zorg nog uitgesproken. Wie weet gaat het over drie weken toch lukken.

Deze week nog een aantal gesprekken gehad. Onder meer met de twee ChristenUnie-gedeputeerden en Statenleden uit Utrecht. Zij zijn tussentijds in het college van Gedeputeerde Staten terechtgekomen en beginnensteeds meer hun draai te vinden. Leuk en nuttig om wat ervaringen uit te wisselen.

Op verzoek van omroep Max nog een kerst- en nieuwjaarsboodschap ingesproken voor onze miltairen die de feestdagen niet thuis kunnen doorbrengen. Al met al was het weer een zeer afwisselende week. Wel fijn dat er aan het eind van de week altijd nog een stukje weekend is. Daar ga ik nu maar eens van genieten.

Arie Slob

'Toch een fijn weekend allemaal'

Sat, 21 Nov 2009 17:30:29 +0100

'Toch een fijn weekend allemaal'. Met die mailboodschap liet Luc, onze Belgische stagiair, donderdagmiddag de fractie achter. In zijn mail voorspelde hij dat die dag pijnlijk duidelijk zou worden dat de 'afgescheidenen van 1830' nog altijd niet te verslaan zijn. Haha. Maak er maar direct een wedstrijd Belgi�-Nederland van.

Luc kreeg wel gelijk: diezelfde avond werd de Belg Herman Van Rompuy tot de eerste vaste voorzitter van de Europese Raad verkozen. Van mijn kant zeg ik: van harte gefeliciteerd. Fijn dat onze minister-president niet voor die keuze is geplaatst. Nu kunnen we een punt zetten achter een discussie die in mijn ogen echt te lang gevoerd is. Ik gun het Luc en zijn landgenoten ook wel, dat hun gevoel van eigenwaarde weer wat versterkt is. Dat konden ze - zo te merken - wel gebruiken.

Het ging donderdag opeens erg snel. Het was inmiddels wel duidelijk dat het de kant van Van Rompuy aan het uitrollen was. Maar dit soort processen zijn behoorlijk ingewikkeld en je weet tot het eind toe nooit helemaal zeker wat de uitkomst zal worden. Gelukkig waren ze er nog voor middennacht uit. Ik zat in de trein naar huis toen de pers begon te bellen met de vraag wat we hiervan vonden. Direct kwam ook de vraag naar voren of onze minister-president niet in zijn geloofwaardigheid was aangetast. Enkele oppositieopartijen (D66, VVD, GroenLinks, PVV) tetterden dat de ether in. Wat een makkelijke reactie. Het simpele feit dat iemand zijn naam voor een functie genoemd is en hij daar niet stevig afstand van heeft genomen, is toch geen reden om als er een ander wordt benoemd hem direct verlies van geloofwaardigheid in de schoenen te schuiven. Hebben we niets beter te doen?

Donderdagavond heb ik via de NOS commentaar gegeven op de benoeming van Van Rompuy. Ook heb ik vrijdagmiddag in Standpunt NL gezeten (http://www.stand.nl/ ). Nu is het wel genoeg. Dat moeten meer mensen gedacht hebben. Vrijdagmiddag was er direct een ander onderwerp prominent in het nieuws: de vakantievilla van kroonprins Willem Alexander en prinses Maxima. Per brief liet het paar weten dat het vakantiehuis op Machangulo direct wordt verkocht zodra het is afgebouwd. Dat is een verstandig besluit. Zo werd er door de meeste politieke partijen ook op gereageerd. Al waren er (Pechtold voorop) die natuurlijk ook bij dit onderwerp een kans roken de minister-president te attaqueren. Het begint voor hen haast een dagelijks gezelschapsspelletje te worden. Wel erg Haags, moet ik zeggen.

Het Koninklijk Huis was deze week meer in het nieuws. Zo was minister Rouvoet een deel van de week met Hare Majesteit de Koningin op stap. Eerst naar Zweden en daarna naar een congres in Leiden. Donderdagavond had ik André nog aan de lijn. Hij vertelde dat hij die avond bij een concert met vier vorstinnen op de eerste rij van de schouwburg had gezeten. Dat moet een bijzondere ervaring zijn geweest.

Woensdag hadden HM de Koningin en de kroonprins en prinses Maxima ook nog een deel van de Tweede Kamer ontvangen. Ik was daar niet bij, maar zal op een later moment gaan. Collega Boekestein kon zich niet beheersen toen bij terugkomst op het Binnenhof de microfoons onder zijn neus werden gehouden. Twee uur later trad hij af. Hij zou de afweging zelf gemaakt hebben. Duidelijk was wel dat hij die avond opnieuw het beeld had neergezet van een wel erg loslippig Kamerlid. Ik vind het sneu voor hem dat zijn kamerlidmaatschap op deze wijze moet eindigen. Dat gun je je ergste vijand niet. Boekestein was een erudiet Kamerlid. Maar wel één die de valkuilen van het vak niet altijd heeft weten te ontwijken. Ik hoop dat iemand met zijn kwaliteiten weer snel ergens anders een goede plek weet te vinden.

Woensdag was de dag van de tussentijdse gemeenteraadsverkiezingen. De aandacht ging vooral uit naar Venlo. Daar wist de VVD een mooie overwinning te boeken. Vooral ook door het niet meedoen van de PVV aan deze verkiezingen. De plaatselijke lijsttrekker van de VVD wist de grote media-aandacht op een knappe manier naar zich toe te trekken. Daar kan ik wel van genieten. Jammer dat de ChristenUnie geen zetel in Venlo wist te behalen. We wisten het aantal stemmen dat bij de Tweede Kamerverkiezingen in Venlo op de ChristenUnie was uitgebracht wel vast te houden, maar dat was niet genoeg voor een zetel in de raad. In de gemeente Zuidplas ging het een stuk beter. Daar werden drie zetels binnengehaald. De ChristenUnie-lijsttrekker in deze plaats, Marnix de Romph, is afkomstig uit mijn oude woonplaats Capelle aan den IJssel. Ik ben in een ver verleden nog zijn jeugdleider geweest. Leuk om hem nu in deze positie tegen te komen. In de gemeente Oldambt wisten we ook een zetel binnen te halen. Over de gehele linie beschouwd een behoorlijk stabiel beeld voor de ChristenUnie. Onze campagneleus 'Stabiel, betrokken, ChristenUnie' doet zijn werk!

Zelf was ik woensdag op werkbezoek in de Hoeksche Waard. Met plaatselijke politici, bestuursleden en mijn voorlichter Sjirk Kuijper heb ik onder meer SG Willem van Oranje en het jeugdwerk in Oud-Beijerland bezocht. Ik vind het erg leuk om met betrokkenen op deze terreinen te spreken. Geweldig ook om het enthousiasme van de jongerenwerkers te zien. Ook een gesprek gehad met burgemeester Klaas Tigelaar. Hem ken ik uit de tijd dat ik zelf raadslid was in Zwolle (1993-2001). Hij deed hetzelfde werk in Alphen aan den Rijn. Leuk om eens wat bij te praten. 's Avonds nog een spreekbeurt gehouden in de gemeente Binnenmaas. Zo kom je nog eens ergens. Waardering ook voor onze raadsleden in Oud-Beijerland en Binnenmaas. Volgend jaar hopen we ook in Strijen mee te doen. Er gebeuren mooie dingen in de Hoekschewaard.

Dinsdag de presentatie van het parlementair jaarboek bijgewoond. Dit in mijn hoedanigheid als lid van het bestuur van de Stichting Parlementaire Geschiedenis. Oud-minister Voorhoeve hield een betoog en ook de voorzitter van de Tweede Kamer kreeg het woord. Dat nam ze met de nodige overtuiging. De zweep ging over de coalitie (geen goed woord over de aanwezigheid van de fractievoorzitters tijdens de onderhandelingen over het crisisakkoord) en ook de MP en vice-MP's moesten het ontgelden. Ik merkte dat haar woorden voor enige opwinding zorgden. Zelf zit ik daar niet zo mee. Ik vind het nog steeds zeer te rechtvaardigen dat de fractievoorzitters destijds meespraken over het crisisakkoord. Het ging uiteindelijk over aanpassingen van het coalitieakkoord en dat akkoord is het eigendom van de coalitiefracties. Geen probleem als iemand daar andere opvattingen over heeft. En het kan soms erg opluchten als je die eens kunt ventileren. Toch?

Dinsdagmiddag is er gestemd over de crisis- en herstelwet. Prachtig om te zien hoe Esmé Wiegman elf amendementen wist binnen te slepen Volgens mij een record voor onze fractie bij één wetsvoorstel. Daar kwamen ook nog twee amendementen bij die ze samen met Diederik Samsom (PvdA) had ingediend. Mijn complimenten aan Esmé en alle medewerkers die keihard aan dit wetsvoorstel gewerkt hebben. Ook Ernst Cramer was daarbij betrokken. Knap stukje werk.

Maandag heb ik mijn verjaardag gevierd. Ik had het genoegen 48 jaar te worden. Wat gaat de tijd snel. Ik voel me wel rijk gezegend. Ik ben gezond, heb een fijn gezin en mooi werk om me voor te mogen inzetten. Alle reden voor dankbaarheid dus. Boven alles aan mijn Schepper. Ik had van mijn verjaardag een thuiswerkdag gemaakt. Bleek de rest van het gezin de hele dag op stap te zijn (!). Tussen de middag nog wel een lunchgesprek in de stad gehad. Dat was voor GMV Netwerk en ging over ouderenparticipatie. Een onderwerp dat ook binnen de ChristenUnie hoog genoteerd staat. Fijn om daar iets over te kunnen zeggen.

Vandaag ben ik nog bij een clinic van Pieter van de Hoogenband geweest in het Hanzebad in Zwolle. Ik was met mijn collega Eddy van Hijum (CDA) daarvoor uitgenodigd. Centraal stond het zwemmen voor mensen met een beperking. Geweldig om dat te zien. Leuk ook om te zien hoe ontspannen Van de Hoogenband met de zwemmers om ging. Er was nog sprake van geweest dat wij tegen Van de Hoogenband zouden zwemmen. Dat doe ik alleen als hij een halve baan voorsprong krijgt, had ik grappend opgemerkt. Uiteindelijk ging dat toch niet door. Misschien maar goed ook. Want als het op zwemmen aankomt, heb ik heel wat beperkingen. Ondanks de drie diploma's die in een ver verleden zijn gehaald.

Arie Slob

Kan de vlag uit?

Sat, 14 Nov 2009 15:20:47 +0100

Graag iets minder grimmig en ook wat meer inhoud. Dat was mijn wens vorige week zaterdag voor deze week. Ik ben daarin niet teleurgesteld. Het AOW-debat van afgelopen donderdag ging echt ergens over. En dat kan ook gezegd worden van het debat over de crisis- en herstelwet. Vervolgens kwam het kabinet vrijdag naar buiten met de plannen voor de kilometerheffing. En het CPB maakte bekend dat er in het derde kwartaal van dit kalenderjaar weer sprake is van een lichte economische groei (0,4 procent).

Officieel is daardoor in Nederland de recessie voorbij. Dat was goed nieuws na een periode van vijf achtereenvolgende kwartalen krimp. De grote vraag is nu of de vlag uit kan. Dat lijkt me eerlijk gezegd nog wat te vroeg. De economische groei is vooral tot stand gekomen door toenemende export naar landen als China, Maleisië, Singapore en Thailand. Maar de vraag is of hier sprake is van een duurzame groei. Ook de gestegen overheidsuitgaven (mede vanwege het crisispakket) zijn een factor. Dat is wel tijdelijk. Vanaf 2011 zal het mes flink in de uitgaven moeten worden gezet. Daar komt bij dat de consumentenbesteding nog erg achter blijft. Nu is economische groei ook geen doel in zichzelf. Het zou wel fijn zijn als we de weg omhoog met elkaar weer vinden. En niet te vergeten ook de lessen trekken uit wat ons in de afgelopen maanden is overgekomen. Het domste wat we zouden kunnen doen, is weer overgaan tot de orde van de dag.

De vlag kan wel uit als het om de kilometerheffing gaat. Vrijdagmorgen berichtte de NOS nog dat er grote onenigheid in het kabinet zou zijn over de kilometerheffing. Aan het eind van de middag bleek dat er 'gewoon' een besluit gevallen was. Langzaam maar zeker komen we nu verder met dit dossier. Ik blijf het opvallend vinden dat in commentaren het belang van de kilometerheffing altijd alleen aan de PvdA wordt toegeschreven. Dat moeten we als ChristenUnie onszelf dan maar aanrekenen. De PvdA was bij vorming van deze coalitie inderdaad ook voorstander van invoering van de kilometerheffing. De ChristenUnie was echter de eerste fractie die ooit de Tweede Kamer wist te verleiden tot een uitspraak over de beprijzing van autogebruik in plaats van autobezit. Ere wie ere toekomt: oud-Tweede Kamerlid Dick Stellingwerf (nu burgemeester van Lemsterland) was de indiener van die motie. Dat was in de jaren negentig. Het was ook onze wens dat de invoering van de kilometerheffing in het coalitieakkoord zou terechtkomen. Dat is gebeurd. Fijn dat minister Eurlings daar nu ook zo enthousiast voor is geworden. Door de kilometerheffing wordt niet langer het bezit maar het gebruik van de auto belast. Dat is veel eerlijker. Ik ben er ook van overtuigd dat veel mensen (zeg maar de categorie gemiddelde autogebruikers) straks goedkoper uit zullen zijn. Het zal ook een gerichter gebruik van de auto bevorderen. Al met al een belangrijke beslissing van het kabinet.

Het AOW-debat is donderdag uiteindelijk wel doorgegaan. Ik vond het een boeiend debat. Het kabinetsvoorstel is fier overeind blijven staan. Ik vond het zeer opvallend dat de grote criticasters van dit voorstel (VVD, GroenLinks en D66) hun eigen alternatieven weinig overtuigend verdedigden. Je kunt wel flink commentaar hebben op het kabinetsvoorstel (Rutte noemde het zelfs een gedrocht), maar wat wil je dan zelf? Het voorstel van de VVD bleek aan alle kanten te rammelen. Ook is de opbrengst een stuk minder dan het voorstel van het kabinet. Van de financieel degelijke liberalen (zo presenteert men zich in ieder geval) had je wel iets anders mogen verwachten. Zeker als je bedenkt dat de doorrekening van hun voorstel al negen maanden bekend is. Men heeft dus alle tijd gehad om aanpassingen te plegen. Het voorstel van D66 schiet ook erg tekort. De invoering daarvan (ieder jaar een maand bij de pensioenleeftijd) is ook administratief erg omslachtig. De voorstellen van GroenLinks zijn erg slecht voor mensen die om wat voor reden geen betaalde arbeid verrichten (bijvoorbeeld vanwege mantelzorg of zorg voor jonge kinderen). Alleen arbeidsjaren tellen bij GroenLinks nog mee voor de AOW. Daarmee verliest de AOW het karakter van een volksverzekering. Het kabinet zal in de komende tijd met wetsuitwerkingen komen. Dat biedt ook nog voldoende ruimte om indien mogelijk en noodzakelijk op onderdelen zaken verder aan te scherpen of te vereenvoudigen (denk aan zware beroepenregeling en arbeidsmarktbeleid ouderen).

Ik ben zelf deze week ook nog veel op pad geweest. Maandag was ik in Eindhoven. Daar heb ik de Evangelische Basisschool Online bezocht. De directeur van die basisschool (Maarten van Barneveld) ken ik al vanaf de jaren tachtig. Hij was toen groepsleerkracht op de basisschool in mijn oude woonplaats Capelle aan den IJssel. Leuk om hem na zoveel jaren weer eens te ontmoeten. De school doet het in Eindhoven goed en groeit hard. Woensdag ben ik naar Bunschoten gegaan. De plaatselijke ChristenUnie had een mooi programma voor mij in elkaar gedraaid. Zo bezochten we het bedrijf Van Halteren (internationaal bedrijf dat defensiemateriaal ontwikkelt met een omzet van 60 miljoen euro) en welzijnsorganisatie De Boei (met als directeur Bram Rebergen). We hebben vis gegeten bij de viskraam van Bunschoten die kort geleden tot de beste van Nederland was uitgeroepen. Dat was ook wel te merken aan de kwaliteit van de vis. De eigenaar van deze kraam is penningmeester van de plaatselijke ChristenUnie. Hij was er 's avonds ook bij toen ik een spreekbeurt hield voor de plaatselijke kiesvereniging. Al met al een erg interessant en positief bezoek aan Bunschoten. Dat vond de fractie ook toen ik ze een dag later kon trakteren op de meegekregen Bunschoter (ambachtelijke) koek.

Donderdagavond zou ik nog naar Tilburg gaan voor een spreekbeurt bij een studentenvereniging. Doordat het AOW-debat uitliep, kon dat uiteindelijk niet doorgaan. Gelukkig had Ed Anker gelegenheid deze spreekbeurt van mij over te nemen. Hij had die week wel al twee dagen tot middennacht vergaderd. Veel dank, Ed. Het debat over de crisis- en herstelwet is overigens vrijdagmorgen om 03.00 uur afgebroken en zal maandagmorgen weer voortgezet worden. Esmé Wiegman is onze woordvoerder bij dit debat. Ze heeft bij dit wetsvoorstel zelf tien (!) amendementen ingediend. Ernst is overigens de hele tijd bij haar gebleven. Lang vergaderen is in deze tijd niet ongewoon. Maar er zijn grenzen. We moeten met elkaar wel het kerstreces nog halen. Voor het zover is moet er nog vijf weken vergaderd worden. Nog even volhouden dus.

Arie Slob

Minder grimmig en iets meer inhoud graag

Sat, 07 Nov 2009 13:21:11 +0100

De sfeer was deze week wat grimmig in de Haagse politieke arena. Polarisatie noemen we dat in de politiek. Een nog niet eens afgerond of officieel gepubliceerd onderzoeksrapport zorgde voor een heftige discussie over het vermeende extreem-rechtse karakter van de PVV.

D66'er Pechtold (wie anders!) was er weer als de kippen bij: het was nu écht wetenschappelijk bewezen dat de PVV extreemrechts is. En Wilders zocht het weer in de superlatieven om terug te meppen.

Rita Verdonk ging helemaal uit haar politieke dak tijdens de behandeling van de begroting Justitie nadat ze enkele verschillen ontdekt had tussen de tekst van het persexemplaar en het Kamerexemplaar van de begroting. Wat een bananenrepubliek! Geen twijfel mogelijk, zo luidde het oordeel van Rita nadat enkele Kamerleden daarop hadden aangedrongen: motie van wantrouwen! Ze was uiteindelijk het enige Kamerlid dat er voor stemde.

En donderdag was voor het overgrote deel van de oppositie de Tweede Kamer te klein toen zowel de minister-president als de minister van Financiën liet weten het debat over de AOW wel toe te vertrouwen aan de bewindspersonen van SZW. 'Laf en arrogant' (Agnes Kant), 'Minachting van het parlement' (Mark Rutte), 'Werkweigering' (Halsema), 'Ongehoord' (Wilders). Het debat is nu een weekje verplaatst. Ook goed.

Wat moeten we nu van al dit soort zaken denken? De discussie over het vermeende extreemrechtse karakter van de PVV verbaast me zeer. Nog voordat het rapport waar dit in zou staan officieel naar buiten is gekomen, rolt er al een aantal spelers over straat. Wat schieten we daar nu mee op. Het zal nu nog lastig voor de onderzoekers worden om hun rapport 'normaal' af te ronden. Ik heb eerlijk gezegd ook weinig met dergelijke theoretische discussies. Voordat je het weet wordt het een welles-nietes-discussie. De PVV is voor mij ook geen doel in zichzelf. Liever concentreer ik me op de problemen die (potentiële) PVV-stemmers in hun leefomgeving tegenkomen en die hen - zo blijkt - naar de club van Wilders drijft. Niet Wilders maar die problemen moeten we tot onze vijand verklaren. En met politieke middelen die vijand te lijf gaan.

Ik betreur de commotie over het AOW-debat. Dat had beter voorkomen kunnen worden. Er zitten - zoals vaker het geval is - twee kanten aan deze zaak. Natuurlijk moet een minister-president de wensen van de Tweede Kamer serieus nemen. Zeker als zoveel fracties om zijn aanwezigheid vragen, is dat een gegeven waar je niet snel om heen kunt. Blijft wel staan dat het kabinet altijd zelf zijn vertegenwoordiging mag en moet regelen. Bij dit onderwerp hadden we het goed met minister Donner en staatssecretaris Klijnsma afgekund. Zij hebben ook de brief ondertekend die naar de Kamer is gegaan en onderwerp van debat zou zijn. Opvallend is ook dat de minister-president steeds vaker naar de Kamer wordt geroepen. Daar zitten meestal - denk ik - meer politieke dan inhoudelijke redenen achter. Ik hoop dat we volgende week het AOW-debat ook echt inhoudelijk kunnen voeren. Nog maar afwachten of dat donderdag wel echt lukt. Er dreigt die dag nog een ingelaste Europese Top waar Balkenende toch echt bij moet zijn.

De genoemde Europese Top zal duidelijkheid moeten geven over de invulling van belangrijke Europese posten. Waaronder ook het voorzitterschap van de Europese Raad. Grappig om te zien hoe snel de stemming weer is omgeslagen. Vorige week waren velen ervan overtuigd dat Balkenende de gedoodverfde kandidaat voor deze post was. Deze week komt de Belg Van Rompuy deze eer toe. Ik ben benieuwd wie het uiteindelijk echt gaat worden. Hier kan het gezegde van de 'twee honden die om een been vechten' wel eens opgaan. We wachten het met belangstelling en ook wel enige spanning af. Het gaat wel ergens over.

Zoals ik in een eerder weblog al heb gemeld, had ik maandag de eer om het zogenaamde Oekraïnehuis in Veenendaal te openen. Ik heb deze week vaak aan de bewoners gedacht. In vrij primitieve omstandigheden hebben zij deze week geld en voedsel ìngezameld. Het weer zat niet mee. Veel regen en een dak dat niet waterdicht is. Klasse van deze mensen. Maandagavond was ik bij een ondernemersavond van ZOA in Waddinxveen. Daar werd veel geld ingezameld voor ZOA-projecten in onder andere Cambodja. Ik heb iets verteld en laten zien van mijn reis naar Ethiopië (vorig jaar oktober). Fijn om zo een bijdrage te kunnen leveren aan het belangrijke werk van NGO's als Dorcas en ZOA.

Dinsdag ben ik naar Venlo gegaan. Daar worden 18 november al gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Geert Wilders bedankte voor de eer, maar de ChristenUnie gaat in Venlo wel mee doen. Ons toenemende aantal stemmen in Limburg moet een vervolg gaan krijgen. Mensen hebben er recht op dat wij als het maar even kan ook aan gemeenteraadsverkiezingen meedoen. Bijzonder om te zien dat steeds meer rooms-katholieken zich tot de ChristenUnie aangetrokken weten. Ik heb de mensen in Venlo een hart onder de riem kunnen steken. Geweldig om hun enthousiasme te zien. Ik hoop dat we er een zetel gaan halen. Het zou de eerste ChristenUnie-zetel in Limburg zijn. Dat wordt dus ook wel eens tijd.

In de Tweede Kamer werden deze week de begrotingen Ontwikkelingssamenwerking, Jeugd&Gezin en Justitie behandeld. Dat betekende vooral veel werk voor Joël Voordewind en Ed Anker. Bij alle polarisatie van deze week viel de inhoud van deze begrotingsbehandelingen weer nagenoeg weg. Zou het ons volgende week met elkaar wél lukken de inhoud te laten prevaleren? Dat zou wel zo fijn zijn. Mijn wens voor volgende week is dan ook: minder grimmig en iets meer inhoud graag!

Mocht u een bijdrage kunnen leveren: doen!

Tue, 03 Nov 2009 20:14:55 +0100

Zaterdagavond om 22.30 uur was ik klaar met het schrijven van mijn wekelijkse weblog. Opeens slaat mijn computer uit en begint opnieuw op te starten. Weg weblog. Ik was de hele dag al op pad geweest en had geen puf meer om opnieuw te beginnen. Ook voorzag ik als ik dat gedaan had een opstand in familiekring. Er zijn ook bij mij grenzen aan wat ik mijn gezin kan aandoen. Daarom nu pas een weblog op maandag. Even een weekje terugkijken.

Het was de week van de behandeling van de begrotingen WWI en EZ. Het was de week van de eerste termijn van de behandeling van de Winkeltijdenwet. Iets waar we al lang naar uitgekeken hebben. In de media werd het vooral de week van JPB: gaat hij nu wel of niet. Over zo'n onderwerp kunnen we echt uren bezig zijn. Wat zeg ik, dagen en weken.

Dindag herhaalde ik voor de camera van het NOS-Journaal opnieuw dat Balkenende zelf had aangegeven dat de hele discussie over zijn vertrek naar Brussel 'flauwekul' was. Ook gaf ik opnieuw aan dat we in een tijd van crisis leven en dat iedereen nodig is om ons land door de crisis heen te loodsen. Dus ook de minister-president. Het waren teksten die ik drie weken daarvoor op ons congres al had uitgesproken. En vorige week waren ze in Suriname nog eens opgeschreven door een ANP-journalist.

Mijn collega Mariette Hamer (PvdA) sprak ongeveer dezelfde zinnen uit. Voor het NOS Journaal reden om er een journaalopening van te maken: PvdA en ChristenUnie vinden dat Balkenende niet weg mag. We zijn er de rest van de week behoorlijk zoet mee geweest. Andere media springen daar dan direct bovenop. Nu is enige discussie over de vraag of onze minister-president gaat vertrekken wel te begrijpen. Het is een onderwerp. Maar laten we het nu ook weer niet teveel uitvergroten. Niets zo onvoorspelbaar als de invulling van Europese posten. Vraag dat maar eens na bij oud-minister-president Lubbers. Word ongetwijfeld vervolgd.

Met name Cynthia Ortega was de afgelopen week behoorlijk druk met de behandeling van de hierboven genoemde onderwerpen: Winkeltijden en de begrotingen van WWI en EZ. Ze heeft het prima gedaan. Al was er erg weinig media-aandacht voor met name de begrotingsbehandelingen. Alleen de Winkeltijdenwet kreeg vanwege de discussie over de zondagopeningen enige aandacht. Onze jongerenorganisatie wist daar leuk op in te spelen door in een kooi op het Plein voor de Tweede Kamer te gaan zitten. Daarmee illustrerend dat met name kleine ondernemers het slachtoffer zijn van ruimere winkelopenstellingen; zij zijn de gevangenen van vrijere sluitingstijden. Als zoon van een kleine ondernemer kan ik dat uit eigen ervaring alleen maar bevestigen. De eerste termijn van de wetsbehandeling is nu in de Tweede Kamer geweest. Nu maar hopen dat het onderwerp snel wordt afgehandeld. De discussies hebben lang genoeg geduurd.

Ik moest vorige week weer een beetje op gang komen na de reis naar Suriname. Veel tijd om rustig op te starten was er overigens niet. Er lag weer werk genoeg. Zo ben ik vorige week naar een besloten bijeenkomst van de Evangelische Alliantie in Utrecht geweest. Met een groep christenleiders hebben we nagedacht over de tijd waarin we leven. Zulke momenten van reflectie zijn uiterst waardevol. Ook ben ik dagvoorzitter geweest van een congres over studentenpastoraat. Een vriendendienst aan de vertrekkend studentenpastor Philip Troost. Mooi om eens met iets heel anders dan politiek bezig te zijn.

In Zoetermeer heb ik vorige week een school bezocht (Picasso Lyceum) en gastlessen gegeven aan vmbo 4-tl. Altijd leuk om te doen. Het contact met de docente was tot stand gekomen tijdens de Vriendendag van de ChristenUnie. Vorige week ook enkele gesprekken gevoerd. Onder meer met ChristenUnie-raadslid Anja van den Dolder (Hardenberg) en een kraker uit Den Haag. Met laatstgenoemde had ik mailcontact gehad in verband met het initiatiefwetsvoorstel Kraken en Leegstand. Nu eens iemand die op basis van argumenten schreef en geen scheldmail (zoals ik er helaas veel gekregen had). Ik heb hem om die reden uitgenodigd en een uur met hem gesproken. Niet dat we het met elkaar eens werden, maar dit vind ik wel waardevol om te doen. Uitleg geven, verantwoording afleggen, is onlosmakelijk met mijn werk als Kamerlid verbonden.

Vanmorgen was ik al weer vroeg op pad. Ik heb de opening verricht van het zogenaamde Oekraine-huis in Veenendaal. Daar bivakkeren deze week vier mensen in een geïmproviseerde woning zoals je die in de Oekraïne veel kunt tegenkomen. Uiterst primitief dus. Een kleine ruimte waar vier bedden staan. De regen dit weekend had al voor de nodige wateroverlast gezorgd. Met deze actie hoopt Dorcas aandacht te vragen voor de voedselproblematiek in de wereld. Op allerlei manieren wordt er deze week geld en voedsel opgehaald om daarin iets te doen. Een druppel op een gloeiende plaat, maar toch. Zie www.dorcasvoedselactie.nl voor meer informatie. En mocht u een bijdrage kunnen leveren: doen! Onze problemen vallen echt in het niets bij wat veel mensen elders in de wereld mee maken.

Arie Slob

Suriname, adieu

Mon, 26 Oct 2009 18:19:54 +0100

De week in Suriname zit er bijna op. Zaterdagmiddag vliegen we weer terug naar Nederland. Een bijzondere week ligt achter mij. Suriname en Nederland hebben een gedeelde historie, cultuur en taal. Dat merk je aan alles in dit land.

Tot in het binnenland toe kun je bijvoorbeeld in het Nederlands worden aangesproken. Al worden daar vooral de stamtalen gesproken. De geschiedenis die we als Nederland met dit land hebben (niet in alles een mooie historie) komt ook in veel zaken terug. Ook nadat Suriname in 1975 onafhankelijk is geworden, is de band met Nederland blijven bestaan. Het zijn geen makkelijke jaren voor Suriname geweest. Met name de tijd van het militaire bewind (jaren tachtig) heeft diepe wonden in deze samenleving achter gelaten. Suriname heeft zich met name na de milleniumwisseling steeds beter ontwikkeld.

Nu de oude Verdragsperiode ten einde loopt (2010) is het wel van belang goed na te denken over een verantwoord vervolg. Mij is opgevallen dat het denken daarover in zowel Suriname als Nederland nog niet zo heel sterk ontwikkeld is. Dat zal nu wel opgepakt moeten worden. Ik heb daarover vandaag ook met Carl Breeveld (partij DOE) gesproken. Fijn om hem even een tijdje te kunnen spreken. We hebben afgesproken ook na deze week contact te blijven houden. Duidelijk is voor mij dat Nederland met Suriname ook een gedeelde toekomst zal hebben. We kunnen iets voor elkaar betekenen. Het zou overigens mooi zijn als Carl Breeveld na volgend jaar in de Assemblee zitting kan nemen. Ik ben er van overtuigd dat hij en zijn partij en aanwinst in de Assemblee kan zijn.

Ook met de leden van de Nationale Assemblee hebben we vandaag weer uitgebreid gesproken. Onder meer over de Toescheidingsovereenkomst (TO) die in 1975 met Suriname is afgesloten. Er is nog steeds discussie over de uitleg van deze overeenkomst. Ik heb in de Assemblee namens de delegatie aangegeven hoe Nederland daar tegenaan kijkt. Collega's van mij hebben over andere onderwerpen gesproken, zoals de klimaatproblematiek en ook financieel-economische ontwikkelingen. Vanavond zullen we met een diner nog afscheid van hen nemen. Ook zullen we nog contact hebben met vertegenwoordigers van Nederlandse jongerenorganisaties (waaronder PerspectieF, de jongerenvereniging van de ChristenUnie) die deze week ook in Suriname zijn. Zij hebben met jongerenvertegenwoordigers van de Surinaamse partijen nagedacht over de toekomst van de relatie tussen Suriname en Nederland. Ik ben benieuwd.

Dit was mijn laatste weblog vanuit Suriname. Ik dank alle lezers voor de getoonde belangstelling. Ik ben gelukkig in staat geweest verslag te doen van mijn ervaringen in deze week. Geweldig dat de techniek dat in deze tijd mogelijk maakt. Zelfs met foto's erbij.

Volgende week meld ik me weer op mijn site (www.arieslob.nl). Dan gaat het weer helemaal over de Nederlandse politiek. Dat lag deze week op circa 6000 kilometer afstand, maar volgende week zitten we er weer midden in. Nou ja, het was deze week niet helemaal weg. Ik was immers met een aantal collega's in Suriname. En er waren erg veel parlementaire verslaggevers uit Nederland meegereisd. Zij waren in eerste instantie vooral geïnteresseerd in onze onderlinge omgang. Langzaam maar zeker zag je hen toch ook meer interesse voor het land krijgen.

Terwijl ik met Van Geel een taxi deel (foto boven), worden we 'achtervolgd' door de collega's Hamer en Rutte (foto onder).

We hebben het overigens goed met elkaar gehad. En onze voorzitter mevrouw Verbeet heeft op een voortreffelijke wijze de delegatie leiding gegeven. Samen met de mensen die haar ondersteunden. Daartoe hoorde ook de Nederlandse ambassadeur, de heer Jacobi en zijn staf. Fijn om te weten dat dergelijke mensen ons land in Suriname vertegenwoordigen. Ik ben er van onder de indruk.

Ik rond mijn weblog af. Het ga u allen goed. En tot het land waar ik deze week geweest ben, zeg ik: Suriname, adieu. Ik hoop oprecht nog een keer terug te kunnen komen.

Arie Slob

Eerdere blogs over mijn Suriname-reis vindt u hier, hier, hier en hier

Deze serie blogs is ook gepubliceerd op de website van Radio Nederland Wereldomroep

We zullen nu naar de Eerste Kamer moeten

Fri, 23 Oct 2009 13:38:06 +0200

Dit was vooral een week van grote onderwerpen. In de media domineerden vooral de perikelen rond de DSB. Onvoorstelbaar hoe snel dat allemaal gegaan is. Zelf ben ik de hele week bezig geweest met gesprekken in coalitieverband over de verhoging van de AOW-leeftijd. Vaak tot diep in de nacht. Donderdagavond werd duidelijk dat we met een gerust hart de besluitvorming in de ministerraad van vrijdag tegemoet konden zien.

Deze week is ook de behandeling van het initiatiefwetsvoorstel Kraken en Leegstand afgerond. Een geweldig moment. Al is niet iedereen het daar mee eens. De publieke tribune moest vanwege onregelmatigheden zelfs ontruimd worden. En voor het gebouw van de Tweede Kamer moest de politie charges uitvoeren om demonstranten die niet wilden vertrekken, af te voeren. Duidelijk is dat de herfst onstuimig begonnen is.

Zoals aangegeven ging het deze week vooral over de verhoging van de AOW-leeftijd tot 67 jaar. Nadat de SER er voor 1 oktober niet in geslaagd was tot een breed gedragen advies over deze verhoging te komen, lag het onderwerp weer op het Binnenhof. Als coalitiepartijen hebben we dit snel en voortvarend opgepakt. Tijdens ons partijcongres had ik al aangegeven dat er deze maand een besluit moest vallen. De mensen hebben recht op duidelijkheid. En er ligt inmiddels ook voldoende informatie om tot een besluit te komen.

In eerste instantie waren onze woordvoerders over de AOW in gesprek met de bewindspersonen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Donner en Klijnsma. Voor de ChristenUnie was Cynthia Ortega daarbij betrokken. Vanaf vorige week zijn ook de fractievoorzitters bij de gesprekken betrokken. Uren en uren hebben we met elkaar gesproken. Dat gebeurde op verschillende plaatsen. Voortdurend achtervolgd door belangstellende journalisten. Donderdagavond hebben we elkaar voor het laatst ontmoet en gingen we uiteen met de verwachting dat het kabinet een dag daarna tot besluitvorming zou kunnen overgaan. Dat is inmiddels ook gebeurd.

Ik ben blij met de besluitvorming die nu heeft plaatsgevonden. Het is geen makkelijk besluit, maar wel onvermijdelijk. Ook onze kinderen en kleinkinderen hebben in de toekomst recht op een robuust en toekomstbestendig systeem voor wat betreft de AOW, de sociale voorzieningen, het onderwijs en de zorg. Mede vanwege de toegenomen levensverwachting (mensen worden steeds ouder) werd de druk op het huidige systeem steeds groter. Nu niets doen, was echt geen optie meer. Het getuigt van een groot verantwoordelijkheidsbesef én daadkracht dat deze coalitie dit moeilijke besluit genomen heeft. Op de site van de ChristenUnie zal een inhoudelijke beoordeling van de gemaakte keuzen terug te vinden zijn.

Uren en uren steken ook in het intiatiefwetsvoorstel Kraken en leegstand. Samen met mijn collega's Jan ten Hoopen (CDA) en Brigitte van der Burg (VVD) en onze medewerkers ben ik daar circa anderhalf jaar mee bezig geweest. Woensdagavond (tussen de AOW-gesprekken door) was de afronding van het debat. Donderdagavond vond de stemming over het wetsvoorstel plaats. We wisten een meerderheid achter ons voorstel te krijgen (CDA, VVD, ChristenUnie, SGP en PVV stemden voor). Met recht kan hier gesproken worden van een historisch besluit. Er was vaker gesproken over een algeheel kraakverbod, maar om verschillende redenen is het er nooit van gekomen. Als initiatiefnemers zullen we nu naar de Eerste Kamer moeten om ook daar ons wetsvoorstel te verdedigen. Ik kijk er naar uit.

Morgen vertrek ik met de voorzitter van de Tweede Kamer en een aantal collega-fractievoorzitters naar Suriname. Voor mij is het de eerste keer dat ik dit land zal bezoeken. Ik kijk ernaar uit.

Arie Slob

Noem mij een land waar dat beter gaat

Sat, 10 Oct 2009 20:45:23 +0200

Opnieuw een week met veel hectiek. Discussies over het Koningshuis, een interessant debat over het gezinsbeleid van minister Rouvoet, AOW-gesprekken, de behandeling van het wetsvoorstel Kraken en Leegstand, interne perikelen bij coalitiegenoten, de stemming over de Uruzgan-motie, ontpolderingsemoties. We waren deze week wel van straat. In zulke weken komt het er wel op aan. Hoofd koel houden is mijn devies.

Dat probeer ik dan ook zelf maar te doen. Al is dat niet altijd even makkelijk. Ik denk wel dat we als ChristenUnie tevreden op onze activiteiten van deze week kunnen terugkijken. Maar wie staat zie toe dat hij niet valle.

De maandag begon redelijk relaxed. Ik heb 's morgens thuis gewerkt. Daardoor kon ik mijn inentingen op peil brengen in verband met een aanstaande reis naar Suriname. Uiteindelijk bleek ik ale inentingen al te hebben en was een stempeltje voldoende. Dat viel weer mee. Daarna naar Den Haag. Om me helemaal in mijn werk onder te dompelen en daar donderdagavond laat weer uit te voorschijn te komen.

Er speelde genoeg deze week om de politieke tanden in te zetten. Onder meer de discussies over het Koningshuis. Ed Anker, onze woordvoerder, deed het in dat debat prima. Natuurlijk moest er opheldering komen over de voortdurende geruchten over het vakantiehuis van het prinselijk paar. Die helderheid heeft de minister-president afgelopen donderdag gegeven. Op een goede manier heeft hij aangegeven hoe hij vanuit zijn ministeriële verantwoordelijkheid met deze zaak omgaat. Zo hoort dat ook.

Je merkt dat sommige partijen (o.a. PVV en SP) een hele andere agenda hebben bij de discussies over dit onderwerp. Dat vertroebelt wel het debat. Laten we blij zijn met ons Koningshuis en de wijze waarop Hare Majesteit en haar kinderen met hun partners daar inhoud aangeven. Noem mij een land waar dat beter gaat?

Woensdag heb ik met de mede-indieners van het wetsvoorstel Kraken en Leegstand in het regeringsvak de verdediging van het wetsvoorstel op me genomen. Ik heb de vragen beantwoord over het juridische deel. Erg leuk om te doen. Ik heb er positieve reacties op ontvangen. Dan zijn alle uren van voorbereiding niet voor niets geweest. Er lijkt nu ook een meerderheid voor ons wetsvoorstel te zijn.

Vrijdag bleek uit een uitspraak van de Hoge Raad in een cassatiezaak dat ons wetsvoorstel zo snel als mogelijk aangenomen dient te worden. Krakers kunnen zich - zo blijkt - beroepen op huisvredebreuk als ze uitgezet worden. Dat is toch echt de wereld op zijn kop. In ons wetsvoorstel bieden we de wettelijke grond om dat te voorkomen. Volgende week maken we het debat in de Tweede Kamer af. Dan snel naar de Eerste Kamer.

Deze week echoode het mislukken van het SER-overleg over de AOW nog stevig na. Er zat ook de nodige verwerking bij de sociale partners bij. Ik heb zelf met een aantal hoofdspelers uit de SER contact gehad. Het is belangrijk om te weten waarom dat overleg mislukt is. Jammer dat de FNV direct al weer met acties begint. Om over de flirt met de PVV nog maar te zwijgen. Als coalitie zullen we nu snel knopen moeten door hakken. Daarover wordt nu uiteraard volop nagedacht. Plezierig om de minister-president afgelopen vrijdag te horen zeggen dat dat mogelijk volgende week al zal gebeuren. Aan ons zal het niet liggen als dat streven niet gehaald wordt.

Enige discussie deze week over mijn collega Hamer. Ik vind dat heel vervelend voor haar. Begrijp het ook niet. Mijn ervaringen met Mariëtte Hamer zijn positief. Ze is een zeer ervaren politica. Kent haar dossiers, onderhandelt stevig, debateert scherp en werkt keihard voor haar partij. Ik begrijp die PvdA-ers niet die om voor mij onbegrijpelijke redenen nu een discussie over haar beginnen. Wat een verstand. Hebben ze niet wat beters te doen in deze tijd. We zitten midden in een discussie over de AOW waar de PvdA toch wel enig belang heeft bij een goede afloop.

Deze week tussen alle bedrijven door ook nog een aantal gesprekken gevoerd. Ik noemde al de gesprekken met sociale partners. Ook een kopje koffie gedronken met minister Verhagen en een gesprek gehad met de CdK van Groningen, de heer Max van den Berg.

Vrijdagmorgen weer vroeg op pad gegaan. Met de fractie naar Rotterdam voor onder andere een werkbezoek aan Unilever. Een bedrijf waar ik na mijn middelbare schooltijd enkele maanden gewerkt heb. Ik heb het als een uiterst informatief werkbezoek ervaren. Uiteraard over de crisis gesproken. Goed om van bestuurders van een dergelijke multinational te horen dat ze positief zijn over de aanpak van het kabinet. 's Middags nog met plaatselijke ChristenUnie-bestuurders naar het havengebied geweest. Prachtig om te zien hoe men daar bezig is. De opgaven zijn groot.

Veel media-aandacht voor de ChristenUnie deze week. Zelf was ik zowel bij het Elfde Uur (dinsdag) als Nova (woensdag). Ed stond bij Nova (maandag) en zat bij Pauw en Witteman (woensdag) en Joël kwam ik bij het programma Vrouw & Paard tegen (vrijdag). Nu zijn mediaoptredens geen doel in zichzelf, maar het is wel plezierig als je in de media de gelegenheid krijgt om standpunten toe te lichten. En helemaal plezierig als je mensen dat goed doen.

Vandaag was ik met mijn echtgenote Marjette bij een begrafenis van de vader van onze vriend Peter. Een dergelijke bijeenkomst drukt je direct op de broosheid van het menselijk leven. Voor mij relativeert het veel van waarmee ik bezig ben. Het was een mooie bijeenkomst. Er werd gezongen, uit de Bijbel gelezen, er was een overdenking en er werd stil gestaan bij het leven van Peters vader. Fijn dat ik erbij kon zijn.

Arie Slob

Even afstand nemen - dat kan na zo'n week geen kwaad

Sat, 03 Oct 2009 20:51:20 +0200

W�t een week. Zo ben ik vandaag op het congres van de ChristenUnie in Zwolle mijn speech begonnen. Het was in meerdere opzichten een enerverende week. Met name het debat over Uruzgan trok de nodige aandacht, maar ook het mislukken van het overleg in de SER over de verhoging van de AOW. Jammer dat het de sociale partners niet gelukt is de ruimte te benutten die ze in het voorjaar gevraagd hadden om tot een advies te komen. Het is niet anders. De bal ligt nu weer bij het kabinet. En ik heb deze week gezegd dat ik ervan uit ga dat er eind oktober een kabinetsbesluit ligt. Het is van belang dat hier nu duidelijkheid over komt.

Echt leuk was het deze week niet. Dat kan soms wel eens gebeuren. We begonnen de vergaderweek wel goed, met een uitgebalanceerd kabinetsvoorstel over de Algemene wet gelijke behandeling (Awgb). Fijn dat het kabinet er uit gekomen is met behoud van de balans tussen grondrechten.

De woensdag was de minste dag van de week. Ik heb me zeer verbaasd dat al aan het begin van de avond de onderhandelingen in de SER over de AOW door de werkgevers abrupt werden afgebroken. Men had nog een kleine vijf uur voor de deadline verstreek, maar het was over en uit. De polder bleek deze keer niet gefunctioneerd te hebben. Ik hoop wel dat de verhoudingen tussen werkgevers en werknemers snel weer zullen harmoniëren. Scheldpartijen (,,Tuig van de richel'') helpt niet echt om volwassen voet verder te gaan.

Het kabinet moet - zoals ik al aangaf - nu snel verder. Dit onderwerp zie ik ook als een belangrijke testcase voor de komende maanden. Zoals bekend komt er straks ook nog een heroverweging van circa 35 miljard euro aan. Dan moeten we het over de AOW wel eens geworden zijn. Anders gaat het met die heroverweging niet lukken. Ik ben er overigens van overtuigd dat de coalitie dit aankan. De tijd zal het nog wel moeten leren.

Het debat over Uruzgan van woensdagavond was niet leuk. Het was me een lief ding waard geweest als we daar niet gestaan hadden. Helaas was het onvermijdelijk. Onvermijdelijk was in mijn ogen ook de indiening van een motie aan het eind van het debat. In deze motie werd uitdrukking gegeven aan de beleving van de afspraken tijdens de heroverweging. Verder wordt in de motie de eigen verantwoordelijkheid van het kabinet benadrukt voor dit soort missies. Nu maar afwachten waar het kabinet mogelijk nog mee zal komen. Als de discussies daarover nu maar in de Trêveszaal en niet in de media gevoerd worden.

Vrijdag ben ik aanwezig geweest bij de installatie van Bort Koelewijn tot burgemeester van Kampen. Een mooie bijeenkomst. Voor het eerst ook een ChristenUnie-burgemeester in deze stad. Ik ben ervan overtuigd dat men aan Bort een goede burgemeester zal krijgen.

Zaterdag ons congres gehad. Voor de teksten van de verschillende speeches, waaronder mijn eigen speech, verwijs ik de lezers van mijn blog door naar www.christenunie.nl. Het was een zeer goed bezocht congres. Fijn om zo bij elkaar te zijn.

En nu ga ik wat rust nemen. Dat mag wel na zo'n enerverende week. Morgen vieren we de verjaardag van onze oudste dochter Esther. Even afstand nemen van de politiek. Dat kan na zo'n week geen kwaad.

Arie Slob

Zoals we van Verhagen gewend zijn...

Sat, 26 Sep 2009 20:31:02 +0200

Het verloop van de algemene politieke beschouwingen van vorige week werkte deze week nog wat door. Onder meer in de media, maar ook wel op straat. Ik ben in ieder geval veel aangesproken, met name over de toch wel zeer persoonlijke aanvallen op de minister-president. Is de politiek nu echt zo hard geworden, wordt me gevraagd. In mijn reacties wil ik het niet groter maken dan het is, maar ik moet toegeven dat er wel een zorgelijke ontwikkeling is. In de jacht om de kiezersgunst lijkt er tegenwoordig veel mogelijk te zijn. De vraag is wel of de kiezers daar nu echt op zitten te wachten. Volgens mij wil men gewoon politici zien die hun verantwoordelijkheid nemen. Soms ook door het nemen van moeilijke besluiten.

Ik ben zelf na het weekend weer fris aan het werk gegaan. Gelukkig heb ik de griepaanval verder kunnen afslaan. Ik mag het nooit zeggen van mijn vrouw, maar: daar zat ik nu echt niet op te wachten. Eigenlijk komt het nooit uit om ziek te worden, maar in deze tijd zou het wel heel vervelend zijn. Er ligt namelijk erg veel werk.

Ik ben ondermeer druk met het bestuderen van een aantal lastige dossiers. Waaronder de verhoging van de AOW-gerechtigde leeftijd. Het wachten is eerst op de SER. Komende donderdag is de tijd voorbij die zij gekregen heeft om met een breed gedragen alternatief te komen. De signalen dat dit gaat lukken zijn niet positief. Maar ik sluit niets uit. Onder druk wordt veel vloeibaar. Er is een groot belang, ook voor werkgevers en werknemers, om er uit te komen. Mocht dat niet lukken, dan zullen er in de coalitie snel knopen doorgehakt moeten worden.

Deze week veel op pad geweest. Zo was ik woensdagmorgen vroeg - met burgemeester Houben - spreker bij een Gids-Prinsjesdagontbijt in Barneveld. Ik heb gesproken over het onderwerp 'Omgaan met verschillen'. Ook voor een overwegend christelijke plaats als Barneveld is het goed om daar over na te denken. Ik heb ze opgeroepen seculier Nederland een voorbeeld te geven van hoe je dat kunt doen.

Na eerst nog even naar Den Haag te zijn gegaan voor een overleg, was ik woensdagmiddag aanwezig bij het zogenaamde Obadjaberaad in Putten. Tweemaal per jaar komen christen-leiders bij elkaar om dilemma's te delen. Het was voor mij de derde keer dat ik erbij kon zijn. Ik merk dat het goed is om dit soort gesprekken te hebben. Je kunt veel van elkaars ervaringen leren. En het is ook nuttig voor de contacten. Wat wil je nog meer. Sprekers deze keer waren Jan Baan (Cordys) en vice-premier André Rouvoet (ChristenUnie, Jeugd en Gezin).

Vrijdagmorgen heb ik een werkbezoek afgelegd aan Elburg. Ik heb op verzoek twee vestigingen van het Nuborgh College bezocht. Voor mijn werk is het belangrijk om dit soort bezoeken af te leggen. De praktijk verschilt nogal eens van wat er op papier staat. Deze school is zeer inspirerend bezig. Mooi om te zien hoe de nieuwbouw van het VMBO helemaal is afgestemd op de nieuwste onderwijsontwikkelingen.

Vrijdagmiddag ben ik nog even naar de Theologische Universiteitsdag in Kampen geweest. Nog een staartje van een college van dr. Paas bijgewoond en met een aantal mensen gesproken. Als ChristenUnie hebben we kort geleden nog een bijdrage kunnen leveren aan de besluitvorming om deze Theologische Universiteit door de overheid te laten subsidiëren.

Vrijdag werd er in de media veel gesproken en geschreven over een mogelijk vervolg van de Nederlandse bijdrage aan de missie in Uruzgan (Afghanistan). Start van de heropening van deze discussie waren (opnieuw) uitlatingen van minister Verhagen van Buitenlandse Zaken, eerder deze week. Zoals we dat van hem gewend zijn, deed hij zijn geruchtmakende uitspraken ergens in het buitenland. Vrijdagmorgen kwam daar een bericht bij in de Volkskrant: speculaties op basis van 'bronnen rond het kabinet'. Wat moet je daar nu weer mee? Binnen de kortste keren had iedereen er weer een opvatting over. Zucht.

Voor mij is de situatie klip en klaar. Ik beroep me daarbij op de 'artikel 100-brief' die leidend is geweest bij de verlenging van de missie. Op diverse momenten hebben zowel de minister-president als de minister van Defensie in de afgelopen periode deze visie bevestigd: in augustus 2010 stopt de Nederlandse bijdrage als leading nation in Uruzgan. En in december 2010 zullen de laatste Nederlandse militairen die deelnamen aan deze missie, Uruzgan verlaten.

Gisteren gaf vice-premier Rouvoet (die deze week de ministerraad voorzat) nog eens aan dat er voor zover bekend geen officiele verzoeken tot verlenging aan Nederland zijn gedaan. En mochten die er komen, dan moet de regering altijd nog langs het parlement. We weten dat het politieke draagvlak voor een vervolg in Uruzgan erg klein is. Waar hebben we het dan nu over? Laten we dit onderwerp niet zo groot maken. Daar zit toch niemand op te wachten. We hebben wel wat beters te doen.

Arie Slob

Een kat in het nauw maakt rare sprongen

Sat, 19 Sep 2009 14:29:23 +0200

Dit was de week van Prinsjesdag en de Algemene Politieke Beschouwingen. Het kan niemand ontgaan zijn. Wat een heftig weekje is het geworden. Alleen al door de wijze waarop de Algemene Politieke Beschouwingen verliepen. Minister-president Balkenende was inderdaad niet in vorm, maar de wijze waarop hij werd aangevallen door enkele oppositiepartijen was ongekend. Het maakt goed duidelijk in wat voor klimaat we op dit moment leven. En een partij als de VVD laat zien dat ze door tegenvallende peilingen wel volledig in het nauw zit. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Rutte kan erover mee praten.

Het kabinet heeft deze week bekend gemaakt in de komende maanden te onderzoeken welke verdere maatregelen er nog nodig zijn. Daar is door een aantal partijen de conclusie aan verbonden dat er nu niets gebeurt en dat alles naar de toekomst wordt doorgeschoven. Natuurlijk is dat niet waar. Er is in het afgelopen maanden al veel gedaan en besloten.

Allereerst heeft het kabinet daadkrachtig opgetreden in de richting van de banken en financiële instellingen. Als dat niet gebeurd was, had dat grote gevolgen gehad. Ook voor burgers die voor hun financiële handelen en kredieten afhankelijk zijn van banken. Om over hun spaargeld nog maar even te zwijgen.

Daarnaast is er gewerkt aan een omvangrijk investeringsakkoord. Dat is nodig om de economie nog wat op gang te houden en werkgelegenheid vast te houden. In totaal is daar ca. 6 miljard euro voor uitgetrokken. De gemeenten en provincies hebben daar nog een 1,5 miljard aan toegevoegd. Het buiten de financiële kaders houden van de ww betekent ook nog eens een extra miljardeninvestering.

We hebben heel bewust besloten om in tijden van crisis niet te bezuinigen. Nu bezuinigen lijkt vanwege de oplopende tekorten wel noodzakelijk, maar is economisch erg slecht. De crisis zal daardoor alleen nog maar verder verdiept worden en het zal langer duren om er bovenop te komen. Ook in de landen om ons heen maakt men die keuze. Iedereen heeft geleerd van financiële crises uit de vorige eeuw waar deze fout wel gemaakt is. Nou ja, iedereen? Mark Rutte en zijn VVD isoleert zich van iedereen en elke economische rationaliteit door nu wel flink te willen bezuinigen.

Uiteraard zijn de snel oplopende tekorten en schulden wel een zorg. Daarom is al voor de zomer door het kabinet besloten voor ca. 10 miljard euro aan houdbaarheidsmaatregelen te nemen. Daar hoort ook het besluit over verlenging van de AOW en de aanpak van het eigen woningforfait van woningen boven een miljoen euro bij. Ook heeft het kabinet al een bezuinigingspakket van 1,8 miljard euro voor 2011 ingevuld dat zal worden uitgevoerd als de economie zich weer verbeterd heeft. Is dat niet het geval, dan zal datzelfde bedrag gebruikt worden voor investeringen.

Mede vanwege de meest recente, nog slechtere financiële en economische cijfers (informatie van de laatste weken) is duidelijk geworden dat er nog wel iets meer nodig is. We hebben het namelijk over jaarlijkse tekorten van ca. 35 miljard euro. Ik vind het niet meer dan logisch dat het kabinet keuzen die over zulke bedragen gaan zorgvuldig wil voorbereiden. Dan is een periode van een half jaar zelfs nog erg snel. En we hébben die bedenktijd. In 2010 gaan we namelijk vanwege de eerder genoemde economische redenen nog niets doen. In plaats van af te geven op dit proces, kunnen partijen daar beter daarbij aanhaken. Dat biedt ook mogelijkheden eigen keuzen daarbij in te brengen.

Ik heb tijdens de Algemene Beschouwingen de positie van de ChristenUnie in dit proces duidelijk gemaakt. Ook heb ik nog een aantal andere zaken aan de orde gesteld. Ik verwijs daarbij nu maar naar de uitgesproken teksten. Zie onder andere onze inbreng in eerste termijn en de toelichting op onze motie in tweede termijn.

Ik kom nog even terug op de opstelling van de VVD. Dat zit me hoog. Zo ken ik de liberalen namelijk niet. Ik ben al jaren actief in de politiek. VVD-ers ken ik als zeer betrouwbare politici. Altijd bereid om verantwoordelijkheid te nemen. Ook als het om moeilijke besluiten gaat. Rutte breekt met deze houding. Hij kiest vanwege tegenvallende peilingen (in tegenstelling tot oppositiepartijen als PVV, D66 en GroenLinks staat de VVD al maandenlang op fors verlies) nu voor een populistische opstelling. Daarbij mede gebruik/misbruik makend van het zwakke optreden van de minister-president in de afgelopen dagen. Al had de VVD-fractie - zo is wel duidelijk geworden - eerder deze week al gesproken over een motie van wantrouwen om in ieder geval Wilders voor te zijn. Daar komt bij dat het verhaal van Rutte (in een tijd van crisis flink bezuinigen) niet deugt. Ik vind een dergelijke opstelling van zo'n partij onbegrijpelijk. Maar goed, het is uiteindelijk hun eigen keuze. Laat Rutte dit maar gaan uitleggen aan burgers en bedrijfsleven die juist in een tijd van grote crisis mogen verwachten dat de politiek de schouders tegen elkaar aan zet. Ik heb hem daarbij in de Tweede Kamer veel sterkte toegewenst.

Donderdag heb ik in overleg met collega Jan ten Hoopen (CDA) besloten de behandeling van het initiatief wetsvoorstel Kraken en Leegstandsbeheer even te parkeren. We zouden volgende week onze verdediging hebben in de Tweede Kamer. Zoals bekend is dit een initiatief samen met de VVD. Ik vind het wat te snel om direct na deze week met hen in vak K (=regeringsvak) te gaan zitten. Je moet bij de verdediging van een wetsvoorstel wel als een eenheid kunnen optreden. Dat lukt na de opstelling van de VVD in deze week echt niet. Daar komt bij dat we ook nog wel even wat tijd kunnen gebruiken voor onze voorbereiding. het heeft overigens niets met de persoon van Brigitte van der Burg te maken. Zij behoort tot mijn top vijf van beste VVD-kamerleden.

Mede vanwege Prinsjesdag en de Algemene Politieke Beschouwingen heb ik deze week veel mediaoptredens gehad. Zo mocht ik onder meer meedoen aan het fractievoorzittersdebat op Prinsjesdag, waren er opnamen voor Netwerk en ook enkele radio-optredens. Wel fijn als er ruimte is om duidelijk te maken waar de ChristenUnie voor staat.

Deze week was fysiek en mentaal voor mij wel erg intensief. Veel slapen was er ook niet bij. Dat merk je dan met name aan het eind van de week. Ik werd deze week ook nog wat grieperig. Voor mij wel reden om dit weekend de agenda even schoon te vegen. Een paar uurtjes op de ouderenbeurs staan, heb ik maar even laten lopen. Griepbacillen overdragen op oudere mensen is ook niet zo verstandig. Gelukkig had men begrip voor mijn keuze.

Het gaat nu wel weer wat beter. Ik kan vanavond wel uit eten met mijn jongste dochter Karen. Met Vaderdag kreeg ik van haar een bon met de tekst 'Bedankt dat u zo lief bent. Met deze bon mag u samen met mij een keer uit eten'. Wat een schat. We gaan een broodje shoarma eten. Altijd lekker.

Hoe goedkoop je kun in deze tijd oppositie voeren?

Sat, 12 Sep 2009 17:33:34 +0200

Deze week stond bijna volledig in het teken van Prinsjesdag. Met mijn fractie ben ik hard aan het werk om goed voorbereid de Algemene Politieke Beschouwingen in te gaan. Vrijdag heb ik daarvoor - onder embargo - al de begrotingsstukken gekregen. Deze week was ook de eerste termijn van het initiatief wetsvoorstel Kraken en Leegstandsbeheer. Dat betekende dat ik voor de tweede keer in mijn bestaan in het regeringsvak ('Vak K') zitting mocht nemen. De eerste keer was in 2005 als lid van de Tijdelijke Commissie Infrastructuurprojecten (TCI). Over twee weken zullen we als initiatiefnemers de Kamer antwoord geven.

De inbreng van de Tweede Kamer op het CDA/VVD/ChristenUnie-wetsvoorstel was - zoals te verwachten bij dit ideologisch beladen onderwerp - zeer divers. Partijen als de SP, D66 en GroenLinks (met een coming out van Ineke van Gent als kraakster) hekelden in ferme bewoordingen onze opstelling. Ook de PvdA was kritisch. In tegenstelling tot de drie eerstgenoemde partijen ziet de Tweede Kamerfractie van de PvdA kraken echter niet als een middel om leegstand tegen te gaan.

De fracties van CDA, ChristenUnie, VVD en SGP waren positief over het wetsvoorstel. Ook de PVV begon met een huldebetoon. Wel heeft deze fractie nog een aantal wensen. Ondermeer met betrekking tot de hoogte van de straffen. Dat is hun goed recht. We zullen over twee weken zien waar we met elkaar uit kunnen komen. Ik zie wel enig perspectief.

Fascinerend om vanuit het regeringsvak je collega's te zien opereren. Neem Alexander Pechtold. Lang in zijn stoel zitten is er bij hem niet bij. Hij plaatst af en toe een interruptie, zit in het medewerkersvak achter de computer, kletst wat bij met collega's, is soms ook gewoon weg en dan ineens zit hij er weer. D(ynamiek)66, zullen we maar zeggen.

Opvallend overigens dat we hem niet gehoord hebben over de periode Balkenende II. Dat kabinet (waarvan D66 (en Pechtold persoonlijk) deel uit maakte) beloofde met een wetsvoorstel te komen om kraken te verbieden. Vanwege het aftreden van de ministers Donner en Dekker is dat toen niet doorgegaan. Pechtold zal die periode om meerdere redenen wel verdrongen hebben in zijn gedachten. Het is dus ook D(elete)66!

Boeiend zijn nu ook de discussies over Prinsjesdag. Vrijdag om 16.00 uur kregen de Tweede- en Eerste Kamerfracties onder embargo de stukken. De NOS kwam binnen een uur met nieuws over de inhoud daarvan. Zo zou er over de beide crisisjaren geen koopkrachtverlies voor burgers zijn en wordt er het komende jaar nog stevig geïnvesteerd. Ook zou het kabinet voorbereidingen treffen voor forse bezuinigingen in 2011 en later.

In Tros Kamerbreed hekelde Mark Rutte (VVD) deze opstelling. Het kabinet zou een soort denktank zijn die moeilijke beslissingen voor zich uit schuift. Wat een kul. Hoe goedkoop je kun in deze tijd oppositie voeren? In het crisisakkoord dat dit voorjaar werd gesloten, is nadrukkelijk besloten niet te gaan bezuinigingen in crisistijd. Dat zou de crisis alleen maar verder verdiepen. Natuurlijk is de oplopende staatsschuld wel een zorg. We hebben daarom afgesproken dat we in 2011 - als de economie naar we hopen weer wat bijtrekt - een begin zullen maken met herstel van de overheidsfinanciën. Dat moet uiteraard wel zorgvuldig voorbereid worden. Ik ga ervan uit dat het kabinet volgende week zal duidelijk maken hoe het dat voor ogen heeft.

De positie van Rutte is in ieder geval weer duidelijk. Hij heeft niet geleerd in het afgelopen jaar. Toen stond de VVD ook volledig alleen in de wens om nu al stevig te bezuinigen. Hij gaat echter - zo bleek vandaag in Tros Kamerbreed - op dat economisch dode spoor door. Ik ben benieuwd naar de bezuinigingsvoorstellen waarmee hij zal gaan komen. Voor ca 30 à 40 miljard bezuinigen zal er veel op de schop genomen moeten worden. En dat is in deze tijd van crisis bestuurlijk wel volledig onverantwoord gedrag. Rutte heeft veel uit te leggen. Eén geruststelling voor de burgers van dit land: de VVD zit nu in de oppositiebanken.

Het is mij overigens ook wat te makkelijk om alleen maar over toekomstige bezuinigingen te spreken. Zeker als het om zulke bedragen gaat. Als ChristenUnie streven we naar een sociale en duurzame economie. Daar horen in deze tijd van crisis overheidsinvesteringen bij. Als het straks beter met de economie gaat zal er zeker bezuinigd moeten worden. Dat is onvermijdelijk. Maar wat de ChristenUnie betreft zal ook een rechtvaardige lastenverzwaring niet uitgesloten moeten worden. Het principe van 'de sterkste schouders de zwaarste lasten' hoort daar nadrukkelijk bij. We zullen moeten zoeken naar een goede balans.

Enige ophef deze week over het voorstel van minister van der Hoeven (CDA) om de herziening van de Winkeltijdenwet met een jaar uit te stellen. Daar voelen wij als ChristenUnie niets voor. We houden ons graag aan gemaakte afspraken (aanscherping van de handhaving van de bestaande wetgeving over de openstelling van winkels op zondag). Die afspraken wijzigen we alleen als we het daarover binnen de coalitie met elkaar eens zijn. Dat is bij dit onderwerp economisch gezien niet nodig, bleek deze week uit een onderzoek van het CPB naar de effecten van deze wet voor de werkgelegenheid. Die effecten zijn te verwaarlozen. Uit datzelfde onderzoek bleek ook dat de kleine winkeliers profijt van de herziening van de wet zullen hebben. Dat was ook één van onze doelstellingen.

Vanwege al het oponthoud in de afgelopen maanden zal invoering per 1 januari 2010 niet meer haalbaar zijn. Dat begrijp ik. Maar dan wel zo snel als mogelijk. Uit reacties van de minister later deze week, bleek de via een persbericht van EZ gecommuniceerde beslissing 'we stellen het een jaar uit vanwege de onzekerheid der tijden' (link naar persbericht) toch wat genuanceerder te liggen. Jammer van die onnodige ophef. Wie zit daar nu op te wachten. Ik heb het in ieder geval niet gezocht. Met slecht lezen van onze kant - zoals de minister vrijdag na afloop van de ministerraad tot mijn verbazing suggereerde - heeft het weinig te maken. Er was echt geen woord Chinees bij!

Goed nieuws deze week: het kabinet gaat de coffeeshops, met name in de grensstreek, verder aanpakken. We hebben voor deze coalitieperiode afgesproken het gedoogbeleid te handhaven. Maar ook dat er maatregelen getroffen zullen worden tegen overlast van coffeeshops, en dat coffeeshops uit de buurt van scholen moeten verdwijnen. Wat ons betreft zijn dat belangrijke verbeteringen van het beleid. Daar leveren we als ChristenUnie graag een bijdrage aan. De coffeeshops ageren overigens flink tegen deze voorstellen. Voor mij een bewijs dat we de goede kant op gaan.

Deze week nog een aantal gesprekken gevoerd. Allen ook bedoeld als aanloop naar Prinsjesdag. Ondermeer met Agnes Jongerius (FNV), Erica Terpstra (NOC*NSF) en burgemeester Jorritsma (Almere). Ieder jaar opnieuw is het belangrijk om gedachten over de koers van ons land te delen met verantwoordelijken van andere overheden, sociale partners en belangrijke maatschappelijke organisaties. Verantwoordelijkheid neem je namelijk samen.

Goede voorbereiding op Prinsjesdag waren ook de Kroonbede in de Waalse Kerk te den Haag en het zogenaamde Prinsjesdagontbijt in Wassenaar. Daar sprak bisschop van Luyn over de crisis en moraliteit. Een uit mijn hart gegrepen lezing.

Arie Slob

Stabiel, Betrokken, ChristenUnie

Wed, 09 Sep 2009 12:17:32 +0200

Dinsdag zijn de vergaderingen van de Tweede Kamer weer van start gegaan. Een mooi moment om ook mijn weblog weer te activeren. Ik kreeg er al vragen over. Ter geruststelling: ik was al weer een aantal weken aan het werk.

Nadat ik eerst met vrouw en jongste dochter Karen genoten had van een heerlijk ontspannen vakantie. Voor een deel in Frankrijk doorgebracht. We zijn ook nog een paar dagen in Friesland geweest. Ik kan er weer tegen. En dat zal dit komende jaar ook nodig zijn. Mede vanwege de economische crisis moeten er moeilijke keuzen gemaakt worden. Ook ligt er nog een aantal ingewikkelde dossiers op ons bestuurlijk bordje. En de gemeenteraadsverkiezingen komen er aan. Dat geeft zo een eigen dynamiek aan het geheel. Kortom, we kunnen onze borst weer nat maken.

Hoewel de vergaderingen van de Tweede Kamer weer begonnen zijn, is uiteraard het wachten nu eerst op Prinsjesdag. Dan zal het kabinet de plannen voor 2010 bekend maken. Daar kan niet veel nieuws tussen zitten. We hebben met het crisisakkoord de nodige afspraken gemaakt. Deze afspraken zullen voor een deel een verankering in de verschillende begrotingen moeten krijgen.

Ik ga er vanuit dat het kabinet in het komende jaar veel prioriteit zal geven aan het uitvoeren van de gemaakte afspraken in het crisisakkoord. Daar zit Nederland nu op te wachten. Uiteraard moet er ook al vooruitgekeken moeten worden naar de inzet voor de jaren daarna. Ook daarover hebben we afspraken gemaakt. Geen getreuzel, mouwen opstropen, hand aan de schop, aanpakken en leiderschap betonen. En ver weg blijven bij discussies en onderwerpen die daarvan afleiden.

Een onderwerp waar we het wel over moeten hebben is veiligheid. Ongehoord wat er op dit moment op verschillende plekken in ons land gebeurd. Ik maak me grote zorgen over de wijze waarop al enige tijd sommige mensen in dit land zich denken te kunnen gedragen tegenover politiemensen en andere hulpverleners. Dat is niet acceptabel. Wat mij betreft krijgt de aanpak van dit soort mensen grote prioriteit.

Prioriteit moet er nu ook gegeven worden aan de problemen die zich steeds voordoen bij het communicatiesysteem C2000 waar politie, brandweer, ambulancediensten en de marechaussee gebruik van maakt. Bij de recente ongeregeldheden in Hoek van Holland, tijdens de ramp op Koninginnedag in Apeldoorn en bij het ongeval met het Turkse vliegtuig op Schiphol (februari van dit jaar) bleek C2000 niet naar behoren te functioneren.

Voor mij een groot déjà vu-gevoel. Als woordvoerder Binnenlandse Zaken heb ik me intensief beziggehouden met C2000. Keer op keer mijn zorgen over het functioneren van dit systeem geuit. Oud-minister Remkes kan daarover meepraten. Nu was de situatie daarvoor (allerlei analoge systemen) ook niet ideaal. Maar er is inmiddels heel veel geld geinvesteerd in een systeem waar we juist bij dit soort calamiteiten geen problemen mogen hebben. Ik hoop dat snel duidelijk wordt wat er aan de hand is. Drie van dit soort grote problemen in een half jaar tijd is echt teveel van het goede.

Duidelijkheid is ook gewenst als het om de discussies over de Westerschelde gaat. Deze week werd een debat over dit onderwerp (terecht) afgebroken vanwege het onwel worden van minister Verburg. De fractie van de ChristenUnie heeft altijd gestreden tegen gedwongen ontpoldering van de Hedwigepolder. We vonden dat maximaal gekeken moest worden naar alternatieven. In april van dit jaar zijn we tot de conclusie gekomen dat die alternatieven er niet meer zijn. Dit nadat de zoveelste onderzoekscommissie (cie Nijpels) een rapport had afgeleverd. Voordat minister Verburg onwel werd had ze nog aangegeven dat er mogelijk nog een alternatief zou zijn. We zullen het nog wel verder horen. Liefst zo snel mogelijk. Dit soort dossiers slepen vaak veel te lang voort. De Zeeuwen hebben er ook recht op dat we hen helderheid geven en geen verwachtingen voeden die we niet kunnen waarmaken. Ook dat is een verantwoordelijkheid die politici hebben.

Deze week heb ik ook weer een aantal spreekbeurten gehouden. Zo heb ik studenten in den Haag en studenten in Zwolle toegesproken. Beiden erg leuke bijeenkomsten waar veel studenten op af waren gekomen. In den Haag heb ik vooral over het werk van een politicus gesproken. Ze hadden het portret dat EenVandaag in maart van mij had gemaakt via uitzending gemist weer opgedoken. Dat gaf een persoonlijk tintje aan het geheel. In Zwolle heb ik gesproken over de wijze waarop in ons land door de eeuwen heen de vrijheid van godsdienst zich heeft ontwikkeld. Dit mede in het licht van de opkomst van de PVV. Het zorgde voor een boeiende discussie.

Ook weer een aantal medioptredens gehad. Vandaag nog was ik te gast bij het radioprogramma Tros Kamerbreed. Een programma waar je altijd de ruimte krijgt om met je medegasten in discussie te gaan. Ik kom er in ieder geval graag. Medegasten waren Lodewijk Asscher (wethouder PvdA te Amsterdam) en staatssecretaris de Jager.

Met Asscher ondermeer gesproken over zijn voorstel om in Amsterdam alle winkels de ruimte te geven op zondag de deuren open te doen. Dit is in strijd met de fungerende winkeltijdenwet. En met de plannen van dit kabinet om deze wet beter te gaan handhaven. We zullen minister van der Hoeven gaan aansporen de uitvoering van dit voornemen op te pakken.

Deze weken ben ik vooral bezig me voor te bereiden op de Algemene Politieke Beschouwingen. Maar ook op de behandeling van het initiatief wetsvoorstel Kraken en Leegstandsbeheer. Komende donderdag staat de eerste termijn van de Tweede Kamer op de agenda. Daar hebben we (de initiatiefnemers ten Hoopen, van der Burg en ik) lang naar toe gewerkt. Ik ben benieuwd.

Benieuwd was ik ook naar de slogan van de ChristenUnie voor de gemeenteraadscampagne. Gisteren is bekend geworden dat is gekozen voor "Stabiel, Betrokken, ChristenUnie". Een leus die mijn goedkeuring meer dan heeft. De ChristenUnie waar ik me voor inzet is een christelijk-sociale partij die dicht bij mensen wil staan en gericht is op samenwerken. De ChristenUnie is een sterke en betrokken partij die dienstbaar wil zijn aan de samenleving en zich inzet voor een duurzaam en bloeiend Nederland. Op alle bestuurlijke niveau's laten we zien een stabiele partij te zijn die bereid is verantwoordelijkheid te nemen. Ook in moeilijke tijden.

Arie Slob